Edebiyat ve şiirlerden pek anlamam. Sevgilim bana içimizdeki şeytan kitabını hediye etti ve bunları yazdı içine. Sizce bir mesaj ya da daha derin bir anlam olabilir mi?
Eleştirerek bu garibanı sevindire bilirsiniz :>
Bir süredir kendime söylediğim tek bir şey var. “Otuz oldum.” Henüz daha otuz olmadım ama bir zamandır öyleyim. Demiş ya “Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.” Ben o yarımı da geriye çektim. Yarısından öbür yarısına geçmiş gibiyim. Altmışın ötesini göremeyeceğime inandırmışım kendimi. Elim o kadar boş ki hiçbir şeyi hak etmiyorum. Yaşam hakkım da ortalamanın altında olmalı. Ancak o şekilde anlam kazanabilir bu boşluk.
Nedir bu anlam savaşı anlamıyorum artık. Bir anlamı olmalı mı gerçekten? Bu yaşamak işine yüklediğim anlamlar bana ne getirdi. Hala kısa etkili dopaminlerle kendimi uyuşturup sabaha kendime döndürdüğüm nefrete uyanıyorum. Nereye ulaşmaya çalışıyorum? Neyden kaçarak kendime uzun, korunaklı sandığım, sonunu bildiğim varış noktaları belirliyorum? Varmaya bu kadar yaklaşmışken neden kendimi kapatıyorum, neden kendimi uyuşturup yeni bir yaşa ulaşıyorum?
Merhaba ben otuz bir oldum. Hala sebepsizce anlam arıyorum. Hala anlaşılamıyorum. Çevrem çok kalabalık ama ben hala görünmez gibiyim. Gören yok çünkü insanlar anlam peşinde değil. Çünkü anlatamıyorum. Çünkü artık anlaşılacağımı düşünmüyorum. Aradığım anlam anlaşılmamak oldu. Bu hayatın anlamıdır anlaşılmamak. Bu beni marjinal yaptı. İnsanlar “O farklıdır.” dedi. “Farklı olmak sana bir şey getirdi mi?” diye soracak olursanız;
Bugün otuz iki oldum. Ben farklıyım. Ben bir savaş gazisiyim. Çok acı çektim. Çok zor yollar çıktı karşıma. Çoğu zaman kaçtım. Kaçtığım yerin dipsiz bir kuyu olduğunu bilemedim. Kaçtığım yerde de dinginliği bulamadım. Beni yadırgayabilirsiniz. Ancak yargılamaya hakkınız yok. Hem merak etmeyin ben sizin yerinize onu daha acımasız haliyle yapıyorum. “Celladıma gülümserken çektirdiğim son resmin arkasındaki satırlar” demiş İsmet Özel. Ben gülümseyen suçluğum, ben cezayı kesen hakimim.
Her şeyi kendine döndüren bir narsist gibi görebilirsiniz. Bir de kalabalığın ortasında etrafında kafesle gezen birini hayal edin. O kafesi ben kurmadım. Ama maalesef boşluklarına çok fazla demir çaktım.
Bugün otuz üç oldum. “Tanrım bana yardım et.” ile “Tanrım bana bunu neden yaptın.” arasında geçen bir ömür. “Ben bunu hak edecek ne yaptım?”. “Ben bunu hak etmedim.”. Tüm bunların sorumluluğunu alırsam geriye dönük tüm kaçışları kabul ederim. Tüm pişmanlıklarımı cebime koyarım. Kabul edemem. Tüm yaşanmış olanların bir anlamı yoksa yaşamak işinin ne anlamı kalır? Yaşamak ümidini ulvi bir varlığa bağlamak.
Bugün otuz dört oldum. Geçmişin tüm anlamını ve geleceğin tüm ümidini bir kadına bağladım. Bu dürtüsel paradoksu kaç olunca anlayacağım?
Divan edebiyatındaki aşk anlayışı hakkında ne düşünüyorsunuz? Mazmunların, sevgililerin her şiirde aynı olması bence bahsedildiği gibi "ilahi" bir aşkın tam aksi olarak fiziksel, yalnızca cinsel bir sevgi. Her sevgilinin selvi boylu, zülfü saçlı, hilal kaşlı olması...
