u/PaniCrOOm_1978

​

Ik ben al een tijdje aan het nadenken over het probleem van ruimtepuin, maar vanuit een iets andere invalshoek.

In plaats van alleen te vragen:

“Hoe verwijderen we één specifiek stuk ruimtepuin?”

begon ik mij af te vragen of we uiteindelijk geen permanente onderhoudsinfrastructuur nodig hebben in Low Earth Orbit (LEO).

Ik noem het concept ORBITA.

Het basisidee is een orbitale hub die langdurig in de ruimte blijft — eigenlijk een soort “moederschip” — en meerdere kleinere autonome of semi-autonome servicevoertuigen ondersteunt.

Dus niet één groot ruimteschip dat achter ieder stuk ruimtepuin aangaat.

Denk eerder aan een haven.

Het moederschip blijft langdurig operationeel en ondersteunt verschillende gespecialiseerde voertuigen die bijvoorbeeld kunnen:

- objecten inspecteren en identificeren

- rendez-vous uitvoeren met geselecteerd ruimtepuin

- deorbit-systemen aanbrengen

- geschikte grotere objecten vastgrijpen

- gecontroleerde baanveranderingen uitvoeren

- terugkeren naar het moederschip wanneer de orbitale mechanica dat praktisch toelaat

- op langere termijn bruikbaar materiaal recupereren of hergebruiken in plaats van alles simpelweg te vernietigen

Verschillende soorten ruimtepuin vragen uiteraard compleet verschillende oplossingen.

Een defecte satelliet is technisch een totaal ander probleem dan een fragment van 5 cm dat een andere baan kruist met een zeer hoge relatieve snelheid.

Ik ga er ook helemaal niet vanuit dat we alles fysiek moeten verzamelen.

Voor veel objecten kan het bijvoorbeeld veel efficiënter zijn om een klein deorbit-systeem te bevestigen en het object daarna gecontroleerd terug de atmosfeer in te sturen.

Waarom interesseert die hub-architectuur mij?

Hergebruik.

In plaats van voor ieder object opnieuw een volledig verwijderingsruimtevaartuig te lanceren, stel ik mij de vraag:

Kunnen we de dure infrastructuur één keer in een baan om de aarde brengen en daarna herhaaldelijk kleinere gespecialiseerde voertuigen inzetten?

Zo'n toekomstige hub zou eventueel kunnen voorzien in:

energie

communicatie

navigatie en dataverwerking

opladen

inspectie

onderhoud

opslag

lanceren en terug ontvangen van servicevoertuigen

en misschien op langere termijn zelfs bijtanken.

Maar daar komen natuurlijk serieuze technische problemen bij kijken.

Het eerste grote probleem is:

ORBITALE MECHANICA.

Een hub die zich in één baanvlak bevindt, kan niet zomaar goedkoop heel LEO gaan bedienen.

Veranderingen van baanvlak kunnen enorme hoeveelheden Δv kosten.

Dus:

Hoe groot is het gebied dat één zo'n hub realistisch kan bedienen?

Zouden meerdere hubs in zorgvuldig gekozen baanvlakken uiteindelijk efficiënter zijn?

Kunnen we doelobjecten groeperen zodat één servicevoertuig verschillende objecten kan behandelen met relatief kleine baanveranderingen?

Of maakt de benodigde Δv het volledige moederschipconcept uiteindelijk onpraktisch en zijn volledig onafhankelijke debris-removal satellieten gewoon efficiënter?

Tweede grote vraag:

VOORTSTUWING.

Zou elektrische voortstuwing voldoende totaal Δv kunnen leveren voor herbruikbare servicevoertuigen, ondanks de lage stuwkracht?

Hebben we voor snelle rendez-vous-, capture- of collision-avoidance manoeuvres toch chemische voortstuwing nodig?

Of zou een hybride systeem logischer zijn?

Derde grote vraag:

WELKE OBJECTEN PAKKEN WE AAN?

Proberen om ieder klein fragment te onderscheppen lijkt mij niet realistisch.

Moet ORBITA zich daarom in eerste instantie richten op grote intacte objecten die bij een toekomstige botsing duizenden nieuwe fragmenten kunnen veroorzaken?

