sacma bir konu olacak biraz garsonluk yapıyorum 17 yasındayım ve tatil için para biriktirdim 15e yakın 2gün alanyada tatil yapmak istiyorum ama arkadasım yok tek eglenirmiyim bara falan gitmeyi düsünüyorum
23 yaşım kadar kaotik bir yaşım olmamıştı, içimde benle beraber büyüyen acılarım, benden fazla büyümüş. Sahip olduğum ve sahip olamadığım her şeye minettarım, her şeyin bu kadar aleyhim de olduğu bir “hâl” de, aldığım nefesimin kıymetini biliyorum, belki yoğun bakımda ciğerimi deldikleri için biliyorum ama iyi ki de biliyorum. Reddit’de anlatımı güçlendirmek için dramalar olduğundan daha büyük bir hyple anlatılır, pekâlâ olabilir ama bunla paralel olarak güzel hâlleri bu kadar sık görmüyoruz. Sanki yakıncakmışım gibi paragrafa başladım ama öyle bitirmeyeceğim, hayat bir deneyim ben ise kesinlikle denemeliyim, hayatı çok seviyorum, taze bir meyve yemeği, bilmediğim bir kelime veya deyimi öğrenmeyi, bir insanla tanışmayı, yağmurdan sonra açan güneşe bakmaya kadar.. Çok seviyorum yaşamayı ve iyi ki yaşıyorum, bunun için çok mutlu ve minettarım, yer yer ben de eski hesabımdan olsun bu hesabımdan olsun azıcık nazlanmaya ihtiyaç duyuyorum ama bu sefer de minnetarlığımı paylaşmak istedim.
Yeni bir işe girdim, adaptasyon falan hiçbir şey yok her şey üstüme atıldı soracak kimsem de yok, borca da girmiştim sabah uyanıp işe gidesim bile gelmiyor sizce bu stresten nasıl kurtulurum? Büyük bir kurumsal firmaya girdim hemen de çıkamam daha 2 ay oldu 20 aylık borcum var ne yapacağım bilmiyorum. Şerbetli baklava ve tel kadayıf
23 senelik profesyonel müzisyenim, müzik öğretmeniyim ve müzikolojiyle ilgileniyorum. Sayısız sahneye çıktım, sayısız öğrenci yetiştirdim. Ağırlıklı klasik ve caz üzerine çalışıyorum. Türkiye'de müzik arz talebi konusunda dehşet düzeyde bir kirlilik var. Bahsettiğim saçma sapan tiktok şarkıları, Türkçe rap vs. değil. Onların zaten tüketim müziği olduğunu biliyoruz. Benim bahsettiğim dünyada geneli bir pespayeleşme. Alelade bir barda, pubda, restoranda bile müziklerin kalitesi üzücü bir boyuta geldi. Dün 90'lar popunun 3-4 isim haricinde kalitesini tartışırken bugün o dönemlerin en rezil ismini dahi kaliteli olarak görecek seviyeye geldik. Vay halimize.
bugun abım eve geldı bırkac yılın ardından ve bana bır surprızının oldugunu soyledıç cıkolata falan zannettım. bır anda elıme cıkarıp bılgısayarı tuttrudu. ben sok oldum ve ınanmadımç ama ıcımde hıc bır kıoırdama olusmamıstı. evet, dereazılasyonla mucadele etmek zor. eskı ben olsaydım hemen gozlerım buyur ve gulumserdım. ama ayırç sadce sasırms durdum. ınanmadım benım olduguna bılgısayarınç ısrarla sordum benım mı dıye. saka mı dıye. abım ıse evet dıyıp gulumsuyordu. tepkımı beklıyorduç ben ıse resmen robot gıbı tesekkurler dedım o kadar. benım tepkımı beklemesı ve benım bnun farkında olup yıne de tepkı veremeyısım, ıcımın olu gıbı olması benı suan oyle bır aglatıyorkı. duygularımı kendı basınma yasamaya baslamısım dıger ınsanlara guclu duracagım dıe..
