Bilmiyorum tipim kötü değil, farklı bir auram var, millet bana bakıp duruyor, kızlar aşk ile bakıyor, bazıları evlenme teklifi ediyor, sporcuyum, kaslıyım, param da var yani kendim haricinde herkesi alt tabaka olarak görüyorum ve bazı insanlardan midem bulanıyor (ama kibar ve anlayışlı biriyim, çevreme yansitmiyorum bu şeyi ama gene de düşük zekalı olarak görüyorum herkesi)
26 yaşımdayım. Çekingen ve içine kapanık olduğum için o kadar çok şey kaçırdım ki.
Bütün üniversite hayatım yapayalnız geçti, kız arkadaş edinemedim. Birisiyle sohbet bile edemedim.
Ehliyet kursunda sürücü aracı ile yanlış yöne sinyal verdim diye bir kadın camı açıp bağırmış, hakaret etmişti. Ağzımı açıp cevap bile veremedim. Onun yarattığı travma yüzünden her gün 30 km yolu otobüsle gidiyorum.
Çok eziğim, ağzım hiç laf yapmıyor, etkisiz elemanım.
Toplumu ve insanları sevmiyorum. Kavga etmek istiyorum ama cesaret edemiyorum.
Bu ülke insanı iyi olan hiçbir şeyi hak etmiyor....
Hayat çok acı veriyor ve bir çıkış yolu göremiyorum.
Kimsenin hayatına dokunamadan, figüran olarak ölüp gidecek olmak üzüyor.
Psikoloji textbookları sosyal fobiyi BDT'ye mükemmelen yanıt veren bir hastalık olarak kodluyorsa da durum çok farklı.
Bunun nörobilişsel bir engellilik hali olduğu bence ileride ortaya çıkacak. Aynı autism gibi.
Bunu yaşayan başka biri var mı bilmiyorum ama uzun zamandır fark ettiğim çok garip bir durum var.
Ben özellikle güçlü, otoriter, özgüvenli veya bir şekilde benden üstün olduğunu düşündüğüm insanların yanında aşırı kaygılanıyorum. Ve olay sadece çekinmek falan değil. Bildiğin beynim duruyor.
Normalde gayet rahat konuşabileceğim bir insanla konuşurken sorun yok ama karşımdaki kişiyi “güçlü” olarak algıladığım anda konuşmayı unutuyorum. Saçma sapan cümleler kuruyorum, normalde çok basit olan şeyleri bile düşünemiyorum. Bazen benden bir şey istiyorlar, yapıyorum ama o kadar aptalca yapıyorum ki sonradan “Ben bunu nasıl yaptım amk?” diye kalıyorum.
O an gerçekten kendimi gerizekâlı gibi hissediyorum. Sanki beynimin yarısı kapanıyor. Bir yandan da sürekli “Saçmalama, düzgün konuş, aptal gibi görünme” diye düşünüyorum. Bu düşünce de muhtemelen durumu daha beter yapıyor.
İşin garip tarafı herkesin yanında böyle değilim. Özellikle otorite sahibi veya gözümde güçlü olan insanlarda oluyor. Hatta bazen o insanın benden gerçekten daha zeki veya daha yetenekli olup olmadığının hiçbir önemi yok. Ben kafamda onu “üst” konuma koyduğum anda bu başlıyor.
Sonrasında kişi yanımdan gidince normale dönüyorum ve yaptıklarımı düşünüp kendime kızıyorum. “Ulan bunu normalde çok rahat yapardım, neden onun yanında böyle oldum?” diye.
Psikolojide bunun bir adı var mı diye araştırdım. Sosyal anksiyete, performans kaygısı, freeze response gibi şeyler çıkıyor ama benim yaşadığım şey hangisine giriyor tam anlayamadım.
Bunu yaşayan veya benzer bir şey yaşamış olan var mı? Özellikle belirli insanlara karşı değil de güçlü/otoriter gördüğünüz insanların yanında beyninizin resmen kapanması gibi bir durum yaşayan varsa nasıl aştığınızı gerçekten merak ediyorum.
Terapi veya ilaç tedavisi deneyen varsa onun da deneyimini duymak isterim.
