Πανελλήνιες: μια κόλλα, ένας αδιέξοδος δρόμος.
Ένα επίκαιρο θέμα, ένας μεγάλος ανταγωνισμός, μια ουτοπία που ενδέχεται να μην αλλάξει ποτέ. Καθώς και η «φετινή ώρα» κοντοζυγώνει, η ώρα της πλασματικής - εικονικής κρίσης ας δούμε λοιπόν κάποια πράγματα. Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος παύει να ζει και αρχίζει απλώς να επιβιώνει. Μια περίοδος που έχει μετατραπεί σε ένα αδυσώπητο μηχανισμό πίεσης, εξάντλησης και ψυχικής φθοράς. Σαν να μοιάζει εφικτό να μπορέσει να χωρέσει μέσα σε λίγες κόλλες χαρτί ολόκληρη η ζωή ενός νέου. Από την στιγμή που στην χώρα μας τα όνειρα μετριούνται σε μόρια, έχουμε χάσει παντελώς το παιχνίδι της ανέλιξης και της προοπτικής αναβάθμισης.
Στη σύγχρονη εποχή, στην εποχή που όλα αλλάζουν , ακόμα και οι ίδιοι οι μαθητές, οι οποίοι παύουν δυστυχώς να είναι προσωπικότητες με όνειρα , με δεξιότητες, με τα δικά τους "θέλω". Αυτό συμβαίνει καθώς οι Πανελλήνιες δεν αποτελούν απλώς μια απαιτητική διαδικασία αξιολόγησης, αλλά ένα σκληρό κοινωνικό φαινόμενο που καλλιεργεί άμεσα τον πανικό, το αίσθημα της αποτυχίας. Διαιωνίζει με λίγα λόγια την εξάντληση και μετατρέπει τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής σε μια σκοτεινή περίοδο, αποδεικνύοντας με τον πιο τραγικό τρόπο ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στηρίζεται στον τρόμο και την ψυχική εξόντωση αδυνατεί να υπηρετήσει πραγματικά τον άνθρωπο και την παιδεία.
Ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός, ότι κατά καιρούς η κοινωνία γίνεται μάρτυρας περιστατικών, όπως οι δύο 17χρονες μαθήτριες που αυνδέθηκαν με την ασφυκτική πίεση των εξετάσεων, κάτι το οποίο συγκλόνισε το πανελλήνιο. Μέσα από αυτό το συμβάν, οι Πανελλήνιες αποκάλυψαν τον τρόπο με τον πιο σκληρό οποίο το ψυχικό σθένος που μπορεί να επιβάλλει αυτό το σύστημα πάνω σε εύθραυστες νεανικές ψυχές.
Καθίσταται, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη να καταργηθεί ένα σύστημα που μετατρέπει τη γνώση σε βασανιστική δοκιμασία και την νεότητα σε περίοδο αδιάκοπης ψυχικής φθοράς. Η παιδεία οφείλει να εμπνέει, να καλλιεργεί, να απελευθερώνει τον άνθρωπο, τις σκέψεις του, τις ιδέες του, όχι να είναι αδιέξοδος δρόμος. Γιατί οι Πανελλήνιες υποτίμησαν τα όνειρα μας, φυλάκισαν τη σκέψη μας. Μας ήθελαν εξαντλημένους, μας κρατούσαν εγκλωβισμένους, όμως δείξαμε τον δρόμο που οδηγεί στην κόψη του νήματος της νίκης.
ΜΑΣ ΦΟΡΤΩΣΑΝ ΣΙΩΠΗ, ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ Η ΦΩΝΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΖΗΤΩ Η ΓΝΩΣΗ, ΖΗΤΩ Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ, ΖΗΤΩ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΕ ΑΝΑΠΝΟΗ !
(Όποιος/α επιθυμεί, εννοείται μπορεί να παραχωρήσει στο κοινό την δική του/της άποψη.)