Παράνοια
Ρε παιδιά, ανοίγω μαγαζί και πραγματικά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.
Πρώτα απ’ όλα, 850€ νοίκι.
Σε κωλοχώρι.
Δεν είναι ότι ανοίγω στο Κολωνάκι και περιμένω να βγάλω τα λεφτά από τον αέρα. 850€ και κάθε μήνα κοιτάς το ταμείο και λες «ωραία, τώρα πρέπει να δουλέψω για να πληρώσω το νοίκι».
Μετά ξεκινάει το άλλο πανηγύρι: προσωπικό.
Ψάχνεις άτομα, ανεβάζεις αγγελίες, μιλάς με κόσμο, κανονίζεις συνεντεύξεις, άλλος δεν απαντάει, άλλος λέει θα έρθει και δεν έρχεται, άλλος εξαφανίζεται. Και κάπου εκεί αρχίζεις να σκέφτεσαι μήπως τελικά πρέπει να δουλεύω μόνος μου 16 ώρες τη μέρα μέχρι να πεθάνω.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μπλέκω και με γραφίστα.
Εκεί έγινε το έλα να δεις.
Ξεκινήσαμε με «θέλω κάτι απλό» και καταλήξαμε σε τσακωμό για ένα σχέδιο λες και διαπραγματευόμαστε για ιδέα εκκατομυρίων ενω θελω μια γαμημενη ταμπελα .
Εγώ προσπαθώ να εξηγήσω τι θέλω, αυτός μου εξηγεί γιατί αυτό που θέλω δεν είναι σωστό, εγώ λέω «ναι αλλά δεν μου αρέσει», αυτός λέει «είναι θέμα αισθητικής» και κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω ανοίξει μαγαζί και τσακώνομαι για γραμματοσειρές.
Και το καλύτερο είναι ότι ακόμα δεν έχω ανοίξει καν.
Αυτή τη στιγμή πρέπει να πληρώσω νοίκι, ψάχνω προσωπικό, τσακώνομαι με γραφίστες και προσπαθώ να καταλάβω πώς στο διάολο θα βγει όλο αυτό.
Όταν ξεκινούσα έλεγα:
«Έχω μια καλή ιδέα, θα ανοίξω ένα μαγαζί.»
Τώρα η σκέψη είναι:
«Ποιος με έπεισε ότι αυτό ήταν καλή ιδέα;»
Αν επιβιώσω τον πρώτο μηνα, θα γράψω δεύτερο post να σας πω πώς πήγε.
Αν δεν γράψω, μάλλον με πήρε το νοίκι.