r/Galiza

https://preview.redd.it/ongimk6cl5kh1.jpg?width=1080&format=pjpg&auto=webp&s=0337ee80f66564e5cdbe06eacd855e0ae16fd272

By you I mean the spanish government. Independently of you following the official vision around galego being an independent language or being a reintegrationist, the fact is galego and portuguese are strongly connected.

Declaration of interests: I am portuguese.

Un substack ao que estou suscrito publicou esto hoxe, está guai se lle queredes botar unha ollada.

Non sei se xa se comentou neste sub sobre a Editorial Yisus pero quería darlle difusión para poder apoiar iniciativas coma esta que dan maior presencia á nosa lingua.

Deixo unha entrevista recente a quen deu vida á editorial, por se a queredes escoitar.

https://youtu.be/Q\_ydH7u75jU

Quero ir visitar as termas de Bande esta fin de semana, pero sei que ás veces o río baixa moi cheo e non se poden aproveitar as termas. Alguén sabe como están agora?

Bos días,

Estou argallando un proxectiño e gustaríame saber se coñecedes algunha páxina que liste torrents de cultura galega (coñezo Os Arquivos da Meiga, pero polo que sei só se dedica ao audiovisual).

Estou pensando en facer unha rede de torrents tanto de videoxogos como de música en galego por conservacionismo.

Se sabedes dalgunha, avisade.

Unha aperta.

Buenas! Somos una pareja joven de Asturias y estamos pensando mudarnos a Galicia, a la zona rural, y A Veiga es una de nuestras opciones. Teletrabajamos entonces la localización más allá de la conectividad y cobertura no es un problema para el curro.
Somos muy caseros y siempre hemos querido una casa de pueblo, pero no conocemos la zona ni cómo de aislados estaríamos… entonces, ¿cómo es vivir en A Veiga, en el pueblo?

Gracias!

Ela acaba de enviar un correo, un anaco da súa alma condensada en palabras que pesan máis que o chumbo. Ao outro lado da pantalla, o silencio vese interrompido polo leve son da notificación, que Manoel agarda. El é quen recibe esas confesións, a testemuña que axuda a soster o peso de recordos que non lle pertencen, pero que entende como propios.

​Manoel le as palabras no seu correo e sente o frío dese cuarto na súa propia pel. "Xa lin o texto que mandaches". E unha vez lido, ​déixase caer relaxado no sofá. Sente un respecto profundo por esa muller que hoxe lle confía o seu pasado. Escribe, con coidado, sabendo que as súas palabras deben ser agora o vento que ela tanto necesita.

El sabe que as imaxes que ela describiu, esas paredes negras pola humidade, non son só arquitectura, senón losas na súa memoria.

​Coa paciencia do que sabe que as feridas da alma non pechan cunha simple tirita, Manoel respóndelle con firmeza e tenrura:

​"Penso que tes que abrir as fiestras de par en par para que o vento atravese ese espazo, ese cuarto no que aínda sofres… "

​Ela le a mensaxe de Manoel e suspira. Durante tempo pensou que abrir as ventás era para poder respirar, pero agora entende o que el quere dicir. Non abonda con deixar entrar o aire; hai que deixar que o vento leve o arrecendo a mofo e a tristeza acumulada.

Ela lendo as súas palabras de acougo, recorda véndose nesa habitación onde na mente dela, o tempo non corre, senón que se estanca. Vese a si mesma sendo nena, atrapada nese cuarto frío onde a humidade non era só unha mancha no teito, senón un sentimento. Recorda aquel cuarto de paredes negras que pintaba cada verán, nun intento inútil de borrar o rastro da dor. Pero a dor, teimuda, filtrábase de novo, aferrándose ao ladrillo.

​Alí estaba ela, deitada sobre a manta dunha cama perfectamente feita, fuxindo do mundo, metendo a cabeza baixo dun coxín. O único fío que a mantiña conectada á cordura era un casete enchufado á corrente. O xiro constante da cinta era o seu mantra. A través duns auriculares de diadema de cor laranxa, a música de Los Secretos resoaba a todo volume, creando un muro de son que impedía a entrada de calquera pensamento. Alí, nesa burbulla de melodías tristes pero protectoras, deixábase adormecer para non ter que sentir as catro paredes que a rodeaban.

​A muller adulta mira as súas mans e logo a pantalla. A nena do casete e os auriculares laranxas segue alí, pero hoxe, grazas a ese intercambio de mensaxes, a fiestra está un pouco máis aberta. O vento comeza, por fin, a mover as cortinas dese cuarto que xa non ten por que ser unha condena.