kahvaltoda tekrarlı olarak sordu begendn mı dıyeç hala tepkı almaya caısıyordu ama o da bn de benım artık tepkısızlestıgımı bılıyorduk. yıne pek bır sey yapamadım...
bu hedıyeyı hak ettıgmı dusunmuyorum. basarım falan yok. bılgım de yok bıhısayarar hakkındaç bu metnı ıkıncı kex yazısım cunku yanlısıkla sıldım HJEGHJCGSJGDJS
ne kadar cahıl oldugumu gormek de benj uzmedı degıl..
suan bunları aglayarak yazıyorum. cunku sevgının varlıgına ınanmayı yıtırmısken boyle bır sey yasadım..
ıcerıden olmusum resmen..
abımı cok sevıyorumç en sevdıgım aıle uyesı o. ruh ıkızı gıbıyızç o yaslanmaya basladı ve ben uzuluyorum her gun neredeyse onun ıcınç
hayat cok garıp :)
en ısteedıgım seylerden bıle bırısnı elde edınce hıc bır sey hıssetmıyorum. hıc bır sey keyıf vermıyor.
en sevdıgım yemek..buldak. umarım deneerım bır gn.
Üniversiteden mezun olalı bir sene oldu bu süre içerisinde part time, full time ve freelance işleri denedim. İşsiz olarak takıldığım dönemler de oldu. Çalışırken hayatımın sonuna kadar bu şekilde nereye kadar çalışacağım diye düşünürken işsiz kaldığımda acilen iş bulamlıyım böyle olmaz diye dört dönüyorum. Dünyanın en salak ikilemi çalışsan bir dert, çalışmasan başka bir dert. Bu ikilemi nasıl çözüyoruz, bilen var mı?
Merhabalar arkadaşlar açıktan lise okuyorum
Liseyi sadece 1.5 sene çok kötü bir yerde okudum benle birlikte giden herkez bitirdi şuan napıyolar bilmiyorum. Ama benim lise hayatım berbattı hep kavga küfürdü ünidede boşu boşuna hiç etmeye korkuyorum hayatımı Öğrenci kartım iptal olmaması için açıktan bir bölüm yazmayı düşünüyorum ama bir yandanda acaba 2 senelik makine,mekatronik,röntgen veya anestezi tekn.Yazsam mı diye düşünüyorumAilemde yüksek ihtimalle bu yaştan sonra napcan diyip istemicek özellikle ortanca abim biraz üni karşıtı ama ben üni ortamanını merak ediyorum herkez lise 5 diyor ama deneyesim geldi vede neredeyse 4 farkli işten çıkış yaptım şuan Wrf klima üzerine bir firmada çırağım ama gerçekten 1 ay olmasına rağmen pek kavrayamıyorum teoride iyiyim ama pratikte biraz çuvallıyorum
Öte yandan aöf de okumak da çok masraflı vede güzel bir bölüm yok istediğim iş çok klasik herkezin istedediği memurluk ama kpss de memur alımı genelde ticaret meslek liseli yada IT mezunları için geçerli oluyor 4 senelik sadece kontrol otomasyon yada mimarlık inşaat müh gibi bölüm okurum belki
Yada açıktan isg gerçek anlamda kafam çok karışık ce gerçek anlamda çok hızlı karar veren ve değiştiren bir insanım ama ortada kalmak istemiyorum biraz karışık bir metin oldu ama yardımcı olursan gerçek anlamda çok sevinirim
uzun zamandir agrilarim vardi ama ciddi degildi. bir kac gun once yuruyemeyecek dereceye geldi araba bile kullanamiyordum. ozel doktora gittim skolyoz dedi olcumunu yaptir falan filan. en az 5 seans masaj onerdi yaptirmam gerekiyor cok agrilarim var ama fena pahali seansi 7bin tl. bugun sira alicam olcum yaptirmak icin nasi gidecegimi bilmiyorum yerimden kalkamiyorum. kas gevselticiler agri kesiciler bir ise yaramiyor zaten. zor bir durum nasil ustesinden gelecegimi bilmiyorum (maddi manevi). artik bir sekilde halledicem zor bir durum. suan hastaneye bile gitmek istemiyorum. yanima alabilecegim kimse de yok ama gidecegiz bir sekilde. umarim halledilir
Kız arkadaşım bana erkek düşmanı olduğunu söylemişti. Bende erkeğim tabi ama ben farklıymışım öbürleri gibi değilmişim falan filan diyordu. Zaten benden çok erkek arkadaşı vardı instagrama bakarsak ,orası da ilginç bide erkek düşmanı diyor kendine. Ama ben iyi bir şeymiş gibi düşünüyordum benden başka bütün erkeklerden nefret ediyorsa ne güzel benim olur diyordum. Bunların erkek düşmanlığı erkeği görene kadarmış . Hırt diyebileceğimiz bir tiple beni aldattığını yakaladım ,arkadaş sağolsun. Engel attım hayat devam ediyo .
