r/MutfakDertlileri

8 yıllık ilişkim bitti. İki kedimiz vardı. Birisi bende birisi onda kaldı. Yıllardır birlikte yaşıyorduk. Hastalıkta sağlıkta birlikteydik. Sayısız kere ona kahvaltılar ve akşam yemekleri hazırladım. Artık canım bir şey hazırlamak istemiyor. Her akşam herhangi bir barda bir tane bira içiyorum ve diğer masalarda da benim gibi yalnız tek başına bira içen adamlar görüyorum.

Üniversiteye geldim ama yapamıyorum bırakmak istiyorum sağlık okuyorum hayatım boyunca annem yönlendirdi beni sağlık oku diye ısrar etti sonunda hep onun dediği oldu. Bu bölümü diğer sağlık bölümlerine yerleşemezsem diye seçmistim ne yazık ki çıktı. Buraya geldiğimden beri ciddi anksiyete atakları geçiriyorum kalbim sıkışıyor nefes almakta zorlandığım oluyo nerdeyse sürekli nefesimi kontrol etmem gerekiyor yada kendimi sakinleştirmem gerekiyo. Sürekli düşünüyorum beynim ağrıyo artık sevmediğim şeyleri yapmak istemiyorum kendimi geliştirmek için yazılım öğrenmeye çalışıyorum ama ya yapamazsam ya yeterince iyi olamazsam diye düşünüp duruyorum. Görünüşum de baştan başa sıkıntı sürekli diyet yapıyorum günlük 1000 kalori veya kendimi ac bırakarak yapardım diyetlerimi genelde ama burda ciddi bir açlık hissediyorum bu brni daha da geriyor ben normalde böyle açlık hisseden biri değilim psikolojik yiyiciyim ve burda sürekli açım. Ibsm var bağırsaklarım stres yaptığımda veya yanlış beslendiğimde sosyal hayatimi mahvedicek şekilde bozuluyo sesler geliyor sürekli ciddi ağrılar yapıyor. Bunu da düzeltemedim evdeyken bu sıkıntılarim azdı. Eve dönmek istesem annem tamam dön diyor ama biliyorum ne yapacağını millet okuyor sen nasıl beceremedin, meslek sahibi olamicaksin, yaşın geldi geçti ne yapicaksin bu saatten sonra arkadaşsiz nasıl kalırsın dicek akrabalar da aa şu okuyamamış dicek ne yapsam bilemiyorum. Hem sağlık sorunları hem istemediğim bir bölüm hemde gelecek kaygısı yalnız olmak beni çok boğuyor. Herşey bitsin sonsuz bir uykuya dalayim istiyorum.

Öncelikle sevgiler ve iyi günler arkadaşlar şimdi ben çok sosyal bir insan değilim hatta asosyalim diyebilirim Bu durum uzun zamandır böyle ama kişisel bir tercih diyebilirim fakat bazen biriyle sohbet etmek dertleşmek istiyor insan bugün onlardan biri yani arayıp sohbet edebileceğim biri yok yada ne bileyim mesajlaşabileceğim biri de yok sonradan geçiyor bu konuşma sohbet etme isteği ama olduğu zaman da böyle işte sıkıntı oluyor buna bir çözüm var mı acaba

Yaza girdiğimde tam ideal kiloma ulaşmıştım. (Boyum 172 kilom 58 idi) sonrasında inanılmaz bir karın ağrıları başladı yemeklerden sonra. Spora da başlamıştım aynı sürede. Ve şu an 47 kiloya kadar düştüm her ne kadar yemeye zorlasam da yiyemiyorum. Doktor doktor gezmeme rağmen herhangi bir teşhis konulmadı. Rektoskopi dediler ve aşırı korkunç bir şeye benziyor. Gerçekten iskelet gibi hissediyorum. Bu da bağımlısı olduğum rice cake tadını nedense çok beğeniyorum.

