Ik had het er net met vrienden over en er ontstond een behoorlijke discussie; wat is voor een vrouw de ideale penislengte? Of maakt het echt niks uit? Uiteraard kwamen wij er als mannen onderling niet uit, veel beter om aan vrouwen te vragen. En hier in de anonimiteit op Reddit is het wel makkelijk, dus bij deze. Ik ben erg benieuwd.
Soms verwateren vriendschappen gewoon langzaam omdat het leven verandert, mensen uit elkaar groeien of je allebei minder moeite gaat doen. Er is dan geen duidelijke reden of moment waarop het stopt, maar op een gegeven moment merk je dat jullie elkaar eigenlijk nauwelijks nog spreken.
Heb je dat ooit meegemaakt? Hoe voelde dat voor jou, en heb je geprobeerd de vriendschap nog te behouden of het gewoon laten gebeuren?
Waarom wel/niet?
Afgelopen weekend was ik bij mijn familie op bezoek en we kregen het over femicide. Mijn tante gelooft niet in femicide, ondanks cijfers, omdat ze het in haar omgeving niet kent en nog nooit van heeft gehoord. Ze vindt bijv ook dat elke 8 dagen een vrouw vermoord niet erg, want volgens haar redenering gebeuren er elke dag wel dodelijke auto ongelukken. Ik schrok hier best van, dat (juist) zij als vrouw het probleem niet erkend. Ik kan snappen dat je er weinig over weet als je 50+ bent, omdat je (meestal) al in een stabiele relatie zit, maar hoe ga je om met mensen die het probleem niet erkennen.
Misschien bespreek je bepaalde dingen nu eerder, herken je bepaalde rode vlaggen sneller of doe je simpelweg geen concessies meer aan bepaalde dingen. Soms leer je pas door eerdere ervaringen wat voor jou wel en niet werkt in een relatie.
Zijn er dingen die je tegenwoordig bewust anders aanpakt dan vroeger? En is er iets waarvan je achteraf denkt: had ik dit maar eerder ingezien?
Misschien ergens alleen naartoe gaan, met onbekenden praten, je mening geven in een groep, voor jezelf opkomen of nee zeggen tegen plannen. Sommige dingen die vroeger ongemakkelijk of spannend voelden, worden na verloop van tijd ineens veel makkelijker.
Was er bij jou iets waarvan je vroeger dacht dat je het nooit prettig zou vinden, maar waar je nu helemaal geen moeite meer mee hebt? Wat is er voor jou veranderd?
Ik weet niet of ik het hier kan vragen maar vind het te ongemakkelijk om aan vrienden etc te vragen die zullen me vast voor gek verklaren. Maar ik zit er wel mee.
Ik ben een 19 jarige jongen, zorg goed voor me uiterlijk, afgetraind en altijd blij/ positieve energie.
Ik ga vaak naar festivallen/ feesten met talloze dames. Ik zie vaak meiden kijken / voel me aangekeken maar ik kan echt niet pijlen of ze me nou wat vinden of dat ik juist iets raars doe ofzo? Ik ben zelf niet persee iemand die dat dan zou vragen want straks is t niet zo en dan lijk ik de rare gast.
Iemand die weet hoe je dit beter door kan hebben, of wat voor jullie werkte om het te begrijpen etc?