u/duerueoky

The "poor girl / rich boy" or vice versa “poor boy / rich girl“ narrative that we come across every season on Turkish television screens is not a coincidence or the laziness of the screenwriters to find a script. This fiction is a deep-rooted narrative model that directly connects with the historical, economic and social dynamics of Türkiye.

I’ve researched possible main reasons for the continuous production of this theme, and I am curious what are your thoughts on the reason of this repetition too.

1_ Marriage as a Class Skipping Tool

 In societies where income inequality is high, where vertical social mobility with merit (skipping class through education or work such as Türkiye) is difficult, romantic relationship or marriage is fantasized as the most shortcut "class skipping" tool. The audience experiences the luxury life and class power that they can’t reach in front of the screen through the main character.

e.g. Adını Feriha Koydum : Feriha, the daughter of a janitor living in the basement, using a fake identity to enter the elite world of her wealthy classmate Emir. Her story captures the desire of trying to leap across class lines. She feels ashamed of her family due to class gap and tries to fit in by lying. I believe this situation might cause the audience fantasize about skipping class through marriage because it’s already hard to reach wealth in societies where the social hierarchy is strict.

2_ Using Class Barriers as a Conflict 

A good scenario is based on conflict. The gap between wealth and poverty (the difference in lifestyle, space separation such as yalı vs. neighborhood, family values) offers a conflict in many areas. Screenwriters directly use class obstacles as an "enemy" to be overcome without having to create an extra fictional crisis.

e.g. Kara Sevda: Kemal, the son of a neighborhood barber, and Nihan, a wealthy art student from a high-society family, face constant interference from Nihan’s billionaire fiancé, Emir Kozcuoğlu. The massive wealth gap creates natural, high-stakes obstacles without needing artificial plot twists.

3_ Effort to Prove the Power of Love and "Moral Superiority"

One of the most basic narratives is the matching of poverty with morality and wealth with corruption. Main poor character is usually sincere, proud, committed to traditional values and reckless. Main rich character is in a materially strong but emotionally lonely, cold and superficial world. In this fiction, the poor girl offers the rich man a "soul", "sincerity" and "true love" that cannot be bought with money. This situation provides psychological relief by giving the message "We are poor, but we are morally and emotionally superior" to the low-income audience.

e.g. Gönülçelen: Murat, a wealthy and refined music professor, tries to "civilize" Hasret, a poor street singer from a Romani neighborhood. As the story unfolds, Hasret’s emotional honesty and warmth end up humanizing Murat’s cold, overly intellectual world.

4_ "Forbidden Zone" Attraction

In metropolises such as Istanbul, classes live physically disconnected from each other (residences, closed sites, mansions, etc. poor neighborhoods). These scenarios open the doors of the rich world to the audience. The entry of a poor character (e.g. as a maid, scholarship student or assistant) into these elite spaces is a kind of border violation and arouses curiosity and tension in the audience.

e.g. Yalı Çapkını: Seyran moves from a modest home in Gaziantep directly into the Korhan family’s isolated, wealthy Bosphorus mansion (yalı). Her presence inside this mansion triggers constant gatekeeping and friction with the mansion's inner circle.

5_ Cinderella Myth

Most of us are familiar with Cinderella. On of the oldest tales of humanity. The fiction of "rewarding" the character, who is crushed under difficult conditions, despised, but essentially good and beautiful, creates a universal sense of justice in the human brain. This is similar to the first theory we‘ve talked about.

e.g. Kiralık Aşk: Defne, a struggling waitress burdened by her family's debts), is thrust into the high-fashion world of wealthy shoe designer Ömer. Her transformation from an overlooked working-class girl into an indispensable figure in his life mirrors the classic Cinderella structure.

6_ Low Risk Commercial Formula for Producers and Publishers

The television and series industry is a high-capital industry. Instead of experimental works without a rating guarantee, the producers prefer tried and successful templates with high foreign sales potential (Middle East, Latin America, South Europe) that the Turkish audience has reacted to for decades.

e.g. Sen Çal Kapımı: Eda, a working-class student, enters a fake engagement with wealthy architect Serkan Bolat. The predictable "fake dating turns real" setup was repeated many times before. This setup with glossy, aspirational lifestyles proved to be an instant commercial hit both in Türkiye and across global export markets.

As a result, screenwriters have a lot of reasons to keep this fiction fresh all the time. Which of these reasons do you think is the most plausible? Is it one of the above reasons, or a completely different audience psychology? I'm curious about your comments. Thank you for reading!

Adını Feriha Koydum dizisini izlerken en çok dikkatimi çeken şeylerden biri “namus“ ve “ahlak” kavramlarının aynı aile içindeki kadın ve erkeğe ne kadar farklı uygulandığı oldu.

Feriha’nın erkek arkadaşıyla öpüşürken yakalanması Mehmet için o kadar büyük bir kriz haline geliyor ki, durum Feriha’nın ağzı burnu yamulacak biçimde dövülmesiyle sonuçlanıyor. Söylediği şey ise ”Sen bunu bize nasıl yaparsın?”

Kız kardeşine namus bekçiliği yapmaktan dikkati o kadar dağılmış olacak ki; Mehmet kendisi para karşılığı kadınlarla birlikte olma yoluna girdiğinde, bu durum onun vicdanında asla bir namus veya şeref krizine dönüşmüyor. Bir tarafta üniversite çağındaki bir genç kızın birini sevmesinin ve ilişki yaşamasının cezası şiddet olurken, diğer tarafta fiilen yaşananların üzeri "mecbur kaldı" mantığıyla örtülebiliyor.

Aynı Mehmet, yatıp kalktığı kadını hamile bıraktığı için onunla evlenme kararı alıyor; evlilik teklifini ise Feriha’dan çaldığı yüzükle yapıyor. İşin en gülünç yanı, tüm bunlar yaşanırken Mehmet’in yüzünün bir kere bile kızardığını görmedim. Adam "borçları kapatacağım" derdine düştüğünde para karşılığında her şeyi yapmaya hazır, parası olmadığında ise hırsızlık yapmaya gayet meyilli. Ama Feriha bir erkekle sırf aynı odada bulunduğunda ya da bir erkekle konuştuğunda Mehmet kafayı yiyor. Babaları Rıza her bir olayı duyduğunda ise Feriha’yı evlendirme çalışmaları başlıyor, o da olmazsa köye yollanmaya çalışılıyor. Ağızlarda ise hep dönen “Elalem ne der“, “Elaleme rezil olduk” lafları tükenmek bilmiyor. Kimsenin yüzü Feriha’yı döverken kızarmıyor ama Feriha bir erkekle el ele tutuşsun domatese dönüveriyorlar.

Kısacası dizi erkeğin kendi utanç verici eylemlerinden muaf tutulup sıfır vicdan azabıyla yaşayabildiği, kadının ise ataerkil toplumun uydurduğu bu utanç duvarlarının altında ezildiği acımasız bir çifte standardı gösteriyor.

Bu tür dizilerin insanların namus ve ahlak anlayışını daha kötü etkilediğini düşünüyordum ama daha da üzücü olan şey, bölüm yorumlarına baktığımda insanların bu aile yapısına ne kadar aşina olduğunu okumak.. Bu çifte standardın binlerce insanın kendi hayatında tecrübe ettiği bir gerçeklik olması meselenin sadece bir dizi karakterinin ahlaki çöküşü olmadığını, toplumsal bir kanayan yaramız olduğunu gösteriyor.

Yarayı kanatanlara yazıklar olsun.