GÇok sinirlendim ve yargıladım, birine anlatmam gerekiyor. Tanıdığımız olan ama sık görüşmediğimiz ve genelde başkaları aracılığı ile haber aldığımız bir ailenin oğlu var. Çocuk daha 1. sınıf fakat bu çocuk sorulara soruyu tekrarlayarak cevap veriyor, parlak efektler veya yüksek ses duyunca kriz geçirip elleriyle yüzünü ve kulağını kapatıyor, kendi kendine tekrarlayan hareketli oyunlar kuruyor. Yani bu çocuk otizm veya asperger sendromunun bir çok belirgin belirtisini gösteriyor ve daha önce götürdükleri bir doktor da bunu doğrulamış ama rapor çıkartmamış. Çocuk yanında birisi ağlayınca çok sinirleniyormuş, parkta biri ağlarsa koşup vuruyormuş hatta okulda bir kız ağlayınca (1. sınıftalar ağlayan çocuk şaşırtıcı bir şey değil) kıza saldırmış, vurup tırmalamış. Buna rağmen ailesi hala kızın ailesinin hatalı olduğunu düşünüyor, öğretmenleri suçluyor ve çocukları için rapor aldırmayı reddediyorlar. Neymiş çocukları okuma ve saymayı kendi öğrenmiş üstün zekalıymış. Daha 6 yaşında bu kadar saldırgan bir çocuk düşünün büyüyünce ne hale gelir. Ayrıca bu yaşta tedavi ettirip destek almasını sağlayarak normal birisi gibi topluma karışmasını sağlayabilecekleri bir çocuğun geleceğini çöp ediyorlar. Kim bilir bu kafada daha ne kadar aile var, sırf çocuklarına konduramadıkları için sorunları halının altına süpürüyorlar.

Üniversite öğrencisiyim ufak da bir arkadaş grubum var haftada 1/2 kere takılmaya çıkıyoruz dün akşam arayıp yakın çevrede şarap hanı olduğunu söylediler menüyü gösterdiler bende uykuluydum olur dedim ama sabah uyanınca kafama dank etti yarım tabak yesem doymayacağım makarna 800 bir kadeh şarap 500 TL bende gruba mesaj attım biz niye böyle bir şey yapıyoruz bu parayı daha iyi şeylere harcarız çok mantıksız dedim ben gelmem dedim işin içinden çıktım doğru mu yaptım yanlış mı yaptım bilemedim fazla gereksiz ve boş bir harcama gibi geldi böyle deneyim mi olur

Cuma günü oğlumun okul saati sonrası öğrendiklerim yüreğime bastı ve hala çok ağır hissediyorum. Bugün anladım ki okulda xray, polis falan hikaye... çocuğa dokunan öğretmenler asıl güvenliği sağlayan... işte, bazen bazı çocuklara da ulaşamıyorlar ne yazıkki... Ve sonrasında çok zor kararlar almak zorunda kalıyorlar... sonuçları da çok ağır oluyor.

Bizim okul her bir öğrencisiyle birebir ilgilenir. Rehabilitasyon, destek ihtiyacı olan çocuklarda rehberlik, sınıf öğretmeni ve uzmanlar iş birliği içinde çalışır. Okulumuzun Bu şekilde çok çocuk kazandığını biliyorum. Ne yazıkki bir tanesine ulaşamadılar. Geçen sene 5. Sınıfa başlayan bu çocuk, tüm uğraşlara rağmen Geçen hafta okuldan atıldı, okuldan atmaya karşı olan idare için zor bir karardı. 1 hafta olmuş daha, sadece 1 hafta... ve bugün bizim okuldan atılan bu 6. Sınıf öğrencisi çocuk yeni okulundaki sınıfına bıçaklı saldırı yapmış. Ölen ve yaralanan kimse yok çok şükür. Benim çocuğumun güvenliği için başka çocukların canı tehlikeye girdi... okulumuz güvenli diye sevinemiyorum bile... yüreğim sıkışıyor, hayat nasıl devam edebiliyor?

