u/heartless-detective

Ако сте имале лош ден, само прочитајте го ова.
Епа, денес имав дејт... мојот ПРВ дејт!!!
Три дена претходно се стресирав за сѐ живо.
Што ќе облечам, како ќе реагирам, дали ќе има тишина, дали ќе испадне нешто чудно...за буквално најмали ситници.
И така...дојде денот.
Прво нешто што го приметив беше тоа што типот беше пренизок. Не дека јас сум нешто висока, буквално сум 163 cm, а тој дали 165 беше 🙃
Ајде, реков нема врска, кога седнавме на кафе веќе го заборавив тоа.
Само што, цел дејт само јас зборев. 24/7.
Он во меѓувреме запали едно 5 цигари и збореше такви глупости што не можам да поверувам. Ми кажуваше како сакал да одиме по гробишта, колку сакал бајачки, како жената требало него да го рани и уште еден куп морничави и чудни работи.
И кога дојде сметката... ЈАС ПЛАТИВ. Мислам он ди плати неговото, јас своето. И келнерот сето ова го виде и ми направи таква фаца од типот "Девојче што бараш со овој?"
И така излеговме, и човеков ме однесе на едно местенце каде што немаше живо пиле. Седнавме на клупа, и почна постојано да ме чепка, да ми се навалува. Јас најнормално си зборувам нешто, и одеднаш човеков насилно ми се бапнува во лице за да ме бакне. Веднаш се тргнав и му реков дека премногу ми е рано за такво нешто. Во истиот момент ја тргна раката од мене, се оттурна на другиот крај на клупата, запали цигара и почна да ме игнорира. Јас се обидував на направам муабет, но ништо. На крај го прашав: "Ми се лутиш затоа што едноставно не сакам да брзам? Другарките ми имаат кажувано да не оравам такви работи на прв дејт." А он ми враќа "А ти немаш свое јас?" Му реков дека не е до другарките, туку едноставно прерано ми е. И он ми вика "Па ако имаме конекција, зошто да не?" И од нигде-никаде почна да ми раскажува фамилијарни трауми, како татко му не бил присутен дома и слично... Во меѓувреме ми ѕвони другарка да ме праша каде сум и да одам накај автобуска. И како што зборам со неа на телефон... чивеков ме крена во раце. Да, буквално ме крена. Јас му велам "Спушти ме, те молам, спушти ме"
Другарките преку телефон веќе се вадат од памет, не знаат што се случува.
И кога тамам требаше да ме спушти, И ДВАЈЦАТА ПАДНАВМЕ. Значи, избришете ме од планетава. Имам 48кила, ваљда не сум до толку тешка. Си реков, ајде доста е, ќе си одам. Ама не, од нигде-никаде типов почна да ми ја гриза раката. И потоа ми ја стави неговата рака на мојата и ми велеше јас да го гризам него. Мене ми стана ПРЕНЕПРИЈАТНО што само му ја оттурнав раката и се насмеав онака чудно од типот "WTF was that?" И така мислев не може полошо... На самиот крај почна да ми поставува и крајно непријатни прашања за секс. Од типот кои ми се омилени позиции и слични работи. Останав без зборови. Прв дејт, едвај се познаваме, а човеков си дозволува такви прашања. Му реков " Ајде чао, стварно треба да си идам" А он ми вика дека прво треба јас него да го испратам.... Офф, и ајде, од култура, го испратив до некаде. И на крај ми вели "Гушни ме најсилно што можеш" Јас онака најобично го гушнав... А човеков ме зграпчи со сета сила. И така, си заминав, значи НЕНОРМАЛНОСТ! Прв и последен дејт во мојот живот.

