u/Educational-Cry8999

Σήμερα γίνομαι 22.

Και νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια το ίντερνετ έχει καταστρέψει εντελώς τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και τον κόσμο.

Ξεκίνησε σαν απλό σκρολάρισμα και κατέληξε να γίνει καθημερινή συνήθεια. Ώρες doomscrolling. Ώρες να διαβάζω γνώμες ανθρώπων που μιλάνε για σχέσεις, χρήματα, εμφάνιση, κοινωνική αξία. Και όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι δεν φτάνω πουθενά.

Διαβάζω ότι οι γυναίκες θέλουν το καλύτερο. Τον πιο όμορφο, τον πιο πλούσιο, τον πιο επιτυχημένο. Διαβάζω ότι αν δεν έχεις τα πάντα στην εντέλεια, είσαι απλώς αόρατος.

Κοιτάζω τη δική μου ζωή και βλέπω δύο παλιά διαμερίσματα στην Αθήνα. Παλιές πολυκατοικίες, η μία με ρωγμές, σκουριασμένα κάγκελα και προβλήματα δεκαετιών. Δύο παλιά αυτοκίνητα. Τίποτα που να εντυπωσιάζει κανέναν. Το μόνο καλό, αν θεωρείται κιόλας καλό, είναι ότι έχω τη θάλασσα δίπλα μου.

Κοιτάζω τον εαυτό μου και βλέπω κάποιον που παλεύει από τα 18. Χρόνια λέιζερ, προσπάθεια να νιώσω καλύτερα με το σώμα μου, με την τριχοφυΐα μου, με την εικόνα μου. Βελτιώσεις που κρατάνε λίγο και μετά ξανά από την αρχή, ναι οκ δεν είμαι ακρουδα αλλά ούτε το τέλειο που θα εντυπωσίαζε τους πάντες "στο δωμάτιο ".

Και το χειρότερο είναι ότι ξέρω πως δεν είμαι καν αντικειμενικά άσχημος. Έχω ύψος 1,80, γυμνάζομαι, μου έχουν πει ότι έχω καλό πρόσωπο. Αλλά όταν περνάς χρόνια διαβάζοντας ότι πρέπει να είσαι τέλειος για να αξίζεις, τίποτα δεν φαίνεται αρκετό.

Όταν ήμουν παιδί είχα άλλα όνειρα. Ήθελα να μάθω σκοποβολή. Ήθελα να κάνω φίλους. Να ταξιδέψω. Να γεμίσω εμπειρίες. Να ζήσω.

Τώρα πολλές φορές νιώθω ότι έχω μετατραπεί σε έναν άνθρωπο που μετράει μόνο ελλείψεις. Τι δεν έχει. Τι δεν είναι. Τι δεν κατάφερε.

Αναρωτιέμαι συχνά αν ο πραγματικός κόσμος είναι όντως τόσο σκληρός όσο παρουσιάζεται στο ίντερνετ ή αν έχω περάσει τόσα χρόνια διαβάζοντας απαισιοδοξία που έχω ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις ελπίδα.

Ούτως ή άλλως είμαι ήδη πολύ μεγάλος, έχασα τα 4 υποτίθεται καλύτερα χρόνια της ζωής μου, τώρα είμαι καταδικασμενος να ζω σαν μεσήλικας μέχρι να γεράσω, πραγματικά ρε μπαγασες όσοι είστε καλά με τον εαυτό σας, τι να πω σας ζηλεύω, από την άλλη ξέρω ότι ζείτε σε ένα ροζ σύννεφο, εγώ έπεσα εδώ και καιρό και δυστυχώς απότομα.

Οι γονείς μου προσπαθούν χρόνια να μου πουν να ξεκολλήσω γιατι με αγαπανε αλλά δεν ξέρουν δυστυχώς οι άνθρωποι, δε μπαίνουν στο doomscrolling όσο εγώ να δουν ότι δεν αξίζει πια να προσπαθείς, τους λέω εσείς ζησατε καλά εγώ είμαι ένας τελειωμένος στη χειρότερη εποχή της ανθρωπότητας. Πιο πολύ το έγραψα για να το βγάλω από μέσα μου μιας και εδώ στο reddit οι περισσότεροι είναι στην ίδια φάση με μένα.

