r/MutfakDertlileri

bu yaz normalde calismak yerine memlekete gidip tarlada calisacaktim. hem cicek bocek arasidna olunca stresim bayagi azaliyor hemde baba tarafim beni dis gorunusume veya hobilerime gore yargilamadan kosulsuz seviyor beni. bir iki gun ailem benden once memlekete gitti bende evde tektim. zaten 1 sehir otede oldugundan arabayla gittiler. bu sure zarfinda evde tek oldugumdan surekli kendi kendime konustum bi kendime kiziyorum.bi kiza uzuluyorum. kizin sevgilisi harbiden pedo. 4 yas buyuk kizdan ve kizinda mentali berbat. kolu surekli facali ve asla iyilesmiyor hep yenisi cikiyor. kiz bu herifle sevgili olmadan once yuruyerek kapisinin onune kadar gidip facalarina merhem surerdim benim icin cok degerliydi kiz. ustune sevgilisinede deli gibi ofkeliyim normalde kizin yasini yuzune vurmayi cok isterdim sonunda dayak veyahut bicak yesemde. ama adamin cevresi cok genis skateparkta herkez onu cok seviyor ve taniyor. kavga etmesek bile arkamdan konusuo gercekten evin stresinde olmadigim tek alani bana zehir eder diye korkuyorum ve beni hala yakin arkadas bildikleri icin sesim de cikamiyor. ailem eve 2 gun sonra yani tam bugun dondu. babam hemen is konusunu acti dedim memlekete gidecegim babaannemler dedemler tek kalmasin dedim siklemedi. fabrikaya vermis beni benden habersiz. sinirlendim ama belli etmeden maas is saati falan sordum. 7 gun calisip haftalik 500 tl yemek parasi alacagimi, yemek yemezsem ay sonunda 200tl olacagini soyledi. ustune ben su aralar kilo vermeyi denerken, spor yaparken kendim icin gercekten cabalayip eski halime donmemeyi denreken bodyshaming yapti. o an gozum dondu. koskoca adamla apartmanin icinda kavga ettim yumruk tekme tokat ne varsa. tum bina bizi ayirmayi calisti. polisler aranmadan evden kualklik ve sakaldigim 2 dal sigarayi alip ciktim. suan hala teyzemde kaliyorum sabah 7 isbasi 6 gibide imalathaneyi temizledikten sorna cikiyorum. hoslandigim kiz ve sevgilisi hala disari cagiriyor. malum gunden onceki aksam annemler yokken yaktigim sosisli yumurta. bi yandna kendi kendime konusurken tezgahi sildigimden yakmisim ama yanik tadi belli olmuyordu. belkide pul biberi cok kattigimdan bu kadar koyudur idk

Meraba babamla ilişkimi yıllardır oturtamıyorum. Kendisi az çok muhafazakar bi ailenin çocuğu, annemin ailesi ise Fenerbahçe’de oturan bir aileydi. Bu nedenle büyürken hep sıkıntı çektik. Babam sürekli bağırırdı, ya da sürekli bizim bişileri beceremediğimizi, bi cacık olmicagınj söyleyip dururdu. Bense bu ailenin içinde adhdsi olan, çok meraklı, çekingen ama akıllı büyük kızıydım. Büyük kaygı bozuklukları geçirdim. Sonunda Boğaziçi’ni kazanıp kendi yolumda ilerlemeye başladım. Büyük şirketlerde çalıştım, şimdi başka bi yola girmek için işten çıktım.

Annemler 6-7 yıl önce boşandılar. Babama o kadar üzülüyorum ki yalnız kalıyor diye. Her pazar mutlaka görüşüyoruz ama hala her seferinde ağzımıza sıçıyor, yaşlandıkça kötüleşiyor sanki. Bi sefer belin acık, bi sefer başka bişiy.