kendimi aşırı loser hissediyorum. hiç ama hiçbir istediğim şey yolunda gitmiyor hatta bazı şeylere o kadar odaklanıyorum ki diğer sorunlarımı unutuyorum, gerçekten şunu yazarken gözlerimi kapayıp genel düşündüm gözlerimden yaş geldi üzüntüden normalde asla ağlamayan bir insanımdır

22 yaşımdayım ben, üniversite bitiyor az kaldı. Arkadaşlarımdan nefret ediyorum hepsi 180 derece sürekli dönen insanlar, içi ve dışı bir olmayanları hiç sevmem eğlendiğim için yalandan katlanıyoruz işte, lise arkadaşımı saymazsak( 1 tane kaldı) gerçekten severek arkadaşlık ettiğim birisi yok yakınımda, bide ablam ve abim var aram iyi onlarla da. Ablamla düzenli takılıyoruz 1 yaş büyük zaten benden en yakın arkadaşlarımdan sayıyorum, arkadaş edinme isteği zaten bitti 1 2 yıldır çevredekilerle yetiniyorum. Sağlık problemlerim var her gün sinir krizi geçiriyorum belli başlı şeylere, düzelttiğimi düşündüğüm çok çaba sarf ettiğim şeylerin hiç değişmediğini fark etmeye başladım. Genel olarak kondisyonum çok düşük sağlık olarak uzun süredir ilk defa iyi olduğumu düşünsem de, dışarı çıktığımda akiama gözümün feri gidiyor hafta sonu 2de 2 aktivite yaptığımda çok bitkin düşüyorum evde otursam da sıkılıyorum ona rağmen evden dışarı çıkmak istemiyorum artık. Şizofrenim deliyim vs tarzı değil ama belli başlı problemler yaşıyorum psikoloğa/psikyatra gitmek istiyorum ama aileme açmak istemiyorum bunu o yüzden gidemiyorum. Sürekli hizaya sokmak istediğim hayatımın rutini olan şeyler var ama asla olmuyor herkes peynir ekmek gibi yaparken ben sürekli bişeylere takılıyorum. 22 senedir 1 tane sevgilim olmadı son 3 4 aydır bayağı sıklaştırdım iletişimi ve gerçekten yapamadığımı fark ettim, konuşmadan öteye geçemiyorum hiç kimseyle, kız çevrem de kalmadı doğru düzgün 3 4 kişi var sadece tanışacak kapı yok adam akıllı, değişik yollu insanlardan da sıkıldım 22 yaşımdayım artık 17 değil ama düzgün bulamıyorum, bu cümleyi asla kurmam gerçek hayatta ama gerçekten yakışıklı bir insanım ona rağmen olmuyor ne eksik çözemiyorum. Yanlış bir meslek seçtiğim için pişmanım, aile bireylerimle anlaşsam da her gün kavga ediyorum ve evlenene kadar bu evden gitmem zor gözüküyorBöyle uzar gider paragraflar burayı günlüğe çevirsem

gerçekten her şeyi bırakıp eve kapanmayı düşünüyorum sonra hayatıma devam etmek zorunda olduğum aklıma geliyor ve bazı şeyleri toparlamak zorunda kalmayayım diye oflaya puflaya devam ediyorum. Hayatım bazen yükseliş grafiği çiziyor bazen böyle dibi görüyor her 1 2 ayda bir oturup 2 3 gece üst üste kendimi eve kapatmayı düşünüyorum hayatımın kötülüğünü düşünüyorum, en iyi günümde bile olmak istediğim yerde değilim mutlu olduğum bir gün yok gibi bir şey, her şey çok önemsiz gelmeye başladı anı yaşamak sıktı, uzun süredir istediğim şeyleri başarmak istiyorum artık. 5 yıldır 10 yıldır istediğim 20 tane şey var diyelim 1 tanesini bile asla başaramıyorum kaybetme uzmanı oldum artık, çok loser bir insanım

