Ben, yeni antlaşmadan Matta en çok sevdim çünkü İsa sürekli insanların yüreğin durumuna odaklıyor.
Eski Antlaşmadan, Nehemiya beğeniyorum. Bir önder olarak hikmetli ve cesur kararlar veriyor, muhtiş bir örnek.
Siz?
Tanrı insanlarla pek çok yolla konuşur; rüyalar aracılığıyla, Kutsal Yazılar üzerinden, dua ederken zihne gelen düşüncelerle, imanlılarla kurulan paydaşlık sayesinde ve benzeri yollarla.
Bugün, hayatım boyunca birkaç kez yaşadığım belirli bir deneyim üzerine düşünüyordum. Bazen fark ettim ki Tanrı, hayatıma sürekli olarak —hem de defalarca— belirli bir temayı taşıyor. Bunu ne kadar çok fark edip içine dahil olursam, etkisi de o kadar güçleniyor. Yaklaşık 10 yıl önce, korkunç bir depresyon döneminden geçiyordum. Bu durum yaklaşık bir yıl sürdü ve o günlerin her biri benim için tam bir ıstırap kaynağıydı. O dönemde ve sonrasındaki birkaç yıl boyunca, "Sevinç" kelimesini fark etmeye başladım. Kutsal Kitap'ta bu kelimeyi okuduğumda, zihnimde hemen beliriveriyordu. İnsanların ağzından duyduğumda ise zihnimde yer ediyordu. Dua ederken veya öylece durup hiçbir şey yapmazken bile, zihnimin sürekli "sevinç" kavramıyla meşgul olduğunu fark ediyordum. Bu durum, hiçbir zaman Tanrı’nın bana "sevinçli olmamı" emrettiği şeklinde hissettirmedi. Ancak bu sürecin üzerinden birkaç yıl geçtikten sonra, Tanrı’nın "sevinçle dolu olduğu" sonucuna vardım. Normalde Tanrı’yı sevinçli bir varlık olarak düşünmem; zihnimdeki Tanrı imgesi, bundan çok daha ciddi bir karaktere sahiptir. Fakat eğer sevinç, Kutsal Ruh’un meyvelerinden biriyse; o halde sevinç, Tanrı’nın karakterinin de temel bir parçası olmalıdır. Tanrı hakkındaki düşünce biçimimi değiştirmeye başladım. Dualarımda O, artık gözümde çok daha sevinçli bir varlık olarak canlanıyordu. Diğer ruhsal etkinliklere katıldıkça, bu etkinliklerin içinde de o "sevinci" aramaya başladım.
Siz de hiç buna benzer bir deneyim yaşadınız mı? Tanrı’nın, hayatınızdaki aynı temayı uzun bir süre boyunca, tekrar tekrar gözünüzün önüne serdiği bir dönem oldu mu?
Tanıklığınız Nedir?
İnsanlarla İsa hakkında konuşmanın en etkili yollarından biri, onlara kendi tanıklığınızı anlatmaktır.
Mesih'i Rab olarak yüreklerinizde kutsayın. İçinizdeki umudun nedenini soran herkese uygun bir yanıt vermeye her zaman hazır olun. Yalnız bunu yumuşak huyla, saygıyla yapın. Vicdanınızı temiz tutun. Öyle ki, Mesih'e ait olarak sürdürdüğünüz olumlu yaşamı kınayanlar size ettikleri iftiradan utansınlar.
Her birimizin, İsa'nın hayatımızda yaptıklarıyla ilgili güçlü bir hikâyesi vardır. Siz bu hikâyeyi anlattığınızda, insanlar buna itiraz edemezler. Kanıtları tartışabilirler, teolojiyi tartışabilirler; ancak sizin hikâyenize itiraz edemezler. İnsanların, İsa'nın hayatlarında yaptıklarının hikâyesini anlattıklarında, bunu dinleyenler üzerinde ne kadar güçlü bir etki yarattığına sayısız kez şahit oldum.
Tanıklığınız temel olarak 3 bölümden oluşur:
İsa'yı tanımadan önce hayatınız nasıldı?