Çok akıllı ve aklı manipülasyona iyi çalışan biri, beni de bu yönden eğitti ama inanın ergenliğimden sonra bi daha hiç böyle kavgalar etmedim (insanın yarasına basacak laf etmedim, sinirlensem de sınırlarımı aşmadım olabildiğince)

Şimdi erkek arkadaşım evlilik teklifi etti, onla çok iyi anlasıyorum ve derin bi ilişkimiz var, ama dövmeli , annesinin köpeği var gibi sebeplerden kesinlikle istemiyo. Değerlerimizin farklı olması sebebiyle bu yaşımızda kafelerde kavga edip rezil olduk. Benim dizlerime vurmustı bikaç sene önce, bunu söyledim mesela, diyo ki s"en bunu neden kompleks haline getirdin ki? Biz de babamızdan dayak yedik ama unuttuk" filan diyo. Karakterini anlayın.

Söz yaptık, yine sonrasında "asla istemiyorum evime giremez köpekli aile, dövmeli çocuk" diyor.

Ben zaten evlilik meraklısı bi kız olmadım hiç, hiç aile kurmanın güzelliğini hissetmedim, ama sevgilim cok iyi olduğu için istiyorum ben de ama bu kadar zorluk arasında iyice karanlıkta kaldım.

Demediği kalmadı, y"ok ben sürükleniyormuşum, yok kötünün iyisine kalmışım, yok evden kaçmak mı istiyormuşum" bi sürü teori üretip belki bş tanesi tutar da ben vazgeçerim diye bekliyor :D

Hala yalnız diye üzülüp onla görüşüyorum ama aramaları vs istemsiz azalttım. Kendisine çok iyi bakan biri, sporlara hobilere gidiyor, masallah parası var yeni ev aldı bahçeli.

1 kere yaşıcagım bu günlerin de içine ediyor, zaten düğüne vs para vercek mi bilemiyorum.

Buluşalım diyorum, "aramıyorsun" diye ağzıma sıcıp sonra "akşam boks kursum var gelemem" diyor.

Onun küçük bi şirketi var, orda çalışmıyoruz diye agzımıza sıcıyor.

Kavgalı tek başına eve dönmesin diye her dediğine susuyorum ama şikayetleri bitmiyor. Üzgünüm ama böyle birini de her gün arayıp ağzıma sıctıramam.

Çok hızlı yazdım telefondan ne yazdım bilmiyorum ama durum bu.
Cidden bıktım.

Bırak onu umursama diyolar ama o da çok mümkün değil.

Bıkmışlık ve 70 yaşında tek başına olan babama olan vicdan azabım arasında mahvoldum artık.

2019’da 47-53 kijken şu anda 72 kg bir kadınım

İlginç bir şekilde kilo aldıktan sonra kısmetim açıldı ama yere batsın kısmeti yani Gibide de dendiği gibi yere batsın aşka da sevgisi de şu kiloları verip tekrar sağlığıma kavuşmam lazım

ikisi boynumda birisi sırtında belimde yani üç tane fıtığım var kulunçum var omuz düşüklüğüm boyun düzleşmem ve fazla omurgam var 😁 evet gerçekten MR’da görünen fazladan bir omurga çıkıntısı var yüce Mevla’m beni Polat Alemdar’ın sağ kolu olarak göndermiş bu dünyaya da işte cinsiyette bir sıkıntı olmuş🤏🏼

Sürekli yemek yemek yemek derken kilo aldım artık vermem gerekiyor. Günlük almam gereken kalori miktarı 1400 ve sabah akşam olarak ikiye bölmeye karar verdim. Sabah klasik 2 yumurta, 5-7 zeytin kibrit kutusu kadar peynir ve söğüş + en dilim tam buğday ekmeği , aksam da evde ne piserse şeklinde bir listeye uymak istemiyorum bunlar yerine alternatif önerileriniz yemekler var mı? Günlük 30 dk yürüyüşümü de yapacağım...

Belli olsun ve sabah akşam bu şekilde besleneyim istiyorum. Yemek yapmakla uğraşmak zaten yorucu üzerine üstlük ne yapmali diye düşünmek daha zor sabit sabah akşam öğünüm olsun zaten gün boyu ders çalışıyorum akşama ne yapacağım diye düşünmek istemiyorum. Çok uzattım öyle yani

Başarısız bir hayat. Callcentermaxxing

Unutulduk Albay'ım,
Bir meyhanenin gardrobunda unutulan sahipsiz bir ceket gibi
Kuytu,
Karanlık bir köşede.