Merhaba 17 yaşında 12. Sınıf öğrencisiyiz, kız arkadaşımın ailesi çok baskıcı ve şiddet gösteren insanlar ama bu psikolojik baskı seviyesi aşmış durumda. Onun profesyonel yardım almasından eminim fakat bunu yapabilmesi mümkün değil buna bir çare arıyorum aradığım çare için uygun sub burası mı bilmiyorum mazur görün.
Kız arkadaşımın ailesi devamlı olarak ona işe yaramaz olduğunu hiçbir işe yaramayan bir insan olduğunu dillendirip duruyor ve baskı kuruyor, bu onu aşırı derecede etkiliyor. Babasından da şiddet gördüğü oluyor yani ebeveynlerinin ikiside düzgün insanlar değiller hatta insan bile değiller. Kız arkadaşım en temel hakkı olan sağlık hizmetinden bile yararlanamamakta, annesi onu hastaneye götürmüyor ve uzun süredir kan değerleri düşük ayrıca o hasta olduğunu söylediğinde ona inanmıyorlar hala ev işi falan yaptırmaya çalışıyolar. Psikolojik şiddet olayına örnek olarak kız arkadaşımın babası ona sabah yemek yapmasını söyledi ve kız arkadaşım yemek yaptığında senin pis ellerinle yaptığın yemeği yemeyeceğiz or*spu seni diye bağırdı olayın devamı ve detaylarıda mevcut bu kadarı yeterlidir diye tahmin ediyorum. Fiziksel şiddete örnek olarak ise yine aynı baba denilen adi herif sırf sabah namazına kalkmadığı için onu dövdü aynı olaylar benzerleri annesi ile de yaşanıyor.
Gelelim benim psikolojik olduğunu düşündüğüm tarafına. Kız arkadaşım bu tür durumlar yaşadığında veya benimle tartıştığında çok fazla üzülüyor ve kendini suçlayıp duruyor ayrıca çok uzun tartışmalarımızda veya ailesi ona katlanılmayacak derecede fiziksel/psikolojik şiddet gösterdiğinde, yatıyor ve yerinden kımıldayamadığını söylüyor ve heryeri çok ağrıyor gözlerini kapattığında göz kapaklarının bile ağrıdığını söylüyor ve nefes alıp verdikçe heryerine ağrı girdiğini söylüyor ayrıca böyle olaylar yaşadıktan sonra bayılıyor, kusuyor, titriyor. Bayılma olayını belkide o hayatında yüzlerce kez yaşamıştır.
Benle tartışırken veya olay tartışma boyutuna geldiğindede susup kalıyor konuşamıyor tek söylediği şey 1-2 kelimelik cevaplar oluyor.
Kimi zaman katlanamadığı ve intihar etmeyi düşündüğü durumlarda oluyor ailesinin evinden gitmeye can atıyor.
Kız arkadaşım kırılgan birisi böylesine naif bir insanın bu durumun içinde kalması canımı çok sıkıyor ve elimden hiç bir şey gelemiyor, anca onun iyi hissetmesi için bir şeyler söylüyorum veya seneye üniversiteye geçeceği için ona umut vadediyorum elimden başka hiçbir şey gelmiyor ailesinin evinde bulunmadığı zamanlarda mutlu birisi ve onla çok mutluyuz bu durumun düzelmesi için dua etmekten başka hiçbir şey yapamıyorum lütfen yardım.
