tavsiye edebileceğiniz, dertleri güzelce harmanlayıp onları çözüme kavuşturabilecek bir yapay zeka uygulaması, modu, sitesi var mı? Normalde gpt ya da gemini gibi yapay zekalara anlatsam da pek istediğim verimi alamıyorum. elbet vardır diye düşünüyorum o tarz bir şey. şimdiden teşekkürler.
24 yaş kadın hasta
güncel tanıları: okb, borderline, adhd, okb
hasta 1 ayı aşan süredir ağır depresif dönemde olduğunu söylüyor. hasta, normal insanlar için basit olan şeyleri bile yapamadığından şikayetçi (duş almak, diş fırçalamak, yemek yemek) hasta tüm gün uyuyor ya da telefonunda vakit geçiriyor.
bu depresif döneminin bir tetikleyicisi olmadığını düşünüyor.
kullandığı ilaçlar: fluoksetin (60mg)
aripiprazol (15mg)
ketiapin (50mg)
hasta aynı zamanda geçmişte concerta gibi ilaçlar da kullanmış ama bir süredir doktoru reçete etmediği için kullanamıyor.
yakın zamanda doktor randevusu var, doktora ne söylerse 10 dakikalık seanstan maksimum verim alabilir?
Çocukken ne zaman konuşmaya çalışsam sözüm kesildi, kendimi ifade etmeme izin verilmedi. Sanırım bu yüzden büyüdüğümde toplum içinde kendim gibi davranmayı tamamen bıraktım. Artık bir ortama girdiğimde radara yakalanmamak için sürekli rol yapıyor, insanların konuşma ve davranışlarını taklit ediyorum.
Ama bu durum içeride büyük bir tıkanma yaratıyor:
Telefonla konuşurken içimde ani bir tedirginlik ve çekince başlıyor. Örneğin birine çok iyi bildiğim bir yolu tarif edecekken ya da bir olay anlatacakken zihnim kilitleniyor, kelimeler birbirine giriyor. Cümleyi dışımdan söylemeden önce kafamda o kadar çok kurup montajlıyorum ki; acele etmekten bazen kekeliyorum, bazen kelimeleri yutuyorum. İşin en garip tarafı, o cümleler ağzımdan çıktığında kendi kulağıma bile tamamen anlamsız ve yapay geliyor. Ana dilim Türkçe olmasına rağmen bu kasılmaları yaşamak canımı sıkıyor. İnsanların beni anlamadığı anlar oluyor ama yine de elimden geldiğince kendimi ifade etmeye çalışıyorum. Merak ediyorum; aranızda benim gibi çocuklukta susturulduğu için bugün konuşurken zihninde bu aşırı montajı, kasılmayı ve yabancılaşmayı yaşayan var mı? Yoksa bu durum psikolojik bir savunma mekanizmasının (şizoid bir zırhın) ötesinde, nörolojik bir farklılığa (otizm spektrumuna) mı işaret ediyor? Bunu nasıl aşabilirim?
Merhaba dehb, okb (temizlik takıntısı) ve major depresyon olmak üzere 3 psikiyatrik tanım var, fakat en ciddi olanı major depresyon olduğu için şu an sadece depresyon için uyku ilacı (desyrel) ve 75 mg sulinex antidepresan kullanıyorum. İyileşme aşamasında olduğum için doktorum kullandığım bir ilacı geçen hafta kesti (welbutrin 150mg) diğer ilaçlara ise en az bir yıl devam edeceğimi söyledi. İki hafta sonra yoklamam var sizce askere alırlar mı ?
İnsanları beden dili hal ve hareketlerinden okumak için hangi kitapları okumalıyım?
psikologlar icin hep bir kişinin kendisine yada baskasina zarar vermeye yonelik yogun dusunculeri/planlari olmadikca anlattiklari ailesine söylenmez deniyor. (18 yasindan kcuukler icin) bu dogru mu? bir psikologla görüsmeyi düşünüyorüm ama eger ona anlattiklarimi (ki kendime/baskalasina zarar verme planım falan yok) aileme anlatır diye endiseliyim. "anlatmayın." deyince gercekten anlatmıyorlar mı? 17 yasindayim.