Abilerim ablalarım merhaba önce kendimden bahsetmek istiyorum yeni 17. Yaşında girmiş bir kardeşimizin zaman bazen hızlanıyor gibi ve bu benim kontrolümde olmuyor bu durum küçüklükte de oluyordu ama en son üstünden 2-3 sene geçmiştir şu an saat 2.40 ve az önce kendime geldim 1.40 civarı şarkı açıp uyumak için yatağa gectim tahmininde 2.00-2.10 civarı bi anda geldi düşüncelerim, haraketlerim ve çevremdeki sesler bir anda hızlandı sonra gözlerimi açtım ve çevreme bakrım elimi felan oynattım ve evet hareketlerimin hızlandığını o zaman anladım bu esnada şarkı açık ve sesi bir anda yükseldi gibi ama sesi hep kısıktı sesini kontrol etdim ben mi açtım diye hayır sonra yataktan kalktım ve lavaboya gittim yürüyüslerim de aynı şekilde hızlandı sonra elimi yıkarken suyun sesi ve akıs hızıda yükseldi ve o esnada en "top" "ağır" noktayı gördü mutfağa gittim ama sanki koşuyor gibiyim bu esnada aşırı hızlı nefes alıyorum istemsizce sonra su ictim bu esnada yine her şey hızlı bunu nasıl açıklayabilirim bilmiyorum bir videodasınız ve başka biri hızlandırıyor aynı oranda sesleri açıyor gibi düşünebilirsiniz sonra yatağa yatdım ve o esnafa kalp atıs seslerimi duymaya başladım ve sonra yavaş yavaş normale döndü. Bana neler oldu veya oluyor bunu açıklayabilir misiniz?
Içe dönük , sessiz , introvert, pasif vs denilen bu tip insanlar'da gelisimsel bı sorun mu var yoksa bu doğal ve sorunsuz bi karakter tipi mi?
Genetik deniyor ama anne/baba gayet dışa dönük, savaşçı insanlarken çocukları introvert/içe donuk olabiliyor...
Veya içe kapanık olmak bağlantılar, referanslar, torpiller dünyasında kişiyi çok geride bırakabiliyor...
Depresyon, anksiyete gibi sıkıntılar da böyle kişilerde yanında hediye olarak geliyor:(
Merhaba kısaca anlatacağım, günlük hayatımda hemen hemen her şeyi stres ve gerginlik halinde yaşıyorum. Mesela "hobi" olarak yaptığım şeylerde bile stres yapıyorum. Herhangi bi şekilde üstesinden gelemedim. Haftaya Salı gününe randevu aldım. Randevuyu dün gece saatlerinde aldım ve şuanda da stres yaşıyorum sırf psikiyatriye gideceğim için.
Arkadaşlar küçüklükten beridir anksiyete sıkıntısı yaşıyorum. Yani ilkokul birinci sınıftan lise üçe kadar yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. Okul etkinliklerine katılamıyorum tanımadığım insanlar ile rahatça konuşamıyorum ve anksiyete sıkıntısı yüzünden herhangi bir kız ile tanışıp sevgili olamıyorum. Sadece ortamda bulunan insanlar ile rahatça konuşabiliyorum ya da herhangi birisi yanıma gelip konuşunca rahat oluyorum ilk adımı hiçbir zaman atamıyorum.
Cinsiyet farketmeksizin, böyle biriyle ilişki yaşayanlar deneyimlerinizi paylaşabilir misiniz?
Ya da aranızda psikoloji/psikiyatri alanında okuyan veya uzman olanlar varsa açıklayabilir mi:
Bu tür insanlar nasıl karakterdedirler? Bir ilişki de nasıl davranırlar? Gerçekten sağlıklı bir ilişki yürütebilirler mi? İlişkide karşı cinsi, kendi gözünde nasıl konumlandırırlar?
2.5 yıldır tek çıkış kapısı olarak gördüğüm ve bunun için somut adımlar attığım her gün hayalini kurduğum şey bu gün suya düştü ama ardından hemen tipimi zekami ve cinsel organımı ( erkeğim) düşünüp " zaten genetik olarak iyi durumdayım bir şekilde yolunu bulurum " a dönüştü ve bunu her büyük ve küçük olayda yaşıyorum bunu buraya yazma sebebim çevremde kimsem yok ( aile dahil) merak ediyorum bu nasil bir durumdur sizde yaşıyormusunuz basit bir narsisizm mi yoksa
En dibteyken ( yanlızlık,2.5 yıllık umudun çökmesi,gelecek kaygısı vs.) beynimin somut bir şeyler araması mi sizce?
