r/MetroManila

Gusto ko lang mag-post dito para mag-vent at the same time mag-pasalamat. Ang hirap pala talaga pag nasunugan, yung feeling na literal na back to zero ka. Sobrang bilis ng pangyayari dito sa area namin sa Munti, halos wala kaming naisalba kundi yung mga sarili namin. Nakaka-drain physically and mentally yung ganitong experience.

But I just want to acknowledge yung mga taong tumulong sa amin para makapagsimula ulit. Sobrang ramdam namin yung malasakit nung mga dumaan na relief efforts nitong mga nakaraang araw. Personally, thankful ako sa team ni Sen. Bong Go kasi isa yung pamilya ko sa mga naabutan nila ng tulong. Sabi nila more than 270 families din kaming nabigyan ng financial assistance at relief goods, and malaking bagay talaga 'to para sa amin na nawalan ng gamit at matutuluyan.

Hindi lang sa kanila, kundi pati na rin sa LGU natin at sa mga private citizens na nag-abot ng pagkain at damit, maraming salamat. Medyo mahaba pa yung process para makabangon, pero knowing na may mga taong handang tumulong, medyo gumaan yung pakiramdam namin kahit papaano.

Ingat po tayo lahat, lalo na sa init ng panahon ngayon. Double check niyo lagi yung mga saksakan at gamit sa bahay. Stay safe, guys.

Bilang isang breadwinner na raket lang ang inaasahan, sobrang nakaka-relate ako sa hirap kapag biglang may nagkasakit o may hindi inaasahang gastusin sa bahay. 'Yung tipong halos hindi ka na makatulog kakaisip kung saan kukuha ng pambayad sa hospital o pambili ng gamot dahil saktong-sakto lang ang kinikita mo para sa araw-araw.

Kaya nung nabalitaan ko na pasado na sa second reading itong AICS Act, parang nabawasan kahit paano ang bigat sa dibdib. Maganda na naisip nina Senator Bong Go na i-institutionalize na itong programang ito ng DSWD. Para sa ating mga simpleng manggagawa, kailangan natin ng katiyakan na hindi tayo mapapabayaan kapag dumating 'yung mga pagkakataong talagang sagad na tayo at walang-wala na.

Mahirap 'yung laging umaasa sa swerte o kung sino lang ang kakilala para makahingi ng tulong. Kung magiging batas na ito, magkakaroon tayo ng maayos na sistema na talagang masasandalan sa panahon ng krisis, sakuna, o kahit sa mga gastusin sa libing. Sana mapirmahan na ito agad para magkaroon naman tayo ng konting "safety net" sa gitna ng lahat ng pagsubok sa buhay. Dasal ko lang talaga na mas mapabilis ang proseso para sa ating mga nangangailangan.

Bilang isang maliit na negosyante na seryoso sa pagbabayad ng tax buwan buwan, aminado ako na nakakapanghinayang minsan kapag hindi mo makita kung saan ba talaga napupunta 'yung pinaghirapan mong kitain. Kaya nung nabalitaan ko na pasado na 'yung FOI Bill, medyo gumaan ang loob ko.

Pakiramdam ko, sa wakas, may mas malinaw na tayong paraan para makita ang mga public records nang hindi na kailangang magmakaawa sa mga opisina.

Hindi ako maka-DDS pero totoo naman yung sinabi ni Senator Bong Go na mas lalakas ang tiwala ng tao kapag bukas at malinaw ang pamamahala. Sa totoo lang, kahit sino pa ang nag-author niyan, ang mahalaga sa akin ay 'yung mismong transparency. Nakakapagod na kasi 'yung puro tayo duda o "sabi-sabi" lang ang naririnig natin tungkol sa mga proyekto ng gobyerno.

Kung tuluyan itong maging batas, malaking panalo ito para sa ating mga ordinaryong mamamayan. Mas madali na nating mababantayan kung tama ba ang paggamit sa pondo ng bayan. Karapatan naman natin ang maging informed, lalo na't tayo naman ang nagpapatakbo sa ekonomiya. Sana talaga ay maging simula ito ng mas responsableng serbisyo publiko para sa lahat.