Sanırım 7-8 yıldır kaygı bozukluğu yaşıyorum. İlk dönemler aşırı fazlaydı Panik atakla başladı, evde dışarıda daha sonra vucud kasılmaları terleme sürekli tuvalete gitme isteği toplu taşıma binememe araçlara binememe, yaşam kalitem aşırı düştü psikiyatri mgr hatırlamıyorum. Cipralex vermişti nedense çekindim kullanmadım. Ve inat ile ataklar kasılmalar hangi ortamda oluyor ise onu yaptım bir seviyeye kadar azalttım. Ama dönem dönem ataklar geliyor pasiflora ve magnezyum ile hafifliyor gibi bazen panik atak çok çok az ama bu tuvalet geldi hissi çok can sıkıcı böyle bir anksiyetesi olup tedavi görüp iyileşen var mı?
Ben 2022 ekim ya da kasım ayından beri tedavi alıyorum. Ondan öncesinde 2020de gidip sosyal fobi teşhisi almıştım ama nasıl tedavi almaya başladığım falan filan onları atlıyorum.
Öncelikle benim semptomlarım 2015ten beri var. Depresyon kaygı bozukluğu semptomları.Benim teşhisim depresyon ve sosyal kaygı bozukluğuydu başta teşhisli. 1-1.5 depresyon kaldı teşhisim bunu özellikle belirtiyorum. İlk gittiğim doktor özeldeydi aileme maddi olarak yük olmak istemedim ve doktor değiştirdim hayattaki en kötü kararlarımdan. Yeni doktor bana yeterli gelmedi klasik antidepresan tedavisi.başka doktora gittim o da antidepresan verince ve bir süre devam edelim diyince artık babamla bana gına geldi ve ilk doktoruma gittik. Orada bipolar teşhisi koydu doktorum ama o zamana kadar olan süreç o kadar zorluydu ki yani bir sürü ilaç.zarar verme durumu da oldu kendime bayağı. Toplam 22 ilaç kullandım ben. Kendime her zaman her şeyin geçici olduğunu hatırlattım bu günlerin geçeceğini. Hala doktora gidiyorum.
Teşhislerim: sosyal fobi,bipolar,dehb,panik bozukluk
İlaçlarım: pinral,aripa (yeni) prozac (muadili kullanılıyor), dideral
Şimdi gelelim bilgilendirme kısmına.
İlaç türleri. (Kendi bildiğim kadarıyla,unuttuğum şeyler olabilir)
Antidepresanlar: kaygı bozukluğu depresyon yeme bozukluğu vs tedavisi için verilir.
Antipsikotikler: bu insanları yanıltıyor. Çünkü bu ilaç yüksek doz psikotik hastalıklar (bipolar,şizofreni vs.) verilirken düşük doz depresyon tedavisine yardımcı ve kaygı sorunları için verilir.
Benzodiazepin (Yatıştırıcı ilaç grubu): anlık gelişen ataklarda durumu yatıştırmak için kullanılan ilaçlardır.
Duygudurum dengeleyici: bu ilaçlar bipolar hastalarının olmazsa olmazıdır. Borderline için de verilir. Aynı şekilde dirençli depresyon için de verilebilir.
Kırmızı reçete: bu ilaçlar dehb tedavisi için kullanılır.
Uyku ilaçları konusunda fikrim yok ama onlar da klasik antidepresan olmalı.
Ben temelden yazdım burada etkileri tabii ki de ilaçların daha çok kullanım alanı var.