Bide sushi var

Ne zaman yeni biriyle tanışsam biraz fazla heyecanlanıyorum sanırım. Ne söylemem gerektiğini, nasıl davranmam gerektiğini bazen hiç bilemiyorum. Bazen içimi döküyorum, bazen normal normal sohbet ediyoruz ama birkaç gün sonra bir bakıyorum engellenmişim ya da cevap gelmemeye başlamış. Böyle olunca da ister istemez üzülüyorum ve “yine neyi yanlış yaptım acaba?” diye düşünüyorum.

AuDHD, sosyal anksiyete, yeme bozukluğu, depresyon ve CPTSD var. Bir de uzaktan çalışıyorum ve yalnız yaşıyorum, o yüzden günlük hayatta yeni insanlarla tanışma fırsatım çok fazla olmuyor. Bu yüzden tanıştığım insanlar genelde reddit’ten oluyor.

Aslında tek istediğim biriyle rahat rahat konuşabilmek, birbirimizi tanımak ve bunun hemen birkaç gün içinde bitmemesi. :')

Kumpir

Odadakilerle yaptığım bir yumurta salatası.

Öyle işte salak hissediyorum baya. Son bikaç haftada annemin kanser olduğunu öğrendim, ona refakatçilik yaptım, çok az uyudum sonra da 1 soruyla kaldım 😌😌😌

22 yaşındayım. çocukluğumdan beri dışlanırdım, kendimi bildim bileli arkadaş edinmede ve iletişimde ciddi güçlüklerim var. ve kronik bir şekilde toplumdan izole olmak beni depresyona itti. ilk önce sosyal fobi denildi. kullanıp düzelemeyip bıraktığım ilaçlar oldu. zaten toplum önünde konuşmaktan çekinmezdim. insanlardan veya ne düşündüklerinden korkmuyordum, sadece insan içinde nasıl davranacağımı bilmiyordum.

yıllar boyunca kabul edilebilmek için insanların davranışlarını onlara geri yansıttım. onların gözümde kabul göreceğimi düşündüğüm bir role büründüm. herkes bir şakaya gülüyorsa anlamasam da gülerdim. genelde en son anlayan da ben oluyorum. kendimi göz teması kurmaya zorladığımda düşünce zincirim kopuyor ve kekekliyorum. normal görünebilmek için aynada mimiklerimi prova ediyorum.

kendimi kaybediyordum. hiçbir yere ait hissedemedim. arkadaşım aslında arkadaşım değil, benim onun için büründüğüm karakteri sevmiş. şu ana kadar tanıştığım hiç kimse aslında kim olduğumu, neyi sevdiğimi bilmedi. inanılmaz derin bir yalnızlık hissediyordum.

en sonki psikiyatri randevumda güçlü bir olasılıkla nöroçeşitli olduğum söylendi ve yetişkin otizm anketim değerlendirildi, duxet 30mg başladık. nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. ömrüm boyunca bende olan tuhaflığın tedavi edilebilir bir şey olmasını mı tercih ederdim, yoksa kendimi düzeltmeye çalışmayı bırakıp rahatlamalı mıyım bilmiyorum. ailemin ihmalkarlığına yas mı tutmalıyım bilmiyorum. duygularımı adlandırmak da benim için hep zor olmuştur.

empati kurabiliyorum ama insanların yüzlerini okuyamıyorum, yurttaki oda arkadaşlarımın arasının bozulduğunu anlamam 6 ay almıştı. üstü kapalı hiçbir şeyi anlamıyorum. tavır yapma/trip atma olayını anlamıyorum. ilgi alanlarım takıntı haline geliyor ve aylarca, yıllarca tek düşünebildiğim şey oluyor. çok detaya girmeden sadece "nerdy" olduklarını söyleyebilirim. amacım kendimi övmek değil, kimseden üstün veya zeki olduğumu da düşünmüyorum aksine gerçekten çok zorlanıyorum. biraz olsun anlaşılabilmek istiyorum.