ποσο εφικτο ειναι ρε παιδια με τοσα διαφορετικα llm και τροπους αντιγραφης να καταλαβουν οτι εκανες την εργασια εξ ολοκληρου η ενα κομματι της με ai? σας εχει τυχει ποτε τετοια περιπτωση? γενικα ποσο χρησιμοποιειτε το chat για εργασιες ειδικα οι πληροφορικοι?

Καλησπέρα, το συζητάμε με τους γονείς μου εδώ και κάποιο καιρό και μας φαίνεται ενδιαφέρουσα λύση. Έχουμε ήδη 3 διαμερίσματα , το 1 εκτός Αθηνών, σκεφτόμασταν να το πουλήσουμε αυτό που είναι εκτός Αθηνών γύρω στα 100.000 και να αγοράσουμε ένα οικόπεδο κάπου στη βάρη με 20κ και έπειτα να χτίσουμε προκάτ μονοκατοικία περίπου 40-50κ . Θεωρείται ότι είναι εφικτό σενάριο?

Σας έχουν αδικήσει στις Πανελλήνιες εσάς ή κάποιον φίλο/ συγγενή σας? Είτε επαλ είτε γελ . Θα σας πω τη δικιά μου ανάμνηση, 2ο μάθημα δίναμε μαθηματικά, 2022. Βλέπω τα θέματα και ξεκινάω Α και Β τα έχω λύσει σε μια ώρα. Κάνω Γ ολόκληρο, φτάνω θέμα Δ σχετικά ανώδυνα το μόνο που είχα ενδοιασμούς ήταν το Γ3, κάνω το Δ1 και εντάξει μετά είδα ότι ήταν πολύ δύσκολα και δεν ασχολήθηκα περαιτέρω, είχα και τα προφορικά ήξερα ότι για τη σχολή που θέλω μπορούσα να περάσω με μεταγραφή στην Αθήνα αλλά και στα μαθηματικά με αυτά που είχα γράψει λέω ένα 15 το χουμε.

Τέλος πάντων εκείνη τη μέρα δε θα τη ξεχάσω ποτέ είχε πιάσει φωτιά αφόρητη ζέστη να ειμαστε μέσα στους διαδρόμους να περιμένουμε να εξεταστουμε προφορικά. Με παίρνουν στις 3 το μεσημέρι, τους είπα ότι είχα γράψει και έφυγα. Επειδή δεν αντιστάθηκα μπαίνω να δω της απαντήσεις, τα είχα όλα σωστά μέχρι το Γ4 με εξαίρεση το αποτέλεσμα του Γ3 όπου είχα βάλει σωστά το τύπο και όλα κάπου είχα κάνει μόνο λάθος στις πράξεις στο τέλος και αντί για 4 μου βγήκε 6 αλλά τη μεθοδολογία και το τύπο τα είχα σωστά, Δ1 σωστό και αυτό, ουσιαστικά λέω θα έχω πάρει ένα 13,8 στη χειρότερη και ένα 15 στη καλύτερη. Και τελικά μαντεψτε, πήρα 2,2. Θεωρώ παίζει να είναι από τις μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία υων πανελληνίων, εν τέλει πέρασα στη σχολή που ήθελα στην Αθήνα με μεταγραφή αλλά δε θα το ξεχάσω ποτέ γιατί πραγματικά είχα πάει καλά προετοιμασμενος και τα ήξερα τα περισσότερα.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το θυμάμαι πάντως, εύχομαι οι επόμενοι να μην περάσουν τα ίδια ειδικά οι προφορικοι. Θυμάμαι το συζήτησα μετά με το καθηγητή μου στο φροντιστήριο και μου είπε ότι οι προφορικοι δεν έχουν αναβαθμολογιση. Αυτά...

