Lazanya ve kendimden iğrenmeyi nasıl bırakabilirim?
Selam. Kendime dayanamıyorum; sabahları kalbimde bir ağırlıkla kalkıyorum, sanki silah dayamışım gibi. bazen uyandığımda kafama sıktığımı hayal ediyorum ellerim kollarım boşalıyor. O kadar boşa yaşamışım ki hayatımı, bundan sonra yok olmak kolayıma geliyor. Derece yaparım ihtimaliyle son sene açığa aldım ama evde depresyonun dibini yaşadım, korkumdsn hiç kitap açmadım. Bu sene 447k ea -kötü olabilir ama benim için tekrar rahatca başlamanın çıkış kapısıydı- ile sene üniversiteye yerleşemedim. Kendimi o kadar bitmiş hissediyorum ki.
Aslında çok konuşkan ve sosyalleşmeyi seven; ortaokulda, lisede birçok projede yer alan biriyken bir anda içime kapanmamla her şeyi mahvettiğimi düşünüyorum. Hayatımın rayını kaçırdım. Ders çalışırım umuduyla günlere tutunup hiçbir şey yapmadan geçirdiğim tam 3 yıl... Ve bu sene gittiğim psikiyatri tedavisinde aldığım tanı depresyondu.
kendimi ölen insanların yerine koymaya devam ediyorum. Bundan kaçış yok. İlaçların bir şekilde zihnimi rahatlatacağını sanmıştım ama aksine, hayatımı boşa yaşadığıma dair acı bir farkındalık verdi. Çevreme karşı pozitif olabiliyorken kendime olamadım. Zamanımı gençliğimi kaybettim gibi hissediyorum.
Bedenimin bu kadar stres olmasından bıktım, bir pişmanlık içerisinde ve ölmeyi bekliyor. Aslında kabullenme içerisinde miyim yoksa aklıma geleni yapmamdan korkup bir savunma mekanizması içind mi? Bedenim stres altında.
Tamamen bitik değilim
Sadece kendime çıkış yolu ararken yapmak istediklerim var ama bu halim beni çok zorluyor her gün ölüm düşüncesiyle yaşamak çok zor.