Bu konuda bütün tavsiyelerinizi bekliyorum ve daha önce bu tür durumlar yaşamış abilerim ablalarım varsa yardımcı olurlarsa çok mutlu olacağım teşekkürler.
Selamlar 30'lu yaşlarımın başında olan ve bu yaşıma kadar hep kariyerim için yaşayan bir erkeğim. Polonya'da oldukça büyük bir şirkette yazılım sektörünce çalışıyorum ve beni psikolojik olarak inanılmaz yoran bir derdim var.
Kız arkadaşım benimle aynı yaşta ve hem onu çok seviyorum hem de çok iyi bir insan olduğunu düşünüyorum. Aslında sorun da tam olarak bu yüzden başlıyor. Sanki kötülüğün ne olduğunu ayırt edemeyecek kadar iyi yürekli. Hep başkası üzüleceğine kendisinin üzülmesini tercih ediyor. Bu herhangi bir durumda böyle. Böyle bir insanın ne kadar zorlayıcı olabileceğini tahmin edersiniz diye düşünüyorum. Ama sorun burada da bitmiyor. Stresle başa çıkma becerisi 0. Hiç Hayatım boyunca hiçbir zaman stresle bu kadar kötü mücadele eden, mücadele de değil, doğrudan teslim olan bir insan görmemiştim. Stresli olduğu durumlarda koşup bana sarılıp benden yardım istiyor. Yapması gereken şeyin karşı tarafa, yani kendisini strese sokan tarafa karşı bir hamlede bulunması gerektiğini söylediğimde ise bunu asla yapamayacağını söylüyor. Günün sonunda evimde oturup sürekli oflayan puhlayan şikayet eden ve beni ona yardım etmemekle suçlayan bir durumda buluyoruz kendimizi. Bu defalarca, defalarca, defalarca oldu. 2 yıldır birlikteyiz ve bu durum benim için katlanılamaz bir seviyede artık. Duruma bir örnek vereyim. Ev sahibi kirasına zam yapmış, konuş ev sahibinde diyorum konuşamam diyor, tamam ben konuşayım diyorum (lehçe bilmememe rağmen) hayır sen de konuşma diyor. Sonra da sabahtan akşama kadar koltuğun üzerinde şikayetlenip duruyor. Bu ve bunun gibi irili ufaklı yüzlerce durum. Bunun üzerine stresle başa çıkma becerisi 0 olma durumu eklenince bendeki stresi de tahmin edebiliyorsunuz.
Stresle başa çıkma yöntemi ise tırnaklarını yolmak, bir taraflarını kaşıyarak kendisine zarar vermek...
Kendisini gerçekten çok seviyorum. Çok iyi bir insan olduğunu düşünüyorum ama sanki iyi bir insan olduğu için tüm bunlara mücadele edemiyormuş gibime geliyor böyle olunca da suçu kendimde buluyorum. Herkes hayatında iyi bir insan ister, sen bulmuşsun bir de şikayet ediyorsun diyorum kendi kendime.
Ama durum bunlarla da bitmiyor. Felaket bir babası var ve ilişkimizi şuan için onaylamıyor. Neden onaylamadığını hala ikimizde bilmiyoruz sadece babasının zor bir adam olduğunu söyleyip duruyor. Yemek yapamıyor, yemek yapmak için 0 hevesi var. Temizlik yapamıyor çünkü temizlik hastası vs vs
Bu stresle ne kadar ve nasıl başa çıkabileceğimi asla bilmiyorum. Ayrılmak istemiyorum çünkü sohbeti keyifli, stresli olmadığı zamanlarda neşeli, birlikte çok güzel vakit geçiriyoruz. Ama 2 yıldır birlikte olduğum birisine hala nasıl yardımcı olabileceğimi çözememişken, büyük bir derdinde, gerçek bir sıkıntısında ne kadar dağıtabileceğinden de korkuyorum açıkçası.