Merhaba, 17 yaşında bir erkek kardeşinizim.

Yaklaşık 1 sene önce annem babamı aldattı. O günden beridir evde hemen hemen her gün şiddetli kavgalar oluyor. İki tarafta düzenleri bozulmasın diye boşanmadı.

Tek çocuğum ve mecburen araya giriyorum. Araya girmesem birbirlerini öldürecekler zaten. Coğu zaman küfürleştikleri, birbirlerini vurdukları, ev eşyaları kırıp döktükleri kavgalar ediyorlar. İki tarafında alttan alayım derdi yok zaten, ikiside birbirini alevlendiriyor.

Ben artık bıktım. Kaç gün boyunca sabahın 5-6sında kavgalarına uyandım, kaç gün gece kavgaları yüzünden uykusuz kaldım hatırlamıyorum bile. Apartmanada rezil olduk zaten.

Zaten hayatımda bazı kendi kişisel problemlerim, sınav stresim var. 1 sene sonra yksye gireceğim. Birde ailemin 1 senedir süregelen ve biteceğini hiç zannetmediğim bu kavgalarından gına geldi artık.

Çay

Ben nasıl yaşanır bunu beceremedim.

Son zamanlarda gecen yaza nazaran daha ozguvensiz oldugumu dusunuyorum. Bunun nedenini tam olarak bilmiyorum. Ama gecen yaz hem daha sosyal hemde kizlarla aramin iyi oldugundan yada bir sporda basarili olup hedeflerimin olmasindwn kaynaklandigini dusunuyorum yardim edermisiniz bu konudan dolayi tum gun evde durup asosyallesmeye basladim.

​

Dostlar selam, kendi hayatımdan yola çıkarak sizlere bazı sorular yöneltmek istedim. Sizce dünya görüşünüzün, kafa yapınızın, keyif aldığınız şeylerin büyük oranda farklı olduğu aileniz sizle kendi yöntemleriyle samimi olmak isterse ve siz bununla ilgilenmediğinizi belirtirseniz bu kötü bir davranış mıdır? Aranızda bir kan bağı var diye illa annenizle, babanızla iyi ilişkiler yürütmek zorunda mısınız? Karşınızıda ki kişi sizin sınırlarınızı görmezden gelip sırf kan bağınızdan ötürü sizinle bambaşka dünyalarda olmasına rağmen hiç hoşnut olmadığınız sohbetlerini sürekli bi biçimde size dayatıyorsa onlarla konuşmak istemediğinizi belirtmek sizi kötü birisi yapar mı?

24 yaş kadın, kendimi bildim bileli depresyon başta olmak üzere; okb, borderline, adhd ile uğraşıyorum. bazı tanıları henüz bu yaşımda aldım adhd gibi. bunlar için ilaç da kullanıyorum ama zaman zaman bu tarz depresif ataklarım oluyor ve en az 4-5 hafta sürüyor. bu dönemler en sevmediğim dönemler çünkü hiçbir şey duygudurumumu düzeltmiyor. hayat kalitem baya baya düşmüş durumda. umarım kimse akıl sağlığıyla sınanmaz. diyet kola ve sigara

Selam bugünkü kahvaltım böyle, 2. fotoğrafı dün akşam Shinjukuda çektim. Dün de paylaştığım gibi şuan Tokyo, Japonyadayım.