İlaç kullanmaktan çekinmeyin. evet yan etkiler oluyor evet bu yüzden ya da işe yaramadığı için değiştirme durumu oluyor ama sabredin sonu iyi bitiyor. İlaçların yan etkisi ortalama 1 2 hafta sonra bitiyor. Zaten devam ediyorsa negatif semptomlar ilaç değiştiriliyor.ilaç işe yarayana kadar böyle lütfen sabredin sonu iyi bitiyor. Bunları size umut olmak için yazdım ki "ulan bu kız 22 ilaç kullanmış hala tedavi alıyor sonu iyi bitmiş ben de tedaviyi bırakmayayım,(veya tedavi alayım) dedirtsin size.
Aklıma şu an gelenler bu kadar.
Sorularınız varsa lütfen sorun.
yetişkinlikte dehb tanısı alanlara tanı süreci ile ilgili birkaç soru sormak istiyorum. doktora gidince direkt dehb den mi şüpheleniyorum dediniz yoksa başka sebeplerle gittiniz de doktor mı dehb den şüphelendi, tanı için ilk seansta mı verildi yoksa birkaç seans görüşmeden sonra mı verildi ve test yaptılar mı moxo vs. yoksa sadece hayat hikayesi yeterli oluyor mu? son olarak devlet hastanesi bu konuda iyi mi devletten tanı alan oldu mu?
daha yeniyim hemen jung okumak istemiyorum
Tanımayanlar için izleyen büyük bir çoğunluk iyileştiğini ilaçların bir işe yaramadığını söylüyor.
İzzet gullu kısaca sıkıntıların normal olduğunu, her sıkıntıya bilimsel bir isim koymanın hastalığa karşı duyarlılığı artırdığını, bunun çözümünün tam tersine hasta olmadığını kabullenip kendi davranışlarının normal olduğunu kabul edip algıyı düzeltmek gerektiğini söylüyor. Siz ne düşünüyorsunuz?
Selam.. İlk paylaşımım yapıyorum, Yaklaşık 5 yaşından beri karabasan çökmesi (uyku felci) ve benzeri uyku problemleri yaşıyorum. her geçen yıl zaman içinde daha da ağırlaştı ve kötüleşti stresli dönemlerde zirve yapıyo. Şu an 19 yaşındayım üniversite öğrencisiyim bütün büyük sorunlarımı atlattım, travmalarımı atlattım, ya da öyle sandım. Ama hala daha uyumam saatler sürüyor, kabuslar peşimi bırakmıyor, hala daha her hafta en az 1 kere uyku felci geçiriyorum geçen bir gece üst üste 2 kere oldu. bu da uyumaktan korkmama sebebiyet veriyor. zaten en baştan uyuyamamam bu sebeplerle başlamıştı ilkokul ortaokul dönemi korktuğum için uyumuyordum ya yine olursa diye. Bu konuda yalnız olduğumu düşünmüyorum benim gibi olanlarla yorumlarda buluşsak birbirimize tavsiyeler versek. Çünkü hayatım boyunca rahat bir uyku çektiğimi hatırlamıyorum..
yksde sonra mezuna kalmayı planlıyorum küçüklükten beri sosyal bilimlere ilgim var yani ea tarafım kuvvetli olduğu için eadan hazırlanabilirim neyse annem dün bana dedi ki psikoloji okursan mezun olunca klinik açabiliriz dedi bende kafada az çok okeyledim ama bazı sorularım var mesela belli bir çalışma yılı çalışma zorunluluğu var mı? Veya bu kliniği açarsam klinik sektörde tutunabilir mi? Aklımda bu tarz sorukar var cevaplarsanız sevinirim(rozet için kb)
Merhaba,
Erkek kardeşim sorunlu. Suç ailevi. Anne babamız rezalet insanlardı, kendisi de başa çıkmak için aynı peder gibi narsizm ve egoizm geliştirmiş, devasa bir egosu var ama gerçeklerle paramparça edince kaçıngan şekilde ya şakaya vuruyor ya saçma sapan başka hareketler yapıyor.
Özgüveni 0 tamamen savunma mekanizması olarak karşı tarafı aşağılamaya yönelik savunmaya geçiyor. Pasif agresif, eğer kardeşim olmasaydı ciğeri beş para etmez biri derdim.