Вчера бев на кафе со другарка и еден ми пријде и ми рече дека откако седнал само мене ме гледал. Направивме малку муабет, ми кажа дека освен што сум слатка, сум била и интересна, а пред да си оди ми го побара бројот.Му го дадов, ме праша како се викам и ми рече: „Јави ми се ако некогаш ти треба апартман во Охрид, ми изгледаш како личност што многу сака плажи.“ 😂Еве зашо немате девојки. Ми го побара бројот, не ми го даде својот и ми рече јас да му се јавам. Sir how the hell does this work 😣 Не му го знам ни името и најнелогично зошто не ми побара Инстаграм како секој нормален човек.

Mozhebi na nekogo ova kje mu glupavo i smesno, no ednostavno sakam nekade da go iskazam toa sto go cuvstvuvam.
Samo sto se vrativ doma i ne mozam da prestanam da placam. Imam nekoe tesko cuvstvo vo stomakot i gradite sto ne znam ni kako da go opisam.
Jas i edna drugarka bevme nerazdelni uste od mali.
Porasnavme zaedno, si znaevme se edna za druga i iskreno mislev deka takvo prijatelstvo nikogas ne moze da iscezne. Bidejki ziveevme vo mnogu malo mesto, prakticno samo nie dve se druzevme.
Koga trgnav vo sredno, nekako nikogas ne uspeav vistinski da se vklopam vo nitu edno drustvo.
Se druzam so luge, zboruvam so site, no nikogas ne go pronajdov istoto cuvstvo sto go imav so nea.
So tek na vreme pocna da me odbiva koga ke ja viknev da izlezeme. Eden den resiv da prestanam jas prva da ja baram i da vidam dali taa ke pise.
Ne mi pisa. Pominaa dve godini. Dve godini vo koi taa nikogas ne mi pisa. Odime vo razlicni sredno ucilista i nasata komunikacija ednostavno zgasna. Kako odednas da isceznav od nejziniot svet. A jas celo toa vreme si sedev doma i si mislev deka mozebi eden den pak kje bideme bliski. Deka mozebi i taa ponekogas misli na mene. Deka mozebi i i nedostasuvam. No denes go dobiv odgovorot.
Ja vidov na avtobuska. Jas bev sama. Taa bese so mnogu luge. Koga si zaminaa, ostanavme samo nie dve. Si kazavme deka odamna ne sme se videle. Razmenivme nekolku najobicni prasanja: "Kako ti e vo skolo?", "Dobro e, tebe?" , "Isto."
Potoa gi izvadivme telefonite i taka sedevme vo tisina. Nitu eden zbor. I togas sfativ.
Dodeka jas so godini si zamisluvav deka i taa misli na mene, deka mozebi i nea ja boli sto se oddalecivme, taa veke si imala svoj zivot, svoi luge, svoe drustvo, svoi spomeni...
Mozebi duri i me zaboravila.
Placam dodeka go pisuvam ova zatoa sto nikogas ne uspeav da najdam drugarka kako nea.
A bas denes mi izlegoa stari spomeni so nea, od istiot datum pred nekolku godini.
I ne mozam da go opisam cuvstvoto sto go imam.
Ne e ljubomora vo ljubovna smisla. Poloso e. Ljubomorna sum sto me zaboravila, sto si nasla svoe drustvo, sto prodolzila ponatamu bez mene.
A jas kako sa ostanav zaglavena na istoto mesto, se uste drzejki se za nesto sto odamna zavrsilo.

Моментално сум втора година средно. Во дилема сум дали откако ќе завршам да останам да студирам тука право, или да одам некаде во странство. Инаку, со англискиот сум супер, имам C1 ниво, па ме интересира дали е паметно уште од сега да почнам да учам некој нов јазик или уште ми е рано и има време?

