u/Last-Glass-4365

Çok fazla kişiyle tanıştım. Gerek otobüste sohbet ederken, okulda, dışarıda, her yerde. Insanları seven biriyim. Bu insanlarla güzel anılar edindim, arkadaş oldum. Sonra bir daha görmedim. Zihnimde pek çok nerede olduğunu bile bilmediğim insanlarin bilgileri var. Bu bilgiler nerede işime yarayacak? Bir insanla günlük sohbet edecek enerjim bile kalmadı. Merhaba nasılsın iyiyim sen bu sohbet bile çok zor geliyor çünkü bir yere bağlanmıyor. Bir daha görmeyeceğim insanlarla tanışıp arkadaş olmaktan çok yoruldum. Şuan biriyle tanışmak aşırı anlamsız. Tanisacagiz merhaba nasilsin nerelisin hobilerin neler sonra tekrar konuşmayacağız. Öyleyse ben neden seni ve hobilerini öğrendim? Bana ne ? Hayatımda bir değişiklik yaratmayacak senin nereli olduğunu kardeşinin işini öğrenmek bunları konuşmak. Artık birini tanımak ya da merhaba demek nasılsın demek bile çok zor geliyor bunların hepsi boş anlamsız konusmalar gibi. Insanları görünce konuşmak çok zor sadece susuyorum. Sonra neden sustugumu soruyorlar. Çünkü konuşunca bir fark olmayacak. Konuşmak boşuna enerji kaybı. Susarak ikimizin de enerjisini tasarruf ediyorum.

Insanların birdenbire gitmesinin bağlanma mekanizmalarını bozduğunu düşünüyorum. Biriyle arkadaş oluyorsun sonra birdenbire yok oluyor. Bağ kurduğun onun yok olmasından etkilenmen senin sağlıklı bir insan oldugunu gösteriyor. Doğal olan bağ kurmak. Insanlar bağ kurulmusken birdenbire yok oluyorlar, ilişki yukseklerdeyken anında yok oluş. Gidene bir şey olmuyor da kalan kişi hasar alıyor. Insan olarak sorunun neyse söyleyip gidebilirsin, görüldü atmak bile okey ama durduk yere bir gün seni çok seviyorum seninle konuşmayı çok seviyorum deyip ertesi gün engellemek neden? Bilemeyeceğim. Aşka ya da sevgiye olan inancımı yitirdim.