Fakat eşşek kadar olmasına rağmen işte bulamadı adam gibi aramıyorda, çok iyi üniden mezun ama çabalamıyoe hayata karşı. Ona göre herkes her yer torpilli. Geçtiği zorluklardan geçtiği için aylık 1 milyon dolar veren iş varsa çalışırmış vs vs. Belki de işlere alınmadığı için başka bir savunma mekanizması. Düzenli ilişkisi oldu ama ayrıldılar sanırım kızda bunun narzizmine tahammül edemedi yada baktı bundan bi halt olmaz vs vs.
Velhasıl çocuğu suçlamak yerine tedaviye götürmek mantıklı geldi de gerçekten bunu tedavi edebilecek birine götürmek lazım. Doğan Cüceloğlu anca adam ederdi bunu öyle diyim. Fakat tokatçı birine denk gelmeyelim. Kimse alınmasın ilaç falan da kullandırtmam, konuşma terapisi vs ile şuankinden daha iyi bir hale gelmesi temennim.
Böyle tokatçı olmayan doktoru nerden buluruz ?
İnsanları kendi çıkarım için kullanıp atıyorum,Empati sıfır,öfke var ama hukuki sıkıntı olmasın diye bastırıyorum lisedeyken bastırmıyordum,insanlara yerli yersiz kuruluyorum,kafamda başka insanlarla ilgili dayanaksız düşünce üretiyorum herhangi bi konuda farketmez,hayvan gibi cinsel açlığım var,insanların içinde normalmiş gibi davranıyorum sizce bunun çözümü nedir yoksa bununla hastalık gibi yaşayacak mıyım? Not:herhangi ilaç kullanmadım ve hiç psikolojik tedavi vesaire almadım
17 yaşındayım ve yatırılcam ama reşit olmama 1 ay kaldı. Ben reşit olur olmaz çocuk bölümünden çıkıp yetişkin bölümünemi alınırım?
Doktorum DEHB için moxo testi yaptırdı sonucun da da ciddi bişey yok dedi ama şikayetlete nazaran ritalin verdi. Siz sonuçla ilgili ne düşünürsünüz?
Bu biraz daha psikiyatriye giriyor ama galiba bu subreddit bu alanı da kapsıyor o yüzden yazıyorum, yanlışsa kusura bakmayın. 2,5 sene önce psikoz yaşamış olduğumdan şüpheleniyorum. Düşüncelerinizi merak ediyorum çünkü hem geçen benzer şeyler yaşadım hem de anlamlandırmaya ve bu travmayı çözümlemeye çalışıyorum.
Sebebini söyleyemem ama uzun vadeli bir stres dönemine girmiştim. Ekim'in ortalarında böyle garip garip siyah-beyaz şeyler görmeye başladım. Böyle göz ucumda görüyorum sonra bakınca yok oluyorlardı??? Bilmiyorum halüsinasyon değil de ilizyon falan olduklarını düşünüyordum ama sanırım ilizyonlar daha çok "bir şeyi yanlış görmek"miş. Mesela askılığı karanlıkta adam sanmak gibi. Ama bende bu da olsa da genelde orada hiçbir şey olmuyor baktığımda. Özellikle aynalarda çok görüyordum. Böyle siyah silüetler, maskeli adamlar, uçan yüzler -ama niyeyse uçan yüzleri spesifik bir odada tavanda görüyordum sadece?-, siyah küreler vesaire. Neyse işte birkaç ay falan geçti ama gün geçtikçe benim bu durumum kötüleşmeye başladı iyileşmektense ve artık harbiden de beni korkutmaya başladı. Arada bir böyle aşırı stres olduğumu falan hatırlıyorum, yani her kafamı çebirdiğimde böyle başka bir şey görüyordum vesaire. Hatta geçen gördüm, Spotify'da benim sırf sakinleşmek için oluşturduğum bir şarkı listesi varmış :o. Böyle günde önce 20ler, sonra 40lar, 60lar falan derken günde 80-100e kadar çıktı Aralık'ta. Aynalardan korkmaya başlamıştım çünkü