u/Puzzleheaded_Book981

Ik weet eerlijk gezegd even niet meer wat ik moet doen.

Ik verdien ongeveer €54.000 bruto per jaar. Dat is in mijn ogen geen slecht salaris, maar toch voelt het alsof ik nergens tussen pas.

Voor sociale huur kom ik bijna niet in aanmerking of je kijkt tegen wachttijden van 10+ jaar aan. De vrije sector is vaak absurd duur, soms bijna net zo duur of zelfs duurder dan een hypotheek. Maar als ik dan kijk naar kopen, kan ik met mijn salaris alsnog nauwelijks een normaal appartement krijgen.

Het voelt alsof ik redelijk mijn best doe, werk, een prima inkomen heb, maar alsnog geen kant op kan. Hierdoor begin ik mij steeds meer vast te voelen. Alsof je wel vooruit probeert te komen, maar de woningmarkt gewoon tegen je werkt.

Wat ik ook vaak hoor is: “Zoek een partner, dan kunnen jullie samen kopen.”

Maar ergens vind ik dat ook een hele rare gedachte. Dus omdat ik alleen geen woning kan kopen, moet ik maar snel een partner vinden zodat het financieel wel lukt? Dat voelt echt scheef. Je gaat dan bijna vanuit druk en woningstress keuzes maken in je privéleven, terwijl een relatie daar helemaal niet om zou moeten draaien.

En eerlijk gezegd denk ik dat zoiets juist fout kan lopen. Een huis kopen met iemand moet een bewuste stap zijn, niet iets wat je doet omdat de woningmarkt je geen andere optie geeft.

Ik merk dat dit mentaal steeds meer begint te knagen. Niet dat ik meteen alles zwart zie, maar ik word er langzaam wel somber van. Je werkt hard, maar een eigen plek lijkt steeds onrealistischer.

Begin ik nou gek te worden, of hebben meer mensen met een normaal of redelijk goed salaris precies hetzelfde gevoel?

The longer I work in IT, the more I notice myself wanting less technology in my personal life.

Not because I hate tech itself, but because after dealing with systems, alerts, screens, troubleshooting, updates, AI, and constant connectivity all day, I start craving simplicity outside work.

For example, I used to love the idea of smart everything: smartwatches, smart home devices, constant notifications, tracking everything, syncing everything, etc. But now I catch myself wanting the opposite. Less notifications, less connected devices, less things collecting data, and less dependence on technology in general.

It almost feels like working in IT made me more aware of how mentally exhausting constant digital stimulation can become over time.

Anyone else in IT experience this?