Verkeersruzie die ik niet uit m'n hoofd krijg
TL,DR: vervelende verkeersruzie gehad, hoe kan ik dit van me af zetten?
Hi medevrouwvolkers, ik kan wel wat tips gebruiken voor de volgende situatie. Dit is 75% bedoeld als vraag en 25% als rant, maar ik kan niet meerdere proportionele flairs geven, haha.
Achtergrond: ik ben de afgelopen tijd veel bezig geweest met assertiever worden en meer voor mezelf opkomen. Dat gaat over het algemeen goed. Conflict vind ik nog redelijk spannend omdat ik bang ben om te exploderen, maar met bekenden gaat dat wel. Gisteren kreeg ik ongevraagd de kans om daar met een onbekende 'eindexamen' in te doen.
Ik reed een eenrichtingsweg in met een andere automobilist voor me. Ineens stopt diegene, zet z'n gevarenlichten aan en begint samen met z'n vrouw de halve IKEA uit de achterbak te laden. De weg was zo smal dat ik er niet langs kon. Er was een vrije parkeerplek dichtbij, maar die was erg krap om een SUV in te fileparkeren. De bestuurder liep langs mijn open raam, bood zijn excuses aan en gaf aan dat ze hun best deden om snel klaar te zijn. Ik reageerde nog begrijpend: joh, geen probleem. Ik snapte het wel en vond het geen ramp.
Tijdens het uitladen hoor ik de man nog tegen z'n vrouw iets zeggen van 'even opschieten, er staat iemand te wachten'. Prima. De vrouw zegt vervolgens net iets te hard: "Ja, óf ze moet even aanbieden om te helpen, maar dat zal ze wel weer niet doen," terwijl ze oogcontact maakt met mij. Dat was al redelijk irritant.
Na 10 minuten wachten om te kunnen doorrijden zijn ze klaar. De vrouw komt naar me toe en zegt doodleuk: "als jij een stukje achteruitgaat kunnen wij daar onze auto neerzetten," terwijl ze naar de vrije parkeerplek gebaart. Klopt, daar stond ik voor. Na 10 minuten wachten en een misplaatste grap was ik er eigenlijk wel klaar mee. Ik gaf kalm aan dat ik dat niet ging doen. Ik was niet van plan om in een eenrichtingsstraat achteruit te gaan rijden, wat niet toegestaan is omdat ik zelf niet ging parkeren. Ze reden maar een rondje om. Let wel: de eenrichtingsweg liep parallel aan de hoofdrijbaan, dus het zou haar welgeteld 30 seconden extra kosten.
Vervolgens leek er een knop om te gaan en ging mevrouw full Karen. Het was echt belachelijk dat ik dat niet even deed, ik zou wel heel weinig rijervaring hebben, kijk hoe dom ik erbij sta, enzovoort. Ze riep naar haar man dat ze ineens geen haast meer hadden. Ik gaf aan dat ze normaal moest doen en gewoon in de auto moest stappen. Toen begon ze demonstratief mijn kenteken op te schrijven. Toen ik vroeg wat ze daarmee dan wel ging doen, antwoordde ze: "dat merk je nog wel". Ze stapte in, zette de auto in z'n achteruit (ik denk puur om te intimideren), wachtte nog even en reed uiteindelijk weg.
Ik ben trots dat ik op m'n strepen ben blijven staan en rustig ben gebleven, maar krijg het nu de volgende dag alsnog niet uit m'n hoofd. Als ik eraan terugdenk word ik weer kwaad en bedenk ik allerlei dingen die ik eigenlijk had moeten zeggen. Hoe kan ik hiermee dealen? Ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar mijn reptielenbrein moet dat ook nog even doorkrijgen.