ka-unfair mo man 🥺
Kasakit ba gihapon ani oi 🥺 sa mga panahong low kaayo ka kay na-fail ka sa imong boards, naa ko sa imong tupad, andam nga magmotivate sa imoha and magremind na kaya ra kaayo nimo. Nakapasar ka, and I was still there, reveling in your achievement, kay ag nimo pa, it would've been difficult if wala ko sa imong tupad. Pero pag-abot sa akoang time, wala ka 🥺.
I'm not blaming you, and wala sad ko nangwenta sa imoha. I'm glad na I was once a part of your life, especially sa imong journey para makuha na nimo imong license na dugay na nimong gipangandoy. Pero sakit lang usahay maghuna-huna na when it was my time, wala koy kaingnan sa akong mga doubts, sa akong frustrations, sa akong sadness while reviewing for my boards. I had to cry alone and tell myself to toughen up and face all of the doubts inside my head. What's worse is I'm still expecting even a short "congratulations" from you karong nakapasar na ko, knowing na you already knew I was taking the boards pag March.
It just feels so unfair 🥺 idek if you're still thinking of me, yet here I am, still affected by you.
Sige lang, I trust that with time, ma-okay na jud ko.