u/Nojunkiesinmytrunk

Hoi allemaal,

Ik hoop eigenlijk vooral mensen te vinden die iets soortgelijks hebben meegemaakt, want we zijn inmiddels een aantal maanden verder en ik begin me echt flink zorgen te maken.

Wij hebben twee katten, Nayla en haar zusje. Ze zijn allebei 3 jaar oud en zijn samen opgegroeid.

Nayla is pas op haar derde gesteriliseerd. Ik weet dat steriliseren op latere leeftijd anders kan zijn dan wanneer dit als kitten gebeurt, maar bij haar werd de sterilisatie op dat moment echt noodzakelijk. Haar krolsheid werd steeds heftiger: op een gegeven moment was ze vrijwel continu krols, weken tot maanden achter elkaar met nauwelijks tot geen pauze, en ze kreeg hier duidelijk steeds meer last van.
Sinds haar sterilisatie is haar gedrag echter compleet veranderd.

Voor de operatie liep ze gewoon door het hele huis en leefde ze normaal samen met haar zusje. Inmiddels is ze extreem angstig geworden en durft ze haar zusje eigenlijk niet meer te vertrouwen.
Het opvallendste is dat ze niet meer op normaal grondniveau durft te leven.

Ze heeft inmiddels haar eigen veilige kamer, maar zelfs daar zit ze vrijwel permanent bovenop een kast. Het is niet alleen dat ze de rest van het huis niet uit durft: de vloer zelf lijkt voor haar onveilig te voelen. Ze wil zo veel mogelijk op hoogte blijven en komt eigenlijk alleen naar beneden wanneer het echt moet.
Ze eet en drinkt gelukkig gewoon.
Maar ze gebruikt inmiddels ook helemaal geen kattenbak meer. Ze doet haar behoefte op alles wat geen kattenbak is. We hebben meerdere nieuwe bakken, verschillende soorten bakken, verschillende vullingen en verschillende plekken geprobeerd. Alles wordt goed schoongemaakt en ongelukjes worden grondig gereinigd zodat de geur niet achterblijft.
Omdat ze óók niet meer op de grond durft te komen, vraag ik me inmiddels af of haar kattenbakprobleem daar onderdeel van is in plaats van dat het puur om de kattenbak zelf gaat.

We hebben de afgelopen maanden ontzettend veel geprobeerd: haar een volledig eigen veilige ruimte gegeven met de deur dicht, en later de deur open, eigen voer/water/bakken, meerdere hoge en beschutte plekken, rust en een vaste routine, haar nergens toe gedwongen, de katten volledig uit elkaar gehouden, geuruitwisseling, heel langzame herintroductie, contact op afstand, positieve associaties met eten en snoepjes en haar volledig zelf het tempo laten bepalen.
Ze wordt uiteraard nooit gestraft wanneer ze buiten de bak plast of poept.
Medisch is ze nagekeken en daar is niets gevonden wat haar huidige gedrag verklaart.

En we zijn hier dus niet een paar dagen of weken mee bezig. Het zijn inmiddels maanden.
Het schoonmaken interesseert me ondertussen eigenlijk het minst. Ik maak me vooral ontzettend zorgen over haar kwaliteit van leven. Ze eet, drinkt en is lichamelijk in orde, maar een kat van 3 die vrijwel haar volledige leven bovenop dezelfde kast doorbrengt omdat ze blijkbaar alleen daar veilig genoeg voelt, kan toch niet gelukkig zijn.
Vooral omdat ze vóór de sterilisatie gewoon door het huis liep en samenleefde met haar zusje.
Heeft iemand ooit meegemaakt dat een kat na een sterilisatie, operatie of andere heftige gebeurtenis zó extreem angstig werd?

En dan specifiek:
niet meer op de normale vloer durven komen
vrijwel uitsluitend op één hoge plek leven
ineens bang zijn voor een kat waarmee ze daarvoor normaal samenleefde
volledig stoppen met het gebruiken van kattenbakken
en dat dit maandenlang aanhoudt
We hebben inmiddels zo’n beetje alle standaard adviezen geprobeerd, dus ik ben vooral heel benieuwd naar mensen die echt iets vergelijkbaars hebben meegemaakt.

Is jullie kat hier uiteindelijk weer uitgekomen? Hoe lang duurde dat en wat heeft uiteindelijk daadwerkelijk geholpen?

We staan inmiddels ook absoluut open voor professionele gedragstherapie. Ik wil vooral dat Nayla zich weer veilig genoeg gaat voelen om gewoon door haar eigen huis te lopen en een normaal kattenleven te hebben, als dat mogelijk is…