...
Şaka gibi… Yarın lise hayatımın son günü. Daha dün sabahın köründe uykulu gözlerle okula gelen, teneffüs zilini bekleyen, arkadaşlarıyla saçma şeylere saatlerce gülen kişiydim sanki. Şimdi ise bütün o günlerin sonuna geldik.
Bu dört yıl boyunca o kadar fazla duygu yaşadım ki… Yeri geldi okul koridorlarında titreyerek ağladım, kırıldım, sustum. Yeri geldi küçücük şeylerle dünyanın en mutlu insanı oldum. Bazen bir mesaj, bazen bir bakış, bazen de sadece sevdiğim insanlarla aynı ortamda olmak bile yetiyordu mutlu olmama.
Lise bana sadece dersleri öğretmedi. İnsanları tanımayı, kırılmayı, toparlanmayı, bazı şeyleri içime atmayı da öğretti. Kimileri hayatıma kısa süreliğine girdi, kimileri iz bıraktı. Ama hepsi bu hikâyenin bir parçası oldu.
Şimdi dönüp bakınca en çok da sıradan sandığım günleri özlüyorum. “Bir an önce çıksak” dediğimiz dersleri, kantindeki kalabalığı, boş ders muhabbetlerini, sınıfta durduk yere gelen kahkahaları… İnsan yaşarken anlamıyor ama meğer en güzel anılar normal sandığımız günlerin içindeymiş.
Yarın son kez öğrenci olarak o okuldan çıkacağım. Belki hiçbir şey değişmemiş gibi görünecek ama aslında koca bir dönem bitecek. Ve galiba insanın canını acıtan şey, bazı anların tekrar yaşanamayacağını bilmek oluyor.