17 yaşında bir erkek bireyin Annem görüp gördüğüm en cimri kadın şu liseye başladığımda bile gidip kötüsünü alır para gitmesin çok diye babamın kazasından sonra dahada böyle oldu zaten kazada bitti artık herşey geçti fakat hala devam ediyor genel olarak göndermek istemez bir yere arkadaşlarım ile dışarı çıktığımda bile azıcık birşey verir kendisine saçma şeyler bile alır en saçma eşyaları bile... neden insanlar planlamadan çocuk doğuruyor ki sefalet içinde tek gördüğü benim yemek suyumu vermesi galiba dershane veya özel ders istedim paramız var yeterince kendisine sorunca hayır saçma sapan diyor pskilga gideriz ilaç alırız öyle zeki olursun diyor babama gelince herşey okey nasıl çözeriz ya
Kısacası: planlamadan çocuk doğurmayin
Evet, büyük bir mesele değil!
Evet, hayatın sonu değil!
Evet, herkesin kronometresi farklı işliyor bu hayatta.
Lakin, gençliğini tüketip de hala karşı cinsle hiçbir iletişim kuramamış olmak yıpratıyor, üzüyor.
Şimdi gelip, hayat kadınlarından randevu al diyenler olacaktır; mesele o kadar derin olmasa da bu kadar sığ da değil.
Belli bir yaştan sonra kimsenin ilki olmayacaksanız, adeta bir tiyatro oyununa ilk perdeyi kaçırmış, yaka paça, kan ter içinde yetişen bir kimsenin yerine olacaksınız. Giden gitti, yapabileceğiniz tek şey önünüzde kalanlara odaklanmak. Yeter mi? Bilmiyorum. Üzer mi? Evet. Toplum dışı aşağılar mı? Kesinlikle.
Ezcümle, incel olmak yıpratır. Yalnız olmak önünde sonunda üzer...
artık çok yorucu bir hal almaya başladı,keşke ailem olmasa dedirtecek dereceye ulaştı aq 17 yaşında bir kızım.çok enerjik biriydim eskiden ama ortaokula geçmemle birlikte çok daha karamsar ve açıkçası dengesiz biri oldum.şuan daha iyi kontrol ediyorum kendimi.babamın şiddet uygulaması vs. zaten ortaokula geçtiğim dönemlere denk geldiği için hep bu şekildede devam etti.hem fiziksel hemde duygusal şiddet uyguluyordu belki farkında bile değildi ama hiç umrumda değil.ebeveyn değil insan bile olamıyor bazen.banada hiçbiryerde saygı duyulmuyor . ev içinde hem duygularım hem vücudum aşağılamaya varan sözlere maruz kalıyor, hep tiksinç sözlerle ve davranışlarla karşılaşıyorum.hiçbirşekilde manevi ihtiyacımı karşılamıyorlar,bi kere olsun ben üzgün veya kötü hissederken yanımda birisi olmadı ve tam tersi genelde beni suçlamaya ve bana karşı çıkmaya başlıyorlar.çok sıkıldım bu durumdan arkadaşım,sevgilim falan bi bok ilişkimde yok kimseyle en azından güvendiğim birisi hiç bulamıyorum.sadece içimi dökmek istedim şimdiden okuyanlara teşekkürler
Merhaba herkese, 25 yaşında bir kadınım ve hala ailemle yaşıyorum.
Sorun şu ki annemle neredeyse her gün tartışıyoruz. Hatta bazen bana hiçbir şey yapmadığı halde bile. Babamla ya da başka biriyle böyle bir problemim yok, sadece annemle. Çünkü ne söylesem karşı çıkıyor erkek seçimlerimi, yaptığım her şeyi, arkadaşlarımı ve hayat seçimlerimi eleştiriyor. Sonra da bana "aynı babaannen gibisin, çok agresifsin" vs diyor ahahah.