Kafamı kurcalayan bir konu var. 3-4 ay önce defalarca fırsatlarım olsa bile kendimi evlenceğim insana sakladığım ilkimizi beraber paylaştığımız 2 yıllık bir ilişkim bitti 24 yaşındayım. Barışma ihtimalimiz yok, kendisi 1 ayda Discorddan tanıştığı kurye bir çocuğun evinde yaşamaya başlayıp ailesini falan engelledi anne babası ağlayarak beni falan aradı, babası teşekkür edip "kaliteli delikanlıymışsın hakkını bilememişiz hepimizi mahvetti" dedi, okulunu bile bırakmış. İyi ki bitmiş benden de babasından almadığı kadar harçlık falan istemeye başlamıştı en son(ailesine bunu söyleyemedim mahçup olmasınlar diye), bu sebeple ayrıldım ve öncesinde de 45 tane karıncadan bahanelerle ayrılık tribini alttan aldım. Seviyordum ve sevildiğimi sanıyordum lütfen linçlemeyin .d ama ondan sonra hiç kimseyle fiziki bir yakınlık kurmadım. Şansım oldu ama kendimi geri çektim. Buraya geldiğimden beri de bir çok kızın dikkatini çekmeye başladım. Bugün bir şeyler yaşama ihtimalim olan bir yere gidiyorum. Hatta birisiyle date'im var(normal bir vatandaş). Fakat endişeli hissediyorum. Anılarımdaki eximi hatırladıkça hüzünleniyorum ama şuanda olduğu insan aklıma geldikçe midem bulanıyor buram buram varoş ve cehalet kokuyor.

Bi akıl fikir verin bu içimdeki hisler neyin nesi? Ne hissedeceğimi şaşırmış haldeyim. Bazıları suda boğulur bazıları susuzlukta...

Yaz tatilinde evde oturuyorum ve çalışmıyorum diye herkes bana işsiz muamelesi yapıyor. Onlara yük değilim kendi param var ama yükmüşüm gibi davranıyorlar. Eve giren çıkan misafir de evde oturmak yanlış, erkek dediğin dışarıda olur diyor. Çok kötü hissediyorum sizce eve gelmem hata mıydı?

Yks ye 2. kere girdim bu yıl ve bi dolu hastalık geçirerek yılı bitirdim 19 oldum. Potansiyelimin altında kalsamda üzüldüğüm şey bu değil. Konunun nereye geleceğini tahmin etmişsinizdir. En son bundan bir ay önce karnımdan bi ameliyat oldum normal yürüyebilmek dışında pek bi fiziksel aktivite yapamıyorum. İşe bakın ki ben yürüyebilmeye başladığım anda fotoğraftaki böcek gibi muamele görmeye başladım. Akşama kadar evde yatan, kimseye hayrı olmayan bir parazitim aileme göre. Buldukları her fırsatta ya aşağılanır ya da rencide edilirim, bi türlü kendimi kabul ettiremem yani.

Üzülmekten çok çaresiz hissediyorum. Git çalış derken amelelik yap üç kuruş para kazan da değerini bil gibi beylik laflar duyuyorum. Paraya ihtiyacımız olduğundan da değil, ben fazla para istediğimden de… Sanki maaşının yarısı bana veriyorda evde durmam bu kadar batıyor anlamıyorum. Ki günübirlik bir işte aralıksız 20 saat çalıştım bi yaz biliyorum amk eziyetin ne olduğunu. Ben şu durumda işimin deneyimden çok vasıf kazandırması gerektiğini düşünüyorum yanlışsam düzeltin. Ayrıca iş öğrenemeyecek kadar mal mıyım da sikindirik bi işte çalışmam isteniyor niyetlerini anlamıyorum. Bulunduğum durum acayip değersiz hissettiren bi vaziyet.

Doğrusu ben de işsiz olmaktan memnun değilim ama işte durum bu. Koca bi yaz hiç oluyor, keyifli bir gün geçiremeyeceğimi bildiğimden ne sabah kalkasım, ne gecenin sessizliğini bırakıp yatağa gidesim oluyor. Evden çıkmam zaten ayıp ilan ediliyor akşamına, gezip tozar bu oğlan anca ne hakediyorki. Yarı cahil ebeveyn dayatmaları olduğunu düşünüyorum, inşallah öyledir. Durduğum yerde bu kadar devamlı stresle yaşayamıyorum çünkü, sakinleştiricilerle günüm geçiyor bir nevi. Keşke tercih günü kadar uyanmasam, mis gibi olurdu.

Düşüncelerimi bile devam ettiremiyorum, dağılıyor, sonra unutuyorum. Uzun zamandır kafamın içindekileri yazmamıştım, yazamıyordum çünkü.