Ki bu yalnızca divan edebiyatına özgü değil. William Shakespeare de ilk 126 sonesini soylu bir erkeğe yazmış, açıkça ona aşkını ilan etmiş ve hatta yirminci sonesinde "Tanrı seni aslında güzel bir kadın olarak yaratacakmış ama sana bir fazlalık vererek kadınlar için yaratmış" demiş. Diğer sonelerinde de esmer bir kadına duyduğu cinsel arzularını konu almış.
Yağmur sonrası gibiydi. Havanın metalik kokusu, toprağın yumuşak hissi ve ayağın yere vurunca çıkan sesler.. Ama yağmur olmadığını sadece bastığım topraktan sızan sıvıya bakarak anlayabiliyordum. Çünkü 5 yaşındaki ben bile yağmurun kırmızı yağmadığını biliyordum.
Ama 5 yaşındaki bir çocuk için durumun yağmurdan tek farkı buydu. Çünkü 5 yaşında bir çocuk kanın metalik bir koku vereceğini, kanların toprağı çamur edebileceğini, kanlı toprağın çamur gibi hissettireceğini bilmezdi, bilmemeliydi. Ama acımasız yazgı böyleydi işte bilinmemesi gerekeni öğretirdi.
Hani düşündü 5 yaşındaki ben, ne olduğunu anlamlandırabilmek için. Bir keresinde yakalanmaca oynarken Pam'i kovaladığım geldi aklıma, yere düşmüştü ve dizin de aynen böyle kırmızı olmuştu Bir süre Pam başında beklemişti sonra kan durmuştu ve evine ailesine gitmişti.
O dan da yerde yatan Pam'e yöneldi ve Pam'in kalkmasını bekledi... Pam'in suratı komikti üzerinde böcekler geziyordu. Bekledim... Bekledim... Metalik koku çürük et, ıslak toprak pastel boya kıvamına gelene kadar bekledim...
Pam kalkmıyordu. Çok mu kötü düşmüştü? Diye düşünmeden edemedim. Ölüm kavramıyla yeni tanımış bir beş yaşındaki çocuk arkadaşının cesedinin kalkmasını bekledi... Ve sonra düşündü, Tüm köy birden nasıl düşebilirdi ki?
Çocuk düşündü, ben düşündüm. Belki de annem Pam'i yerinden kaldırabilir diye düşündüm. Sonuçta her sabah beni yatağımdan kaldırıyordu Veya babam her zamanki gibi bana ne yapmam gerektiğini öğretebilirdi.
Küçük adımlarla artık kurumuş toprak üstünde, Pam'in normalde süt beyazı olan ama yeşile dönen teninin yanından geçerek sokağı döndü ve kapıyı açmaya çalıştı.
Biraz zorlanarak kapıyı açınca evim dediğim yerdeydim. Ama o evin içinde düşmeyen tek kişi bendim. Parçalar, hayatımda görmediğim ve ne olduğunu şimdi anladığım parçalar. Bağırsaklar, kemikler ve aralarında yere düşüp parkeden bizim kanatan bir ben...
Eleştirerek bu garibanı sevindirebilirsiniz :>
Arkadaşlar; Vallahi, Billahi, Tallahi üç nokta koyunca o tekdüze düzyazınız daha duygulu bir şiire dönüşmüyor.
Eleştirerek bu garibanı sevindire bilirsiniz :>
Atıp atmamak arasında kararsız kaldım ama utanmamı yenip attım. Kötü yerlerini söyler misiniz?
Buradaki paylaşılan şiirlerin çoğunda düz yazı okuyormuş gibi oluyorum. Metaforlar ve benzetmeler eksik gibi geliyor. Uğraşıp üzerine düşünenlerin şiirleri kendini belli ediyor.
18 yaşında edebiyatla az biraz ilgisi olan biriyim reddit hesabımı bile 1 sn önce açtım şiirlerimi dinlicek ve dönüt yapacak birini ariyorum çokta yazmiyorum ama dinlesen olabilir