Είδα το βίντεο της Γεωργίας Λύρα που έγινε viral και διαβάζω εδώ και μέρες τις αντιδράσεις. Θα ήθελα πραγματικά να ακούσω διαφορετικές απόψεις.

Προσωπικά είμαι χριστιανός, αλλά δεν με απασχολεί καθόλου τι κάνει ο άλλος στην προσωπική του ζωή, ποιον αγαπά ή πώς προσδιορίζεται. Αν έβλεπα έναν άνθρωπο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας να δέχεται επίθεση στον δρόμο, θα τον βοηθούσα χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως θα βοηθούσα οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αυτό που με προβληματίζει δεν είναι η ύπαρξη ή τα δικαιώματα της κοινότητας, αλλά το γεγονός ότι πολλές φορές βλέπω στα social media ή σε ορισμένες εκδηλώσεις εκφράσεις έντονου μίσους ή απαξίωσης απέναντι στη θρησκεία, την πατρίδα ή γενικότερα προς ομάδες ανθρώπων. Μου δίνει την εντύπωση ότι μερικές φορές κάποιοι ακτιβιστές καταλήγουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο φανατισμό που καταγγέλλουν σε ακραίους θρησκευόμενους ή άλλες ακραίες ομάδες.

Επίσης αναρωτιέμαι αν αυτό τελικά βλάπτει και τα ίδια τα μέλη της κοινότητας που είναι θρησκευόμενοι, χριστιανοί ή πατριώτες και δεν εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή, μήπως οι πιο ακραίες φωνές καταλήγουν να εκπροσωπούν στα μάτια του κόσμου μια πολύ πιο μεγάλη και διαφορετική ομάδα ανθρώπων;

Εσείς πώς το βλέπετε; Θεωρείτε ότι υπάρχει όντως αυτό το φαινόμενο ή είναι απλώς κάτι που διογκώνεται από τα social media; Θα με ενδιέφερε να ακούσω απόψεις και από ανθρώπους της κοινότητας αλλά και από όσους διαφωνούν μαζί μου.

Θέλω να ακούσω απόψεις πάνω σε ένα θέμα που συζητούσα πρόσφατα.

Είμαι από εργατική οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν πάντα εργαζόμενοι και μεγάλωσα σε ένα φυσιολογικό περιβάλλον χωρίς ιδιαίτερη οικονομική άνεση, αλλά και χωρίς να μου λείπουν τα βασικά. Αυτό έχει επηρεάσει τον τρόπο που βλέπω τη δουλειά, τα χρήματα και γενικά τη ζωή.

Πρόσφατα γνώρισα μια κοπέλα που μ άρεσε αρκετά. Όσο όμως τη γνώριζα, κατάλαβα ότι προερχόταν από πολύ εύπορη οικογένεια και είχε μεγαλώσει με ανέσεις και εμπειρίες αρκετά διαφορετικές από τις δικές μου. Δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα στον χαρακτήρα της ούτε θεωρώ ότι έκανε κάτι λάθος, ίσα ίσαμε γουσταρε και αυτη φουλ. Απλώς ένιωθα ότι είχαμε πολύ διαφορετικές αφετηρίες, επιλογές και lifestyle, εγώ πάντα ήθελα και θέλω ακόμα μια κοπέλα λαϊκή, της εργατιας, όπως εγώ, από μια απλή οικογένεια της αστικής κοινωνικής τάξης. Όσο και να με αγαπάει η πλούσια, στο τέλος της μέρας είναι incompatibility πολύ σημαντικό, και δεν αξίζει κατά τη γνώμη μου.

Τελικά αποφάσισα να μην προχωρήσω τη γνωριμία. Όχι επειδή έχω κάτι εναντίον των ανθρώπων που προέρχονται από πλούσιες οικογένειες, αλλά επειδή πιστεύω ότι η κοινή κοσμοθεωρία και τα παρόμοια βιώματα παίζουν σημαντικό ρόλο σε μια σχέση.