Сакам да го споделам моето катастрофална искуство со ординацијата Dental Art во Скопје, со цел да спасам некој друг да не си ги фрли парите и, уште поважно, да не си го уништи здравјето.
Целата приказна со нив е класично "лапање пари" и тотална непрофесионалност.
Имав заби на кои им требаше сериозна ортодонтска терапија. Ми кажаа дека мора прво да носам мобилни протези, па дури потоа фиксни.
Првата година ги купив мобилните протези, ги носев редовно цела година: 0 разлика.
Потоа, ми ставија фиксни протези кои ги носев ЦЕЛИ 3 години. Резултатот по вкупно 4 години малтретирање? Пак** апсолутно никаква разлика во забите!**
Исто така, предните заби ми беа малце разделени (дијастема) Ми тврдеа дека тоа „не можело на ниту еден начин да се поправи и така ќе си остане“ (што е смешно за ортодонт). На следниот термин, докторката ладнокрвно ми вели: „Ајде, како што се договоривме, денес ќе ставаме пломби“. Се извадив од памет! Ниту сме се договориле, ниту ми требаа пломби на здрави заби — чист обид за изнудување пари на сила и gaslighting на пациент. Тоа ми беше последен пат да стапнам таму. Отидов кај друг приватен стоматолог кој, кога ми ги виде протезите, ми потврди дека ластичињата биле од Алиекспрес!
Подоцна видов на Интернет дека и други се жалат како протезите и останатите материјали им се исто така од Алиекспрес. Квалитет 0, немедицински работи во уста...
Додека пак мајка ми, во истата ординација ставаше фасети (veneers)Иако внимаваше на храната, фасетите почнаа да ѝ паѓаат буквално додека пиеше млеко! Кога се пожали, веднаш почнаа со нивната редовна тактика: демек таа била крива. Кај нив правилото е — ако нешто утнат (а уткаат сè), вината е секогаш кај пациентот. Односот им е под секое ниво.
За среќа, веднаш штом ги сменив отидов кај вистински професионалец и денес конечно имам перфектни заби.
БЕГАЈТЕ ПОДАЛЕКУ ОД ДЕНТАЛ АРТ❗️

Од кога знам за себе, никогаш не сум знаела како е стварно да засакаш некого. Не дека немало луѓе што ме сакале - имало и фини, и грижливи, и интересни, и такви што стварно се труделе околу мене. Ама јас никогаш не успеав да осетам нешто повеќе од моментален интерес или убава енергија. Како сите да ми се само "океј", ама ништо посебно. И некогаш стварно се прашувам дали во текот на мојот живот сум ги исклучила чувствата толку многу, што сега не знам како пак да ги вклучам.
Еве еден дечко веќе скоро 2 месеци ми пишува да излеземе на кафе. И стварно е баш океј, дечко на место, што би се рекло. Пред некој ден несакајќи го видов, седнавме да правиме муабет...и после 20минути му реков дека морам да си идам дома.
Најчудно е што идејата за љубов ми збучи преубаво. Сакам само да верувам во неа, ама како да е направена за сите други освен за мене.

dali bi dale sansa na masko koe sledi 10.000 zhenski? Da izlezam so nego ili da go batalam?

Overthinkam vo 3 sabajle i sfakjam deka celo vreme sum se trudela da se vklopam vo drustvo vo koe nikogas ne sum se cuvstvuvala "svoja". Sakav so site da sum dobra, da se druzam bez razlika kakvi se lugjeto, ama posle tolku vreme sfativ deka ednostavno ne se moi lugje. Premnogu se...dobri. Kaj niv ne smees nisto loso da kazes za nikogo, za niv site se fini, sovrseni, bez maani. A iskreno, jas ne sum takva licnost. Me izmoruvase da glumam dobra koga znam deka ne sum. Se mi bese "act". Osobeno zatoa sto znam kakva bev porano, mnogu poopustena, poloska, porealna. I sega pocnav da zboram so malce "polosi" lugje i za prvpat posle dolgo vreme se osekjam prirodno, kako da ne moram da vnimavam na sekoj zbor i da glumam nekoja verzija od sebe. A bas togas drustvoto pocna loso da zbori za niv. Mi vikaat "ne im veruvaj, vakvi se, onakvi se". Znam deka se vo pravo, no konecno se osekjam kako da ne sum stranec vo sopstveniot zivot.