Birkaç küçük örnek vereyim: Odamda kitap okuyordum, yanıma gelip reels izliyor son ses. Kitap okuduğumu söylediğimde de alınıp gidiyor. Bir elemanı beğenmediğim için reddediyorum, bana kızıp “yalnız öleceksin” diyor. Bir şaka yapıyorum, “siz beni hiç sevmiyorsunuz, önce kendine bak” gibi şeyler söylüyor. Başka bir şehirdeki arkadaşımı ziyarete gideceğimi söylüyorum, neden, ne gerek var, macera arıyorsun vs diyor. Ne söylersem söyleyeyim, tam tersini söylüyor ve sonra da “Bu benim fikrim” diyor.
Geçmişten biraz bahsedeyim, çocukken beni başkalarının önünde küçük düşürürdü ve kilom ile ilgili aşağılayıcı şeyler söylerdi. Başörtümü çıkarmak istediğimde bana “o\*ospu” falan dedi dolaylı olarak ve akrabalarımıza arkamdan dedikodu yaptı falan. Hatta bugün olan bir sey, tatile gideceğimiz yere ben uçakla gideceğim dayımlar öncesinde gidecek. Ben bu yaz tatil yapamadığım için gitmek istedim hem de 1 hafta kendi ailemden uzak olacağım. Telefonda konuşurken bileti iptal etsin, arabayla gelsin gibi bir şey dediler zannettim direkt dedim hayır ben uçakla gelecegim iptal edemem diye. Anlayıp dinlemeden ne bagırıyosun öyle bir şey demedik zaten diyor. Yani demem o ki, ben de refleks olarak her şeye asabileşir oldum sesim yükseliyor istemeden. Aşırı kotu hissettiriyor çünkü kavga sevmem, sinirli insanları da sevmem aslında.
Bazen arkadaş gibiyiz birlikte dışarı çıkıyoruz kahve içiyoruz güzel vakit geçiriyoruz. Bazen de düşman gibiyiz. Katlanamıyorum ve kendimi berbat bir evlat gibi hissediyorum. Açıkçası onun yanında sinirlerime hâkim olamıyorum ve bunun benim hatam olduğunu da kabul ediyorum. Sadece nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Beni onun tetiklediği kadar hiç kimse tetiklemiyor bu arada. Sanki zayıf noktalarımı tam olarak biliyor ve özellikle parmağını oraya basıyor gibi... Neyse çok şikayet ettim şimdiden teşekkürler. 😅
İlkokuldan beri derslerde İngilizcesi olan en iyi bendim ama meslek lisesine geçince saldım. Üniversiteye geçince öğreniriz nasil olsa temelimiz var yaw diyerek salladım. 1. Sınıfta İngilizce sınavında did does do nin ayrımını yapamayınca anladım bir bok bilmediğimi.
Üniversite bitmeden bala gote bi is teklifi aldım ama İngilizcem olmadığı için is yalan oldu. 25 yasinda Mezun olduktan sonra is bulamadım. Hayatımdaki bütün fırsatları bu dili iyi bilemediğim için kaçırdım.
Boktan bi ise asgari ücrete çalışmaya başladım ve o zamandan beri de (2 yildir) çeşitli yöntemlerle ingilizceyi edinmeye çalışıyorum buna Stephen krashen in yontemi de dahil ama yetişkinlige ulaştığım için mi, agir dikkat dağınıklığı yuzunden mi yoksa boş zamanımda işten sonra yorgun olduğum için mi ya da aşırı stresten dolayı mı bilmiyorum beynim resmen belli Bi yerden sonra İngilizce anlamayı reddediyor. Bazen 1 hafta boyunca hiç kesintisiz dizi izleyip kitap okuyorum hiç anlamına bile bakmadan bilmediğim kelimeleri bağlamdan çıkarıyorum. Başka bir zaman periyodunda ise resmen a2 seviyesinde cümleyi bile anlayamıyorum. Anlayamıyorum derken ben kendimi zorluyorum ama beynim anlamayı reddediyor herhangi bir anlam çıkmıyor. İki yıldır eve geliyorum dil ile ilgili içerik tüketiyor uyuyor ise gidiyorum hayatım bu döngüye girdi insan içine bile çıkamıyorum iyice saplantı haline geldi. bu saplantılı ve hırsı bir güvercine bile verseniz o bile şimdiye kadar bu İngilizceyi sökerdi.