Vierde grote vraag:

ECONOMIE.

Vanaf hoeveel missies wordt permanente, herbruikbare orbitale infrastructuur goedkoper dan telkens opnieuw een speciaal verwijderingsruimtevaartuig lanceren?

En uiteindelijk komt voor mij misschien de belangrijkste vraag:

Moeten we dit eigenlijk alleen maar bekijken als “ruimtepuin opruimen”?

Want dezelfde infrastructuur zou op langere termijn misschien ook gebruikt kunnen worden voor:

inspectie

onderhoud van satellieten

reparaties

verplaatsing van satellieten

end-of-life disposal

en uiteindelijk misschien zelfs recuperatie en hergebruik van materialen in de ruimte.

Ik presenteer ORBITA niet als een afgewerkt systeem.

Integendeel.

Ik probeer juist te ontdekken waar het concept technisch stukloopt.

En daar wil ik mensen bij betrekken die hier veel meer gespecialiseerde kennis over hebben dan ik.

Als je werkt met orbitale mechanica, ruimtepuindetectie, voortstuwing, robotica, satellieten of ruimtevaartoperaties:

Wat zou JIJ als eerste aanvallen aan deze architectuur?

Geef mij het sterkste technische bezwaar.

Geen probleem als je denkt dat een onderdeel onmogelijk is.

Leg uit waarom.

Dan leggen we de cijfers op tafel en rekenen we het uit.

Want de filosofie achter ORBITA is uiteindelijk vrij simpel:

We hebben geleerd hoe we de ruimte kunnen bereiken.

We hebben geleerd hoe we duizenden satellieten rond onze planeet kunnen plaatsen.

Misschien wordt het tijd dat we ook leren hoe we die omgeving moeten onderhouden.

Onze aarde is ons moederschip.

De ruimte rondom haar wordt steeds meer een deel van onze leefomgeving.

En als we die omgeving gebruiken, vind ik dat we ook de verantwoordelijkheid hebben om ervoor te zorgen. 🌍🛰️

Dat is waar ORBITA voor mij begint.

I have been thinking about the orbital debris problem from a slightly different perspective.

Instead of asking:

"How do we remove one specific piece of debris?"

I started wondering whether we eventually need permanent maintenance infrastructure in Low Earth Orbit.

I call the concept ORBITA.

The basic idea is a long-duration orbital hub — a "mothership" — supporting multiple smaller autonomous or semi-autonomous service vehicles.

Not one spacecraft chasing every piece of debris.

Think more like a harbour.

The hub stays operational for a long period and supports specialised vehicles that can:

- inspect and identify objects

- rendezvous with selected debris

- attach deorbit devices

- capture suitable larger objects

- perform controlled orbital changes

- return to the hub where practical

- eventually help recover useful material instead of simply destroying everything

Different debris classes would obviously require different solutions.

A dead satellite is not the same engineering problem as a 5 cm fragment travelling at orbital velocity.

And I don't assume that physically collecting everything is even desirable.

For many objects, attaching a small deorbit device and allowing atmospheric re-entry may be far more efficient.

The reason I am interested in a hub architecture is reuse.

Instead of launching a complete removal spacecraft for every mission, could we launch the expensive infrastructure once and repeatedly deploy smaller specialised vehicles?

The hub could potentially provide:

power

communications

navigation/data processing

refuelling or recharging

inspection

maintenance

storage

and deployment.

But there are some big questions.

The first one is orbital mechanics.

A hub in one orbital plane cannot simply move cheaply throughout LEO.

Plane changes cost enormous amounts of Δv.

So:

How large a useful region of LEO could one hub realistically service?

Would several hubs in carefully selected orbital planes make more sense?

Or does the Δv requirement kill the mothership architecture completely and make independent debris-removal spacecraft more efficient?

Second question: propulsion.

For reusable service vehicles, would electric propulsion provide enough Δv efficiency despite the low thrust?

Would chemical propulsion still be required for parts of rendezvous and capture?

Third question: economics.

At what number of debris-removal missions does reusable orbital infrastructure become cheaper than launching dedicated removal spacecraft?

And finally:

Should we even think of this purely as "debris removal"?

