Sevgili kardeşlerim selam, bugün sizden bir dua ricasında bulunmak istiyorum. İstediğim üniversiteye yatay geçiş sürecindeyim ve her şeyin hayırlısıyla gerçekleşmesi için dualarınıza ihtiyacım var. Bugün pazar dualarınızda beni de anarsanız çok sevinirim. Şimdiden Rab hepinizi bereketlesin, esenlikler dilerim.
Herkese tekrar selam,
Serinin devamı olarak arşivimdeki diğer fotoğrafları da paylaşmak istedim. Bu sefer mimarideki o devasa işçiliğe, vitraylara ve tavan mozaiklerine odaklandım. İçerideki o tarihi atmosfer gerçekten çok ayrı bir seviyeydi.
Umarım fotoğrafları beğenirsiniz. Hepinize esenlikler!
Selamlar herkese,
Fotoğraf arşivimdeki kiliseleri tek seferde yüklemek yerine böyle parça parça paylaşmaya karar verdim.
İlk seriyi, beni mimari yapıları ve sanatsal detaylarıyla en çok etkileyen iç mekanlara ayırdım. Umarım fotoğraflar ilginizi çeker.
Hepinize esenlikler!
Herkese esenlikler dilerim. Yaklaşık 3 gün önce ruhsal olarak çok zor ve kırıcı bir gün geçirirken biraz huzur bulmak, dua etmek ve Tanrı’ya sığınmak amacıyla bir Katolik kilisesine gittim. Yanımda, Hristiyanlığa dair hiçbir ön yargısı olmayan ve hayatında ilk defa bir kilise ortamını görecek olan kız kardeşim de vardı. Ona bu inancın sevgisini, huzurunu hissettirmek isterken kapıdaki görevliyle yaşadığımız diyalog ikimizi de derinden yaraladı. Herhangi bir kurumu karalamak istemediğim için kilisenin ismini vermeyeceğim.
Kapıdaki adama saygılı bir şekilde ayin saatinin 6 olup olmadığını ve giriş yerini sordum. Adam ise soruma cevap vermek yerine direkt "Nereden geldin? Nerede oturuyorsun? Hristiyan mısın?" diye sorgulamaya başladı. Ben de dürüstçe "Ben Hristiyanım ama kız kardeşim değil, ilk defa geliyor" dedim.
Bunun üzerine bana vaftizli olup olmadığımı sordu. Henüz katekizm (eğitim) sürecine başlamadığımı, sadece ayinde bulunmak istediğimi ve ayin kurallarına (komünyon almamam gerektiğine vs.) hakim olduğumu belirttim. Adam ise beni ve yanımda ilk defa kiliseye adım atan kız kardeşimi herkesin içinde tersleyerek, "Eğer vaftizli değilsen Hristiyan değilsin, kendine Hristiyanım diyemezsin" dedi.
Ben zaten kendi içimde yaralı bir anımda Tanrı'nın evine sığınmak isterken bu sözlerle dışlandım, ona mı yanayım; yoksa hayatında ilk defa kiliseye gelen kız kardeşimin, Hristiyanlıkla ilgili ilk deneyiminde böyle sevgisiz, dışlayıcı ve kaba bir muameleye şahit olmasına mı yanayım bilemiyorum. Bir abi olarak onun önünde bu duruma düşmek ve onun kiliseye dair ilk izleniminin bu şekilde olması canımı çok sıktı.
Bu topluluktaki bilgili kardeşlerime, teologlara sormak istiyorum: Kalben Mesih'i Rab ve Kurtarıcı olarak kabul etmiş, O'nun yolundan gitmek isteyen ama henüz resmi eğitim alıp vaftiz mühürünü almamış birinin kendine "Hristiyanım" demeye hakkı yok mudur? O kapı görevlisinin kurumsal/teknik tanımı mı doğrudur, yoksa kalpteki iman mı?
Fikirlerinizi ve yorumlarınızı bekliyorum.
Herkese Esenlikler,
Şu aralar hayatımın gerçekten çok yorucu ve ağır bir döneminden geçiyorum. Hem aile içindeki bitmek bilmeyen huzursuzluklar hem de çok değer verdiğim sevgilimle yollarımızın tamamen ayrılması beni ruhsal olarak çok yıprattı. Şu an bu bitişin getirdiği o derin yalnızlıkla ve acıyla baş etmeye çalışıyorum.
Kendi kendime Rab'be sığınıp dua ediyorum ama siz kardeşlerimin de dualarında beni anmasını çok isterim. Rab'bin kalbime ve evimize o aradığım esenliği, huzuru ve şifayı vermesi için bana dualarınızla destek olursanız çok sevinirim.
Zaman ayırıp benim için dua eden herkesten Rab razı olsun, hepinizi kutsasın.