Edit: Arkadaslar yukarıda belirttim mi hatırlamıyorum ama sürekli İngilizce içerik tüketiyorum. Türkçe sadece sosyal hayatımda yer ediyor.
Bu da Airfry kızartması
Bir şeyler planlandığı gibi gitmedi. Yarım kalmış kahve eşliğinde.
Nişan sürecindeyim, ev tuttuk, eşya bakıyoruz.
Gelinlik vs. bi aydan az bi süre kaldı.
Yükün çoğu nişanlımda, her gün nöbete gidiyo, hem hastalar mentalini yoruyo hem benim sorunlarım. Maddi olarak beklentim yok, eşya konusunda yardımcı olucam. Ailesi de destek olucagı için hiç bi talebim yok aslında. Masa sandalye ne kadar önemli olabilir?
Ben şuna üzülüyorum: Bu süreçte kimse yanımda değil. Arkadaş çevrem hep azdı zaten. İnsanlar beni sevmiyor ki. Nişanlımın ailesi de buz gibi, soğuk. Ben adım atıyorum, hediye aldım, kız kardeşi bu süreçte olay çıkardı, annesi, ablası vs. ılımlı ama yakınlık çok az. Bunlar da yoruyo ama beni en yoran şey yalnızlık.
Hiç arkadaşım yok. Bi arkadaşım olsun istiyorum. Benimle gelinlik seçmeye vs. gelmesin, sorun değil ama en azından konuşalım. Şu an oturduğum site eskort dolu. Ailemle pişman olduk taşındığımız yer için. Komşuluk zaten sıfır. İşsizim, iş çevrem de yok. Her gün yalnız olduğum için üzülüyorum.
Dost bile değil, bi arkadaşım olsun diyorum. Ben beceremiyorum insanlarla yakınlık kurmayı. Aşırı abartıyorum heralde, kaçıyo insanlar jfkdkkekf. Bi kaç arkadaşım vardı, işsizlik sürecinde gidip gelemedim, anlamadılar da küstüler. Kalan bi iki arkadaşım da sevgilimi, bana ilgisini kıskandığı için görüşmeyi sonlandırmak zorunda kaldım.
Sanırım yalnızlık benim imtihanım
2 ay önce evlendim 1 ay önce yeni işe başladım ve 1 hafta önce doğum günümdü
geçen hafta sabah eşim motosikletle beni işe bırakırken geldiğimiz tarafa hiç bakmayan bi araç sürücüsü tarafından çarpıldık. alt bacağım 3 yerinden kırıldı, aynı gün operasyona alındım. aynı gün hastanede hastane polisine ifade verdim. tek refakatçim olan eşimi ve sürücüyü polis karakola götürdü, ameliyata alınacağımı ve başka refakatçimin olmadığını eşim polislere iletmesine rağmen saatlerce eşimi alıkoydular. sonra ne hikmetse tamam çıkabilirsiniz ama biz arayınca ifade vermeye gelin diyerek salmışlar. operasyona alınmama 10 dakika kala yetişebildi eşim ve işlemleri tamamladık. ailelerimiz çok uzakta bu yüzden ertesi gün yetişebildiler. aramadıkları için ve açıkçası olayın ciddiyetinden dolayı aklımıza gelmediği için eşim karakola tekrar gitmedi. bugün öğrendik ki biz ifade vermediğimiz için sürücünün yalan ifadesi ile %100 kusurlu sayılmışız ve arabasının zarar giderini karşılamak üzere sigorta şirketi tarafından arandık.
o kadar üzgünüm ki. bu yaptıkları yasal mı, benim ifadem neden hiç dikkate alınmamış, tek tarafın ifadesi ile nasıl adli olay kapanabiliyor? adamın yola bakmaması yüzünden ben 3 ay yürüyemeyeceğim. çok mutsuzum.