As an entering into kwarentahin phase, gusto ko po marinig from you guys. Do you regret having or not having kids?
Iniisip ko yung usual reasons na paano pagtanda ko na, walang kasama, and honestly ang real nito kahit alam kong dapat may sariling life naman ang mga anak paglaki nila. Pls let me know your thoughts. Thank you po.
Alam ko naman, na kapag may problem or may di ako maalis sa isipan ko, dapat kausap ko si hubby. Dapat masabi ko sa kanya, mashare ko nararamdaman ko, bakit parang mali, paano natin to aayusin, ganun. Takot ako kasi lagi naman akong talo sa away, siya kasi yung magaling magsalita sobrang logical tapos ako iniisip ko ayoko magbitaw ng pagsisisihan ko.
At alam ko na hindi ko yun dapat ipagsabi sa iba yung mga nararamdaman ko. Pigil na pigil ako kasi ayoko sumama ang tingin ng mga tao sa kanya. Maski pamilya ko, kasi matic magbabago paningin nila sa kanya at hindi na yun mababago kahit magkaayos kami.
Alam ko naman ano yung tamang gawin. Nahihirapan lang ako, napapagod na ako, gusto ko lang ivent out. Ayun lang.