Για να είμαι ειλικρινής, θα ένιωθα και αρκετά άβολα μέσα σε μια σχέση όπου η άλλη πλευρά έχει μεγαλώσει σε βίλα, με προσωπικό, πολυτελείς διακοπές κάθε χρόνο και γενικά με σχεδόν όλα τα υλικά αγαθά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Δεν το λέω με ζήλια ούτε με κακία. Απλώς νιώθω ότι οι εμπειρίες ζωής θα ήταν τόσο διαφορετικές που δύσκολα θα μπορούσα να ταυτιστώ ή να αισθανθώ ότι βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος.

Μάλιστα, η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι μια τέτοια σχέση πολύ δύσκολα θα μπορούσε να ευδοκιμήσει μακροπρόθεσμα. Θεωρώ ότι οι μεγάλες διαφορές στο κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο συχνά δημιουργούν διαφορετικές προσδοκίες, διαφορετικές συνήθειες και διαφορετικό τρόπο σκέψης για πολλά καθημερινά θέματα.

Κάποιοι μου είπαν ότι είναι προκατάληψη να απορρίπτεις κάποιον λόγω κοινωνικού ή οικονομικού υπόβαθρου. Άλλοι μου είπαν ότι είναι απολύτως λογικό να αναζητάς κάποιον με παρόμοιες εμπειρίες ζωής. Μάλιστα, κάποιος έφτασε στο σημείο να το χαρακτηρίσει μισογυνιστικό, κάτι που προσωπικά δεν καταλαβαίνω, αφού θα ίσχυε ακριβώς το ίδιο είτε μιλούσαμε για γυναίκα είτε για άντρα.

Η δική μου σκέψη είναι ότι ο όμοιος ταιριάζει καλύτερα με τον όμοιο. Όχι επειδή οι άνθρωποι από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις δεν μπορούν να κάνουν σχέση, αλλά επειδή είναι πιο εύκολο να υπάρχει αμοιβαία κατανόηση όταν οι δύο άνθρωποι έχουν μεγαλώσει σε παρόμοιο περιβάλλον και έχουν παρόμοιες εμπειρίες.

Εσείς πώς το βλέπετε; Είναι απλώς μια προσωπική προτίμηση ή αποτελεί μορφή προκατάληψης; Έχετε βρεθεί ποτέ σε σχέση με άνθρωπο από πολύ διαφορετικό κοινωνικό ή οικονομικό υπόβαθρο και αν ναι, επηρέασε τη σχέση σας;

​

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει χώρος για μια πραγματικά καλή ελληνική σειρά που να απευθύνεται κυρίως στη Gen Z.

Όχι άλλη μία σειρά με υπερβολές, αλλά κάτι που να δείχνει τη ζωή των σημερινών νέων όπως είναι:

Πανεπιστήμιο και φοιτητική ζωή

TikTok, Instagram και influencers

Gaming και online κοινότητες

Μάστιγα των ναρκωτικών και των κακών επιρροών

Σχέσεις, φιλίες και ψυχική υγεία

Δουλειές με χαμηλούς μισθούς και αβεβαιότητα για το μέλλον

Ζωή στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή την επαρχία το 2026

Πιστεύετε ότι μια τέτοια σειρά θα είχε μεγάλη απήχηση στην ελληνική νεολαία;

Είδα πρόσφατα στο youtube ένα τρέιλερ της ταινίας που βγήκε στις οθόνες των κινηματογραφων 21/5. Διάβασα λίγο την υπόθεση και νομίζω ότι είναι αρκετά επηρεασμένο από milky way και σίγουρα έχει πάρει στοιχεία και από νεανικό ευρωπαϊκό κινηματογράφο, υπάρχει κάποιος που να το έχει δει να μας πει γνώμη και κατά πόσο περνάει κοινωνικά μηνύματα? Και πόσο φυσικά οι 18χρονοι που παρουσιάζονται σε τέτοιου είδους δράματα αντιπροσωπευουν τις ανησυχίες, τη ζωή και ερεθίσματα του μέσου νέου της εποχης