Hem onların gönlünü edebilecek hem bana iyi gelecek bir plan düşünüyorum ama yapamıyorum. Büyük ihtimal tercih yapıp gidicem ama o zamana kadar bu baskının altında ezilmek istemiyorum, usandım yav. Nasihat vermek istiyorsanız çekinmeyin. Daha detay merak ediyorsanız hayvan gibi okb ve panik atak oluyor uzun süredir.

1 ay tatil yapacaktım belki, o da haram oldu. Sikeyim böyle vaziyeti

Yani buraya rastgele paylaşımlar yapıyor olabilirim, özür dilerim ama cinsel kimlik arayışı beni bazen çok düşündürüyor. Kendimi yiyip bitirirken biliyorum, duygusal olarak karşı cinse dişi bir his beslemişliğim yok ama cinsel açıdan iki cinsiyete hatta diğer (trans vb.) şeylere de çekim duyuyorum. Bu durum aklımı çok karıştırıyor. Queer bireyler varsa nasıl bu kadar emin olabiliyorlar veya emin olabiliyorlar mı? Yani dürüst olmak gerekirse yıllardır (yaklaşık 4 yıldır) aklımı kurcalayan bir şey bu ve nasıl kesin bir kanıya varabilirim bilmiyorum. Yanlış bir paylaşımsa, herhangi bir konuda kural ihlaliyse modlardan özür diliyorum.

hayattan keyif almıyorum 20 yaşındayım ortalama bir üni de iyi bir bölüm okuyorum ama liseye geçtiğimden beri genel olarak hayattan keyif almıyorum gerçeklikten uzaklaşmak için bilgisayar oyunlarına bağımlı oldum konuştuğum kızlara karşı duygusal bir şey hissedemiyorum bu durumu yaşayan arkadaşlar var mı dip not hamburger çok güzeldi

üniversiteden mezun olduğumdan beri hayatım o kadar kötü ki 8 6 çalışıyorum işe gitmem genelde 2 saat sürüyor hiçbir arkadaşımla görüşemiyorum hepsi meşguller sözde geçen sene evleniceğimi düşündüğüm ilişkim bitti en son ne zaman birine sarıldım dertleştim gülerek sohbet ettim hatırlamıyorum ailem başka şehirde yaşıyor iş yerim izin vermediği için onları da göremiyorum 365 günüm de aynı spor ve iş son zamanlarda kafayı yememek için kendi başıma gezmeye başladım ama bilmiyorum aşırı duygusuz ve hissizleştim sanki yaşamıyorum da ömrümün bitmesini bekliyor gibiyim

Şimdiye kadar hiç sanaldan biriyle tanışmadım tanıştıysamda ilk adımı hep karşı taraf attı tipim ortalamnın ustu maddi durumumda iyi bu yuzden dikkat çekebiliyorum ama bu aralar gerçekten hoşuma giden biri var ama adım atamıyorum ben başaramıyorun onun benden haberi yok desem yalan olmaz sadece tipimi dışdan bakıldığında hoş biri olduğumu dediğini duydum nasıl yaklaşa bilceğimi bilmiyorum yardım lazım ağzım iyi laf yapar ama bi samimiyet olması lazım laf için çünkü ben hep ortamdan eski yaşanmışlardan veya birini üzmeden eğlenceli zorbalayarak muhabbet ve güldüren biriyim bu işide beceremiyorum

Genç yasta resmen çürümeyi yaşıyoruz ve hayatta yasancak bi anlamı kalmıyorum sonrasında insan niye bu kadar depresifisin diyor

aşağıdakilerin çoğunu daha önce kimseye anlatmadım. ayrıca konunun uzmanı değilim annemi narsist olarak tanımlamak ne kadar doğru bilmiyorum

10 yaşında onun deyimiyle “kendi isteğimle” kapandım. aslında sınıfımdan kapalı bir kızı gösterip “bak ne güzel kapanmış sen hala kapanmadın” dediği için kapanmak zorunda hissettim. o kız sonra açıldı ama ben korkumdan lise bitene kadar açılamadım. yıllarca arada kimsenin beni tanımadığı yerlerde açık dolaşarak kendimi tatmin etmeye çalıştım.

