u/Affectionate_Lie396

insanlarla yüzeysel muhabbetlere ve ilişkilere girdikçe kişinin kendini normalde olduğundan daha yalnız hissetmesi gibi bir durum var. böylece sürekli kendini daha yalnız hissettiğin ve çabaladıkça daha da dibe battığın bir döngüye giriyorsun. aksine kendi halinde vakit geçirmeye başlayınca bu yalnızlık hissi hafifliyor ve daha "low cortisol" bir duygusal duruma geçiş yapıyorsun.

çoğu insan sevilmemekten veyahut yalnızlıktan şikayetçi olduğunu söylüyor ancak bakıldığında temel sorun tamamen ilgi ekonomisinde kaybeden olmak ve yarattığı değersizlik hissiyle ilgili.

tıpkı finansal fakirlik gibi ilgiden yoksun olmak da bir mahcubiyet durumu yaratıyor ve kişiyi buhrana sürüklüyor. görülmeyen, fark edilmeyen, umursanmayan bir insan olmak hepimizin egosunu sarsıyor ve benlik krizlerine yol açıyor.

yani kimsenin umursadığı sevilmek ya da arkadaş edinmek değil, diğerlerinin ilgi duyduğu, ilgi ekonomisinin kazananı olmak istiyoruz. her şey ilgi öznesi değil, ilgi nesnesi olmaya duyduğumuz arzuyla ilgili.

fakat tıpkı para kazanmak gibi ilginin merkezinde olmak da hiç kolay değil, para gibi ilgi de seyrek ve kısıtlı bir kaynak. sürekli başkalarıyla rekabet içinde olmayı gerektiriyor, bu yüzden ilgi çekebilmek için kendini parçalayan insanları görüyoruz.

gündelik ilişkilere baktığımızda bu yüzden sürekli bir çatışma ve anlaşmazlık söz konusu. çünkü insanlar ilişkileri ortak bir birliktelik değil, kendilerini onaylayacak bir araç olarak görüyor. taraflardan biri ya da her ikisi de karşı tarafın kendine karşılıksız ilgi duymasını bekliyor, verdiğinden çok almak istiyor ki kendini değerli hissedebileceği bir denge farkı oluşabilsin. yani ilişkilerdeki ilgi ve sevgi kişilerin kendilerini değerli hissedebilmek için ihtiyaç duydukları bir kaynak haline geliyor ve bunun için yaratılan rekabet de ilişkilerde çoğu zaman çatışmalara neden oluyor.

ayrıca çoğu zaman insanlar tek bir kişiden gördükleri ilgiyle yetinemiyorlar çünkü ilişkileri çekim değil çaresizlik üzerine kurulu oluyor, yani aslında kendi değerlerinde olumlu anlamda bir değişim olmamışken değersizliklerini yara bandı niteliğinde bir ilişkiyle bastırmaya çalışıyorlar.

sonuçta kişinin kendini memnun edebilmesinin tek yolu, ilişkilere yatırım yapmaktansa kendinde, kendini ilgi nesnesi haline getirecek bir değer yaratmak. bu değerin yaratımı başarılı olmadığı sürece, yaşanılan sorunlardan kurtulmak mümkün değil.