Η Εθνική δεν είναι αγγαρεία
Η απόφαση του Γιάννης Κωνσταντέλια να μη συμμετάσχει στην Εθνική ομάδα άνοιξε μια συζήτηση που στο ελληνικό ποδόσφαιρο επανέρχεται κάθε λίγα χρόνια. Και ίσως ήρθε η ώρα να το πούμε ξεκάθαρα.
Κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει έναν ποδοσφαιριστή να φορέσει το εθνόσημο. Δεν είμαστε στη δεκαετία του '70. Οι παίκτες έχουν δικαιώματα, έχουν σώμα που καταπονείται, έχουν καριέρες εκατομμυρίων να διαχειριστούν.
Όμως η Εθνική ομάδα δεν είναι μια ακόμα υποχρέωση στο ημερολόγιο. Δεν είναι ένας σύλλογος που πληρώνει συμβόλαια. Είναι η κορυφαία τιμή για έναν ποδοσφαιριστή.
Ο Κωνσταντέλιας είναι ίσως το πιο αυθεντικό ελληνικό ταλέντο της γενιάς του. Ένα παιδί που έκανε τον κόσμο να σηκώνεται από τον καναπέ για να δει μια ντρίμπλα ή μια πάσα του. Γι' αυτό και οι απαιτήσεις από εκείνον είναι μεγαλύτερες. Όσο μεγαλύτερο το ταλέντο, τόσο μεγαλύτερη και η ευθύνη.
Αν υπάρχουν σοβαροί προσωπικοί, ψυχολογικοί ή αγωνιστικοί λόγοι, φυσικά και πρέπει να γίνουν σεβαστοί. Όμως όταν μιλάμε για την Εθνική, η απουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάτι συνηθισμένο. Γιατί αν οι κορυφαίοι παίκτες αρχίσουν να διαλέγουν πότε θέλουν και πότε δεν θέλουν να είναι παρόντες, τότε χάνεται κάτι από το νόημα της ίδιας της ομάδας.
Η κριτική δεν σημαίνει απαξίωση. Ούτε μειώνει όσα έχει προσφέρει ή όσα μπορεί να προσφέρει στο μέλλον. Αλλά η αλήθεια είναι μία: η Ελλάδα χρειάζεται τον Κωνσταντέλια και ο Κωνσταντέλιας οφείλει, όταν είναι σε θέση να το κάνει, να θεωρεί την Εθνική προτεραιότητα.
Γιατί οι μεγάλες καριέρες δεν χτίζονται μόνο με ταλέντο. Χτίζονται και με το βάρος της φανέλας που επιλέγεις να υπηρετήσεις.