Soros, feminizmi dhe dështimi i shoqërisë shqiptare
Tashmë jemi në faza të përparuara të planit. Për çdokënd që ka 2 gram tru duket qartazi.
Jemi në një pikë kritike ku mbase mund ti riparojmë gabimet tona.
Ndoshta. Shpresoj vërtet.
Por dështimi i deritanishëm i shoqërisë shqiptare nuk ka qënë organik.
Nuk e di në jemi gjermanë apo francez, por jemi shumë më shumë se rezultati që kemi arritur në 35 vite.
Dështimi nuk ka qënë organik. Ai ka qënë i imponuar.
Tashmë shihet qartazi.
Synymi ka qënë gjithmonë kolonizimi dhe pushtimi i vendit tonë.
Prandaj duan të zaptojnë Sazanin dhe Zvernecit. Të krijojnë një shtet tjetër dhe më pas ti pushtojnë gjithë Shqipërinë.
Populli jonë ka fajet e veta. Por dështimi nuk është organik.
Ata janë infiltruar kudo. Nëpër media e parti. Nëpër organizata jo-qeveritare.
Por pse?
Sepse nuk kanë dashur të lejojnë që elita e vërtetë shqiptare të ngrihet në krye. Kanë dashur ta përzenë dhe e kanë bërë, që të lihet pas një popull pa intelektualë dhe pa organizim.
Çdo parti e re që është krijuar ndonjëherë ka qënë e financuar prej tyre.
Kanë mbështetur klasën e korruptuar politike shqiptare të qëndroje në pushtet. Kanë mbështetur oligarkët dhe të pashkolluarit të forcojnë sistemin e tyre të kapjes shoqërore.
Pse?
Që Shqipëria mos të ketë kurrë as zhvillim ekonomik e as zhvillim intelektual.
Që gradualisht të dështoje si komb e si shoqëri. Që shqiptarët, fillimisht ata të zgjuarit,e më pas të gjithë të tjerët të largohen një nga një.
Dhe kështu territori të ngeli i tyre.
Kanë propoganduar feminizëm, duke financuar si figura si Zhaklin Lekatari.
Zhaklina nuk e kupton se çfarë po bën me të vërtetë e as ndjekësit e saj.
Në mendjen e tyre po fuqizojnë gruan.
Në të vërtetë, feminizmi është një arm tjetër e tyre kundër popullit tonë.
Kundër martesave dhe duke çuar në uljen e lindshmërisë.
Dhe çka do bëjnë me shqiptarët që nuk po largohen pas gjithë këtyre?
Po sjellin emigrantë nga kontinente të tjera, për të krijuar një racë hibride dhe të shkatërrohet uniteti kombëtar që askush mos të ketë motivacion për të luftuar, kur lufta të bëhet më shumë sesa me ide por me armë të vërteta.
Shoqëria jonë ka dështuar deri tani. Por ne jemi shumë më shumë se kaq.
Ishim të papërgatitur për diçka të tillë. Të sapo dalë nga komunizmi. Masat tona ende nuk kishin mësuar të ishin qytetarë.
Ata i dëbuan intelektualët tanë.
Tani jemi në pikun e fundit. Ose do të zgjohemi dhe ta rikuperojmë këtë ose do vdesim si komb.
Dhe mbase kombet që nuk dinë të organizohen, nuk duhet të mbijetojnë.
Por a mund të dorëzohemi pa luftuar? Çfarë njeriu do pranonte dështimin e kombit të tij pa së paku luftuar.