arabayla çarptığım kadınla evlendim?
tamam şimdi sakin sakin anlatacağım ama önce şunu söyleyeyim: bu benim suçum değil. hiçbir şekilde benim suçum değil.
geçen sene kasım ayıydı. yağmur yağıyordu. o kadar yağmur yağıyordu ki silecekler çalışmıyor gibiydi, yani çalışıyordu ama yetersiz kalıyordu. bunu söylüyorum çünkü önemli.
kavşağa geldim, sarı ışık yandı. fren yaptım. normal insan gibi fren yaptım.
arkamdan bir motor sesi geldi. sonra bir ses daha. sonra sesler birleşti ve motorcu direkt bagajıma girdi.
aynadan baktım. yerde bir kask vardı. kaskin içinde bir insan vardı. o insan ayağa kalktı ve bağırmaya başladı.
dışarı çıktım. "geçmedin mi sarıda" dedi. "frеn yaptım" dedim. "sarıda geçilir" dedi. "hayır geçilmez" dedim. "geçilir" dedi. "GEÇILMEZ" dedim.
kaskı çıkardı.
kadındı.
bu bilgi o an neden bu kadar şaşırtıcı geldi bilmiyorum ama öyle geldi. duraksadım. o da duraksadı. yağmur hâlâ yağıyordu.
"sigortanı ver" dedi. cebime baktım, ehliyetim vardı, ruhsat vardı, sigorta YOKTU. yani vardı ama arabada değildi. evde masanın üstündeydi. o gün almayı unutmuştum.
"sigortam arabada değil" dedim. "ne demek arabada değil" dedi. "evde" dedim. "evde ne işi var" dedi. "bilmiyorum" dedim.
sustu. ben sustum. yağmur susmadı.
"tamam" dedi "o zaman şimdi ne yapacağız." bu bir soru değildi, bir tespit gibiydi. adamı beğendim yani kadını. net konuşuyordu.
"tamir ettiririm" dedim. "kendin mi götüreceksin" dedi. "nasıl götüreyim ki" dedim. "motorsun" dedi. "evet" dedi. "ben motor kullanamam" dedim. baktı bana. "ben de şu an kullanamam zaten" dedi ve ayağını gösterdi.
ayağı burkulmuştu.
arabama bindirdim. hastaneye götürdüm. yolda konuştuk. adı Selin'di. kurye olarak çalışıyordu. o gün son teslimatına gidiyormuş. teslimat benim bagajıma oldu diye düşündüm ama söylemedim, ortam uygun değildi.
hastanede 2 saat bekledik. ben çay aldım, o içmedi. ben gazete aldım, ikimiz de okumadık. sonunda doktor baktı, burkulma varmış, alçı gerek yokmuş, 10 gün istirahat.
"peki motoru kim çekecek" dedi. "ben çağırırım" dedim. çektirdim. parasını verdim. "neden ödüyorsun" dedi. "çarptım" dedim. "sen frен yaptın" dedi. "yine de" dedim.
baktı bana. uzun uzun baktı.
"eve bırakır mısın" dedi.
bıraktım.
kapıda "teşekkürler" dedi, içeri girdi. ben döndüm arabama oturdum. tamam bu bitti dedim.
ertesi gün mesaj attı. "motor tamirci ne dedi" diye. "1800 lira" dedim. "vay amına koyayım" dedi. ilk kez güldüm o mesajda.
"ödeyecek misin" dedi. "yarısını" dedim. "neden yarısını" dedi. "sarıda geçilmez" dedim.
3 gün sessizlik.
sonra tekrar yazdı. "haklısın" dedi. sadece o kadar. iki kelime. ama o iki kelimeyi göndermek ona çok şey kaybettirmiş gibi hissettirdi bana, yani zor gelmişti ona bu itiraf, anladım.
900 lira yatırdım hesabına.
bir hafta geçti. "kahve?" diye yazdı.
gittik.
iki saat oturduk. motor kazasından hiç bahsetmedik. başka şeylerden konuştuk. dönüşte "iyi akşamlar" dedi. ben de dedim.
eve gelince düşündüm: bu kadın bagajıma girdi, ayağı burkuldu, hastanede 2 saat bekledi, 900 lira aldı ve şimdi benimle kahve içti. ve ben iyi hissediyorum.
3 ay sonra beraber olmaya başladık. annem "nasıl tanıştınız" diye sordu.
"arkadaş vasıtasıyla" dedik.
8 ay sonra nişanlandık.
annem hâlâ bilmiyor.
kayınvalidem biliyor çünkü Selin söyledi. kayınvalidem her aile yemeğinde bana "dikkatli şoför" diyor ve gülüyor. sadece o gülüyor. ben gülmüyorum. Selin de gülmüyor ama gözleri gülüyor.
evlendik geçen haziranda.
düğünde arabaya "yeni evliler" yazan o folyo var ya, onun altına küçük harflerle "karıma çarptım" yazdırdım.
kimse anlamadı. Selin anladı.
güldü.
ilk kez o güldü, ben gülemedim. adil.