Μερικες σκεψεις, τωρα που επεσαν οι παλμοι, μετα την κατακτηση του πρωταθληματος.
Μετά από μια σεζόν με πολλά πάνω και κάτω, με πολλές διαφωνίες που κάποιες φορές κατέληξαν σε τσακωμούς, ήθελα να γράψω πέντε σκέψεις που έχω τις τελευταίες μέρες.
Ο παππούς μου έλεγε ότι η καλύτερη στιγμή να κάνεις (αυτο)κριτική, είναι όταν τα πράγματα πάνε καλά. Με την ΑΕΚάρα, λοιπόν, πρωταθλήτρια, είναι η καλύτερη συνθήκη να δούμε τα λάθη μας.
Πρώτος εγώ θα παραδεχθώ ότι βλέποντας την ομάδα να λειτουργεί από την κορυφή μέχρι τα νύχια με ορθολογισμό, δεν μου λείπει καθόλου η τρέλα της προηγούμενης κατάστασης.
Θέλω να πιστεύω ότι ο ορθολογισμός θα παραμείνει στην ομάδα για πολλά χρόνια, ακόμα και αν έρθουν χρονιές χωρίς τίτλους, ή μεταβατικές χρονιές.
Καλό θα ήταν, βέβαια, να κοιτάμε την ΑΕΚ του 23, τον γαύρο του 22 ή τον ΠΑΟΚ του 24 για να καταλάβουμε ότι ποτέ δεν είσαι όσο μακριά από την αποτυχία όσο νομίζεις.
Για αυτό πρέπει να γίνεται κριτική, ακόμα και όταν τα πράγματα μοιάζουν τέλεια. Ειδικά, όταν τα πράγματα μοιάζουν τέλεια.
Καλό θα ήταν λοιπόν, να μην μεταφράζεται κάθε μορφής κριτική σε πόλεμο προς την ομάδα, ή το εκάστοτε τοτέμ. Ας σταματήσει επιτέλους η κατηγοριοποίηση σε γαύρο σε οποιον έχει γνώμη.
Τα λέω αυτά γιατί η φετινή χρονιά τελείωσε υπέροχα, αλλά θα πρέπει να μας προσφέρει και πολλά μαθήματα.
Αρχικά, θέλω κάποιος να μου πει με το χέρι στην καρδιά αν πιστεύει ότι αν έμενε 1 μήνα έξω ο Πινέδα, ο Μάριν, ή ο Ρότα, θα διεκδικούσαμε πρωτάθλημα ή την δεύτερη θέση.
Εγώ, αν και άθεος, ένα κεράκι κάθε βράδυ το άναβα (που λέει ο λόγος). Προσωπικά πιστεύω ότι το ένα ημίχρονο που έλειψε ο Μάριν μας στέρησε την ελπίδα για το κονφερενς. Και επειδή, αν όλα πάνε καλά, θα κάνουμε πολλά χρόνια να παίξουμε εκεί, εγώ βλέπω ότι η έλλειψη αυτή μας στέρησε την μεγαλύτερη ευκαιρία για ευρωπαϊκό τίτλο.
Όλοι ξέρουμε ότι με έναν τέτοιο τραυματισμό, η αντίληψη του σαμπ σε πολλά πράγματα θα άλλαζε ριζικά. Για αυτό πιστεύω ότι δεν πρέπει να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, αλλά με βάση τα στοιχεία που είχαμε.
Το ρόστερ ήταν τέλειο για μεταβατική χρονιά και ο Ριμπάλτα βρήκε 2 διαμάντια (Ρελβας, Μάριν), αλλά αν θέλουμε repeat, πρέπει να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις, γιατί δεν γίνεται να βασίζεσαι κάθε χρόνο στο να πάνε όλα σχεδόν ιδανικά.
Όλοι, λοιπόν, πρέπει να κάνουμε κριτική και να αναγνωρίσουμε ότι κανένας δεν μπαίνει σε ένα ενωσίτικο σαμπ να γράψει 100 σχόλια τον μήνα, για να κάνει πόλεμο τη μια φορά που θα πει κάτι κακό.
Προσωπικά, κάποια στιγμή σταμάτησα να μπαίνω σε endless τσακωμούς γιατί ένιωθα ότι όλοι είχαμε χάσει λίγο την ψυχραιμία μας. Ελπίζω του χρόνου να είμαστε όλοι σε καλύτερη πνευματική κατάσταση.
Κάτι ψιλοάκυρο που άφησα για τέλος είναι ότι προσωπικά με στεναχωρούσε το γεγονός ότι καλλιεργούσαμε εδώ μέσα ένα κλίμα ότι όλα και όλοι ήταν εναντίον μας. Από τη διαιτησία (που ήταν όντως πολλές φορές) μέχρι ότι ο ΠΑΟΚ θα χάσει επίτηδες.
Διαβάζαμε εδώ μέσα τη μια εβδομάδα για Λεβαδειακό εντός για το τέλειο ημιαυτόματο οφσάιντ, και την άλλη ότι ήταν πειραγμένο.
Αυτά είχα να πω, ελπίζω όλοι μας, εν όψει της ερχόμενης μεταγραφικής περιόδου, και της αγωνιστικής χρονιάς, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να εμφανιστούμε εδώ τόσο καλύτεροι, όσο ελπίζουμε ότι θα εμφανιστεί και η αρμάδα του καραφλού δαίμονα.