r/turkishpoem

yeşilden kızıldan ve pembeden
ama en çok mordan
ve sadece mordan
ve de pek çok mordan bu gece

bu mor çölde
yıldızlar mor
gökyüzü ve ay mor
ufuk mor bu gece

kum tepeleri mor
rüzgar mor
ve gözlerinin siyahı
morlardan en güzeli bu gece

mavzer ve şose mor
eşkiya ve dağ mor
ovalar ve şehirler mor
tüm kavgalar aynı mor bu gece

bir kervan geçer önümüzden
kervandaki herkes mor ve
mor okyanusu vadederler bize
senin ve çölün moru varken bu gece

bu morluğun ortasında
her biri farklı tondaki mora gömülmüş milyonlarca kum tanesinin arasında
yalnızca saçlarımın saçlarına değen
şanslı azınlığı sarı bu gece

cennetimi gören bir kenara ektim kökleri sardı cennetimi

Hangi insanoğluna

Hangi hayvanın doğasına güvensem

Çiçeklerim parçalandı köklerinden

Cennetimden bir parça düştü göğe en derinden

Kırgındım ben manzaraya

Ne zaman yeni çiçekler eksem gitti acımadı bana

Ne kadar sararsa kökleri

O kadar dikenleri battı diyarıma

Ve birgün gördümki

Cennetim ağlıyor bana

Cehennem kıyılarına benzemiş manzarası

Ben ben değilim burda

Ölüm denen illetin soğuk tenine

Birkez temas edince ağlar insan

Gözleri gönüle baktığında

Soğuk duvarlarında hüznün

işte en ateşli ruhunu tiyatrolarda sergilerken insan

Kendisine bakarsa gönülden

İşte o zaman fark eder

Ağlanacak olanın kim olduğunu

Aynadakinin sen değil o olduğunu

İnsan yanmak sanar en büyük cezayı

Hiçbirşey senin değilki neyle yanasın

Koru yüzüne çarpsan

Dalga geçsen ateşle

Bir kıvılcım bile olamazsın

Aylarımı verdim,güzel bir kaç gün için.
Bunlar neden beni buldu söyle,niçin?
Deli dolu günleri elinin tersiyle ittin.
Susarım bazen kelimeler yetersiz kaldığı için

Duygusuz bir canavara dönüştürdün beni.
Bazıları diyor benim hakkımda “ o deli”.
Değişmemişsin,bakışların beni ister gibi.
Haklı bulur mu yaradan sence seni ?

En nihayetinde değil miyiz herkes gibi fani ?
Sensizlik çok zordu nerede bilmem insani
Duygularım,onla gördüğümde seni
Affettim yine, sebepsiz aşk ağır bastı ani.

Çok eskiden yazdığım ve şuan bir eleştiriye ihtiyacı olduğunu düşündüğüm bir şiirim var. Bu şiiri yakın bir zamanda şarkıya dönüştüreceğim ama bundan önce şiir hakkında önerilerinizi ve eleştirilerinizi bekliyorum.

Bir gün İstanbul’dan sıkılırsak,
.
O ışıltısından, dar sokaklarından,
beraber yürüdüğümüz o kaldırımlardan,
bir kahve içmek için oturduğumuz ahşap masalardan bıktıysak,
.
Toplarız eşyalarımızı, alırız biletimizi,
buluruz kendimize bir tren, kırmızı koltuklarımızı seçeriz.
.
Ankara’ya vardığımızda kayboluruz.
.
Gerçekten istersek, Ankara’da kayboluruz.
.
Hamamönü’nün eski sokaklarında dolaşırız,
Gençlik Parkı’nda bir bankta otururuz,
Kuğulu’da bir ağacın gölgesinde soluklanırız,
Devlet Tiyatrosu’nda bir koltukta bazen güler, bazen ağlarız,
.
O anlarda, o koltuklarda kaybolalım düşüncelerde, hislerde.
.
İstanbul’u unutalım biraz,
sadece Ankara’yı düşünelim.