olmadığım biri gibi davranmak, sürekli kılıktan kılığa girmek beni çok yıprattı. dışarıdan otizmli görünmediğim için nasıl kendim olacağımı da bilmiyorum.

teşekkkürler

Ama yine de bazılarını 50 kişi kutladığı içinben de bu olmadığı için üzgünğm biraCık ama olsun ya sevdiklerim unutmadı en azından bide annem de unuttu snem gece o da uyanıktı

Bazı konulardan dolayı doktor arayışındayım ama unvan konusu kafamı karıştırıyor bir de çok seçenek var hangisi iyi gelir hangisi kötü gelir bilinemiyor en baştan

Uzmanlar sürekli hasta görüyormuş ama akademik çalışma yapmıyormuş

Doçent ve profesörler hasta görüp ekstra akademik çalışma yapıyormuş ama bazıları yalandan dolandan doçent ya da profesör oluyormuş veya yaptıkları çalışmalar basit şeyler olabiliyormuş

Genel bakış açısıyla siz ne yapardınız

Çok çirkinim

Lise hayatım boyunca 5 fotoğraf var şimdi hatırladım

Okulda münazara kazanmıştım 5 kişilik bir ekiple. En yüksek puanıda ben almıştım ama sadece grup fotoğraflarında vardım okul beni koymadı hesabına

Suçlayaöıyouö gerçekten çok çirkinim

Belki 500 kişiylr fotoğrafı olan en samimi arkadaşımın benlr olan fotoğrafı 5 falandır. Hepsinde de aşırı çirkinim

Burnum kocaman ve kemikli dudaklsrım büyük buna karşılık yüzüm aşırı ince ve kemiksiz. Gözlerin kaşlarım şekilsiz saçlar döküldü

Sevmiyorum kendimi.

5 kızdan red yedim. Üstelik fotoğraflaşmaya gelene kadar çok iyidi her şey. Sadece toplu fotoğraflarım var. Onlarda da aşırı belli oluuor çirkinliğim fotoğraf kayıyor resmen

Güzel bir manzaea önünde arkadaşımla fotoğraf çekindijten sonra arkadaşım bensiz bireysel fotoğraf çekiniyor

Bi arkadaşım var her buluştuğu ile stori atar tek benlr atmaz. Benle buluştuğu gün dağı taşı fslan çekiyor

Toplu fotoğraflarım bile çok kötü

Hayatta en çok istediği an fotoğraf çekinenilen insanlaı kıskanıyorum

Selam. Kendime dayanamıyorum; sabahları kalbimde bir ağırlıkla kalkıyorum, sanki silah dayamışım gibi. bazen uyandığımda kafama sıktığımı hayal ediyorum ellerim kollarım boşalıyor. O kadar boşa yaşamışım ki hayatımı, bundan sonra yok olmak kolayıma geliyor. Derece yaparım ihtimaliyle son sene açığa aldım ama evde depresyonun dibini yaşadım, korkumdsn hiç kitap açmadım. Bu sene 447k ea -kötü olabilir ama benim için tekrar rahatca başlamanın çıkış kapısıydı- ile sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki.

Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. Ders çalışırım umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı depresyondu.

kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum.

Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içind mi? Bedenim stres altında.

Tamamen bitik değilim

Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor.

Doğunun yaşadığı şeyleri görüyorum, gülmekten çok üzülüyorum. Yaş geçiyor para yok izledikçe üzüntü çöküyor.

Ona söylenen laflar sanki bana söylenmiş gibi oluyor

Ben başka bir şeyi kovalarken başarısız olmuş değilim, baya kendi işim ve piyasa koşulları yüzünden bu durumdayım

Hayat çok sıkıcı Laptopta stand up izliyorum