böyle her 2-3 bakışımdan birinde bir şey görüyordum. Ayrıca her halüsinasyonum da anlık değildi. Mesela Kasım'da bir keresinde yine göz ucunda siyah bir şey gördüm arkamda ayna karşısındayken ve aynaya baktım. Ama yok olmadı. Bayağı birkaç saniye bakıştık. Sonra arkama baktım ve öyle bir şey göremedim, tekrar aynaya baktığımda da yoktu. Arada böyle yansımada görüo de gerçekte görmediğim şeyler oluyordu yok olmayan. Onun dışında Aralık'ta bir keresinde bir örümcek görmüştüm böyle garip, sonra ona baktığımı fark edip hemen masanın altına kaçtı ve bir daha bulamadım falan. Ayrıca karanlıkta kendime baktığımda aynada sürekli böyle gözlerimin parladığını görüyordum. Ama mesela bugün ne kadar zorlarsam zorlayayım o kadar parlak değil. Bir de böyle sürekli bir düşünme hâlindeydim. Overthinking gibi ama değil de. Böyle sürekli 7/24 arka planda düşünceler falan vardı, odaklanamıyordum hiçbir şeye ve sürekli ateşim varmış gibi hissediyordum. Onun dışında şimdilerde araştırdıkça fark ettiğim bazı diğer semptomlar ise: paranoya, makinalaşma -galiba?-, yüzde küntleşme. Bunları çok açmayacağım uzamasın diye :v. Ayrıca Aralık ayında bu kadar boka sarmamın sebeplerinden birisi galiba stresin üzerine uyksuuzluk eklenmiş olması. O ay biraz uykusuz kalmaya başladım falan.
Sonra Ocak geldi ve asıl sıkıntılı kısım burası. Ocak'ın ortasında 1 haftalık bir delüzyonlara kapıldım. Çok açmak istemiyorum ama kısaca: halı benimle konuştu ve bana mesaj verdi ve bu mesajlardan yola çıkarak böyle garip garip şeylere inanmaya başladım. İşte bazı insanların aslında insan değil de insan gibi gözüken başka varlıklar olduğuna inanıyordum ve gerçek insanları kontrol ettiklerini düşünüyordum. Sonrasında ise karşı apartmanda bana bakan isanlar falan gördüm ve bu insanların aslında insan olmayan varlıklar olduklarını ve benim düşümcelerimi okuyabildiklerini ve benim fark ettiğimi fark ettiklerini düşünmüştüm falan. Ancak sonradan fark ettim ki aslında bu insanlar gerçek değillerdi, çünkü bizim karşı apartmanda asla bu kadar fazla insan aynı anda pencerelerde olmadı. Yani bu anlık falan olmayan harbi halüsinasyondu galiba? Hatta o gece korkudan uyuyamamıştım öleceğim falan diye. Neyse işte sonrasında daha önce duyduğum delüzyon kavramını hatırladım ve "Lan ben halüsinasyonlar görüyorum ama hiç delüzyon yaşamadım he." falan diye düşünürken bir delüzyonları tekrar araştırmaya karar verdim ve sonrasında son birkaç gündür yaşadığım aydınlanmaların aslında delüzyon olduğunu fark ettim. Ondan sonra tabii ki bir anda böyle aşırı bir iğrendim tüm bu şeylerden ve birkaç ay boyunca uykuma dikkat edip stresi azaltmaya çalıştım ve takmamaya çalıştım falan derken yavaş yavaş halüsinasyonlarım azaldı ve bitti. Nisan'da turp gibiydim.
Sonrasında 2 sene boyunca gayet normal kaldım ve bu olanları unutmaya çalıştım. Unutmuştum da, ta ki geçenlerde tekrar aklıma gelene kadar. Sonra biraz araştırma kararı aldım ve galiba bu psikoz, ama emin değilim ve belki abartıyorumdur yani. Siz ne düşünüyorsunuz? Biraz uzun olmuş pardon ;-;.