İsa ile nasıl tanıştınız?
İsa'dan sonra hayatınız nasıldı?
İşte benim hikâyemi anlatma biçimimin kısa bir özeti:
İsa'yı tanımadan önce kilise ortamında büyümüştüm ve İsa hakkında pek çok şey biliyordum. Kendime Hristiyan diyordum; ancak O, hayatımın Rabbi değildi. Bencil biriydim ve istediğimi elde ettiğim sürece, kimi incittiğimi hiç umursamazdım. Lisedeyken, en yakın arkadaşımın kız arkadaşına karşı içimde bir ilgi oluştu. Arkadaşım bana karşı her zaman iyi bir dost olmasına rağmen, onu arkadaşımın elinden almak için çok çabaladım. Aynı dönemlerde liseden mezun oldum ve üniversite okumak için çok uzak bir yere taşındım. Aradan birkaç ay geçtikten sonra, bir gün Kutsal Ruh'un benimle konuştuğunu hissettim; bu his, arkadaşıma karşı ne kadar acımasız davrandığımı, ona bir hainlik ettiğimi yüreğime işledi. Bu durum yüreğimi parçaladı ve yaptıklarımdan ötürü derin bir pişmanlık duydum. İşte o an anladım ki; her ne kadar çok dindar biri olsam da, hayatım boyunca kiliseye gitmiş olsam da, düzenli olarak dua etmiş ve kilisede hizmet etmiş olsam da, yüreğim aslında İsa'ya ait değildi.
Yaptıklarımdan ötürü utanç duyuyordum. Arkadaşıma sergilediğim tavırdan dolayı mahcup olmuştum. Arkadaşıma yaptıklarım için tövbe ettim. Hem ondan, hem de kız arkadaşından özür diledim. İsa'dan yüreğimi değiştirmesini istedim.
O günden bu yana, tıpkı herkes gibi, hâlâ mücadele ettiğim ayartmalar ve günahlar oluyor. Ancak genel olarak bencillik sorunu, artık bunların arasında yer almıyor. Hayatımda başkalarının yararı uğruna fedakârlık yapmaktan sevinç duyarım.
Çoğu zaman tanıklığımız; İsa’yı nasıl tanıdığımıza ya da nasıl kurtulduğumuza odaklanır. Ancak bunun sadece bunlardan ibaret olması gerekmez. İsa; bize yardım etmek, bizi iyileştirmek, bize rehberlik etmek ve bizi büyütmek için hayatlarımızda pek çok farklı yolla işler. İsa’nın hayatlarımızda işleyişine dair her bir öykü, anlatılmaya değer güçlü bir hikâyedir. Bu öyküleri anlatmak, sadece başkalarının İsa hakkında bilgi edinmesine yardımcı olmanın bir yolu değil; aynı zamanda bir ibadet eylemidir. Öykünüzden hiç kimse etkilenmese bile, Tanrı’nın hayatınızda neler yaptığını başkalarına anlattığınızda, bu Tanrı’ya yücelik kazandırır.
İsa'yı izlemeye nasıl başladığını daha önce hiç kimseye anlatmadıysan, ilk sefer en zorudur. Hayattaki diğer her şeyde olduğu gibi, bunu ne kadar çok yaparsan, kendini o kadar rahat hissedersin.
İnsanlarla İsa hakkında konuşmanın pek çok farklı yolu vardır. Hatta geriye dönüp Elçilerin İşleri kitabına baktığımızda bile, Pavlus'un kiminle konuştuğuna bağlı olarak çeşitli farklı yaklaşımlar benimsediğini görürüz.
Biliyorum ki birçoğumuz, hayatımızda İsa hakkında konuşmak istediğimiz birileri için dua ediyoruz. Ancak bunu nasıl yapacağımız üzerine pek sık konuşmuyoruz. Bunu yapmanın tek bir "doğru" ya da "yanlış" yolu yoktur; yine de bazı yaklaşımlar diğerlerine kıyasla daha az veya daha çok etkili olabilir. Ya da bazı yaklaşımlar, dışa dönük ve cesur insanlar için gayet iyi işlerken, sessiz ve içe dönük insanlar için o kadar da uygun olmayabilir.