Long term, the same infrastructure could potentially perform inspection, servicing, repair, relocation and eventually material recovery.

I am not presenting ORBITA as a finished solution.

I am trying to find where it breaks.

If you work with orbital mechanics, debris tracking, spacecraft propulsion, robotics or satellite operations:

What part of this architecture would you attack first?

Give me the strongest engineering objection.

Then let's put numbers on it.

I want to approach Giza from a slightly different angle.

First, to be clear:

I am not claiming that the pyramids were power plants, and I am not disputing the evidence for Egyptian construction activity during Khufu's reign.

I want to try an engineering thought experiment.

What happens if we temporarily treat the entire Giza Plateau as one unknown physical system?

Instead of assigning a function first, start with what can actually be measured:

- geometry and dimensions

- orientation

- materials

- internal chambers and shafts

- known underground structures

- geology and groundwater

- electrical resistivity

- electromagnetic behaviour

- relative scale and position of Khufu, Khafre, Menkaure, the Sphinx and surrounding structures

Then ask:

What physical behaviours emerge from those parameters?

This question has become more interesting because modern measurements keep adding information that earlier researchers simply did not possess.

1. We have increasingly detailed 3D information

Harvard's Digital Giza project provides extensive digital reconstructions of the Giza Plateau:

https://giza.fas.harvard.edu/giza3d/

2. Muon imaging has revealed previously unknown internal structures

In 2017, three independent muon-detection techniques identified the ScanPyramids Big Void, with a minimum length of approximately 30 metres:

https://www.nature.com/articles/nature24647

In 2023, the previously unknown North Face Corridor was characterised at roughly 9 metres long and about 2 × 2 metres in cross-section:

https://www.nature.com/articles/s41467-023-36351-0

3. Electrical measurements can now image parts of the pyramid

A 2025 Scientific Reports study used Electrical Resistivity Tomography (ERT) on Khufu's pyramid.

A 3D model was constructed and the known North Face Corridor produced a detectable resistivity anomaly:

https://www.nature.com/articles/s41598-025-29081-4

4. There are also geophysical measurements below Giza

Geophysical investigations around the Sphinx/Khafre area have modelled subsurface electrical resistivity using electromagnetic measurements.

So we potentially have several layers of information:

surface geometry + internal geometry + subsurface geology + electrical properties.

---

The thought experiment

Suppose some monumental structures had a secondary physical function alongside their established cultural/funerary functions.

Not necessarily producing the enormous amounts of electricity required by a modern society.

Perhaps the relevant phenomenon involved:

- resonance

- electromagnetic fields

- ground coupling

- atmospheric electricity

- telluric currents

- mechanical vibration

- groundwater

- or another low-power physical process.

Then scale matters.

A structure approximately 230 metres wide does not necessarily respond physically like one 100 or 50 metres wide.

That gives us something we can calculate.

For example:

large structure → resonant mode f

A geometrically related smaller structure might produce:

2f, 3f, 4f...

or another mathematically predictable coupled mode.

If those relationships do not exist, the hypothesis becomes weaker.

If they repeatedly occur independently, then we have something worth investigating.

The same principle can be applied to orientation, material transitions and subsurface conductivity.

---

Most importantly: don't fit the evidence to the hypothesis

I think the model should make predictions before we look for matches.

For example:

If the model requires an underground coupling structure at location X, identify X first and then compare it with geophysical data.

If geometry predicts resonance around frequency Y, calculate Y first and then simulate or measure the structure.

If two structures are supposedly coupled, calculate what dimensional/frequency relationship should exist before comparing them.

If these predictions repeatedly fail:

discard the hypothesis.

If they repeatedly succeed:

investigate further.

---

So my question isn't:

"Were the pyramids power stations?"

My question is:

Has anyone attempted to combine the modern 3D, geological, electrical, material and geometric datasets into one physical model of the entire Giza Plateau and then reverse-engineer it without assuming the function beforehand?

And, if not:

Would anyone here with experience in archaeology, geophysics, RF engineering, structural engineering, geology or numerical modelling be interested in trying to break this hypothesis with actual calculations?

I would much rather find the point where the physics fails than select evidence that makes the idea look correct.