15 yaşındayken bir beraber hastaneye gitmemiz gerekiyordu. temiz sütyenim olmadığı için sütyen giymeden üzerime bol bir şey giyip çıkmıştım dışarıda bunu fark edip “sen orospu musun bakmaları için mi giymedin?” deyip tokat atmıştı. eve giderken arayıp babama ve abime bunu anlatmıştı.

küçükken yaptığım her şeyi o kontrol ederdi. ders kitaplarımın cevap anahtarını koparırdı. ben çözerdim akşam beraber kontrol ederdik. her gün ne kadar hangi dersi ne zaman çalışacağımı o ayarlardı yapmazsam da dayak yerdim. çok yanlışım çıkarsa yine dayak yerdim. zaten liseye kadar genelde bir üst sınıfın kitaplarını çözdürüyordu. 3. sınıftayken 4. sınıf matematik sorusunu çözemediğim için koluma kalem saplamıştı hala izi duruyor.

boş vaktim bile tamamen benim değildi. evimizin yanında park var camdan tamamen görünüyor ama küçükken sadece bir kere arkadaşımla oyun oynamama izin verdiğini hatırlıyorum. onun dışında ne kendim gidebilirdim ne de o götürürdü. küçüklüğümü full evde geçirdim.

8. sınıfta boş vaktimi geçirebileceğim tek aktivite olan kitap okumaya iznim yoktu. ders çalışmaktan kalan vakitlerimi camdan dışarıyı izleyerek geçiriyordum. vakit kaybı olarak gördüğü için resim ödevlerimi yapmama izin vermezdi.

ortaokulda müzik dinlemem yasaktı. dışarıda bir mağazada çalan şarkıyı mırıldandığım için dayak yemiştim.

tabii ki ondan habersiz bir yere gitmeme izin yoktu. 6. sınıfta okul çıkışı annemin evde olmadığını sanıp arkadaşlarımla okula 5 dakikalık mesafedeki çiğköfteciye gitmiştim. beni çıkışta göremeyince bulup arkadaşlarımın önünde tokat atmıştı ve yol boyunca dövmüştü.

okul etkinliklerine katılmama da izin yoktu. okul için grup projem olduğunda bile öğretmenden annemin evine gitmeme izin vereceği tek bir kızla aynı gruba koymasını istemek zorundaydım. 

lisede yurtta kalıyordum veli izniyle dışarı çıkılabiliyordu annem izin vermediği için hafta sonları diğerleri gezerken ben yurtta kalırdım. hayatım boyunca istanbul’da yaşadım ama doğru düzgün gezmedim. şimdi gezebilirim ama ne isteğim kaldı ne de arkadaşım.

şimdi 20 yaşındayım ve sosyalleşmekte çok zorlanıyorum. derste konuşmam gerekse sesim titriyor. yeni birileriyle tanışmam gerekse gerginlikten sanki beynim duruyor. belki annemden kaynaklı değil mizacım böyle ama psikiyatri randevusu aldığımı öğrendiğimde “deli insanlar gibi psikiyatriye mi gittin?” diye bağırdığı için hiç yardımcı olmuyor :D 

annemle aramız şu an iyi genelde iyi anlaşıyoruz beni sevdiğini söylüyor öpüyor gelip saçımı okşuyor ama birkaç sene öncesine kadar böyle davranıyordu ve bu benim aklıma geldikçe çok üzülüyorum. tam affedeceğim diyorum o zamanları hatırlatacak bir şey diyor, yapıyor ve öfkem üzüntüm tekrar ortaya çıkıyor. aynı zamanda artık dövemeyeceği için vurmaya yeltenmediğini de biliyorum. o da evliliğinden ve hayatından memnun değildi 45 yaşında işe girip para kazanmaya başladı o zamandan beri daha sakin ama benim çocukluğumu böyle mahvetti ve geri dönüşü yokmuş gibi hissediyorum.