Acaba aranızda, insanlarla manevi konularda sohbet başlatmak adına uygulamayı veya dile getirmeyi sevdiğiniz, kendinize has yöntemler veya sözler var mı diye merak ediyordum.
Aynı zamanda bir Türk pastör olan bir arkadaşım, ailesiyle İsa hakkında konuşmaya ilk nasıl başladığını bana anlatmıştı. Ailesine Hristiyan olduğunu veya kiliseye gittiğini açıkça söylememişti. Bunun yerine, zaman zaman İsa'ya dair bir öğretiyi veya bir hikâyeyi sohbet arasına serpiştirirdi. Bunu, ev içinde sürdürdükleri o sıradan, gündelik sohbetlerin doğal bir parçasıymış gibi yapardı. Ailesi onun İsa'dan bahsetmesine alışana dek—ki bu bir yıl veya daha uzun bir süre devam etti—bu yöntemi uygulamayı sürdürdü. Bu yaklaşım, Hristiyanlık ve İslam üzerine hararetli tartışmalara girmeksizin, inanç konularında ilginç ve yapıcı sohbetler etmelerine olanak sağladı.
Sizce arkadaşlarla, aile üyeleriyle, hiç tanımadığımız insanlarla, iş arkadaşlarıyla ve benzeri kişilerle bu tür sohbetleri başlatmanın etkili yolları neler olabilir?
Bugün bu alıntıyı gördüm; bunun hakkında ne düşünüyorsunuz?
Selam Kardeşler,
Tanıdığınız ve kendisine İsa’dan bahsetmek istediğiniz belirli bir kişi için dua etmeye bir an ayıralım. Tanrı’nın o kişiyle şimdiden konuşmakta ve yüreğini hazırlamakta olması için dua edin. Tanrı’nın size, o kişiyle iman ve yaşam üzerine harika bir sohbet etme fırsatı vermesi için dua edin. O kişinin, İsa’nın ölümü ve dirilişi aracılığıyla kurtuluşa ermesi için dua edin. Amin
Ben, Trabzon’daki bir arkadaşım için dua ediyorum. Siz kimin için dua ediyorsunuz?
Kardeşler, birçoğunuz İsa'yı izlemeyi istemenin ve toplum içinde bir Hristiyan olarak tanınmanın ne kadar zor olduğuna dair yazılar paylaştınız. Türkiye, bir Hristiyan olmak açısından kesinlikle zorlu bir yer. Ancak İsa'nın kendini adamış bir izleyicisi olmak, hemen hemen her yerde zordur. Hristiyanların çoğunlukta olduğu ülkelerde bile, Hristiyanlara kötü davranacak insanlar mutlaka çıkacaktır. İsa'yı izlemenin bedeli üzerine düşünüyordum. Bu bedel şunlar olabilir:
Ölüm
Hapis
Fiziksel zarar
Aileyi kaybetmek
İşi kaybetmek
Evi kaybetmek
Fırsatları kaybetmek
Maddi varlığı kaybetmek
Arkadaşları kaybetmek
Saygınlığı kaybetmek
Utanç
Ancak daha sonra, başkalarına İsa'yı nasıl izlediğimizi anlattığımızda kazandığımız tüm o şeyleri düşündüm:
Korkudan özgürleşmek
Kim olduğumuza dair özgüven
Zulmün ortasında Kutsal Ruh'un varlığını deneyimlemek
İnsanların İsa'ya karşı merak uyandığını görmek
Cesaretimizi gören Baba'nın duyduğu sevinç
İmanımızı büyüten o güçlü yakıt
Bir Hristiyan Türk olarak imanınızı açıkça yaşamak gerçekten zorlu bir iş. Ne zaman konuşup ne zaman susmak gerektiğini bilmek, bilgelik ve Kutsal Ruh'a kulak vermeyi gerektirir. Alnınıza İsa dövmesi yaptırmanız gerekmez. Ancak hepimiz, Tanrı'nın bize birilerine O'nun Müjdesini anlatma fırsatları vermesi için dua edebiliriz.