Selamlar dostlarım. 29 yaşında evli ve bir çocuk babası bir erkeğim ve kendimi bildim bileli tırnaklarımı yer veya kemiririm. Sinir stres anlarında hep tırnaklarıma dalarım. Zaman zaman acı ojeler sürerek 5 6 ay kadar yemediğim oluyor ancak ucundan ucundan tekrar geri başlıyorum. Kendime "şu ellere bak insanların midesini bulandırır" gibi telkinler versem de fayda etmiyor. Kalıcı bir çözüm arıyorum bir yerim kaşındığında kaşıyamamak veya kötü görüntüye sahip ellerle dolaşmak istemiyorum. Fikir ve önerileriniz var mı?
Toplum tarafından sorgulanmadan kabul görmüş, norm haline gelmiş ya da insan psikolojisinin garip bir cilvesi olan, size mantıksız/saçma gelen bir gerçeği paylaşın.
Artık delirmek üzereyim bana musallat olduğunu düşünüyorum.
Ben 13 yaşındayım annemler işe gidiyor ve abimle kuzenim fındığa dedemde tarlaya gidiyor bende kardeşime bakıyorum. 3 yaşında olmasına rağmen gayet açık konuşuyor. 1 ay önce normaldi herşey fakat 2 hafta önce sabah 8 gibi uyandım ve bebek ağlama sesi geliyordu ama tam insan gibi değildi sanki. Bi baktım dedim kardeşim yok, yatağında panik yaptım ve arkama bakıp “İkraaa” diye bağırdım ve arkamda İkra vardı ama elinde çakmak vardı. Kullanmayı bilmemesine rağmen aldım elinden ona neden uyandığını sordum ve senin için dedi ama iyi bir telaffuzla. Sonra onu yatırdım ve uykum da kaçtı diye geçtim salona ve onun bebeklerini gördüm ama bebekleri onun yanına yatırmıştım. Kostüm baktım yatağın yanındaydı geri döndüm orda değildi. Halüsinasyon gördüm sandım ama sanki eşyalar sürekli yer değiştiriyor gibiydi özellikle çakmaklar. Bu bana bi mesaj gibi ama anlamamıştım.
Neyse dedim oturdum reels kaydırıyım dedim. İnternete bağlı cihazlar kısmında 4 gördüm, TV PC ben bi de başka bi cihaz daha vardı. Apt yaşamıyoruz, komşu ile aramızda baya var. “Niye bağlansınlar” dedim ve panik sardı ama düzeldi, hatadır falan dedim.
Her şeyde bir sebep arıyorum ama en son artık ne olacağını bilmiyorum. Gittim mutfağa tost yapacağım ama yine bıçaklar ve çakmaklar yine dışarda. Yaptım tostu ve düşünüyorum neden oldu diye. Aklıma geldi, arkadaşımla olaylar başlamadan önce bi ateşi söndürmüştük ve küle dökmüştük. Bu yüzden olabilir mi yardım lütfen yazın, bitmesini istiyorum artık. Lütfen biri ne yapmamı söyleyin lütfen.
james isimli ana karakter 3 yıl önce kaybettiği mary isimli karısından bir mektup alır. mektupta mary onunla silent hill isimli kasabada bulusmak ister. karısını kaybettiği için mahvolmuş olan james onu bulabilmek ve belki de son bir kez görebilmek için terkedilmiş tehlikeli kasabaya tek başına gidip ölümü göze alır. fedakar bir eş olan james düşünmeden kasabaya gider ve zorluklara rağmen geri dönmez. aslında mary tüm bu olaylar başlamadan önce amansız ölümcül bir hastalığa yakalanır, artık yatağa bağımlı sürekli acı çeken "işe yaramaz" birisi olmuştur artık. james bir süre sonra bu genç yaşında yatalak karısına bakmaktan sıkılmıştır kendi hayatını özgürlüğünü kaybettiğini gençliğini yaşayamadığını hisseder. karısının hastalıklı halinden kendisine bağımlı yaşamasından bıkmıştır ve karısına karşı büyük bir öfke hisseder. karısı hastalığı yüzünden cinsel yakınlaşmayı reddeder ve kısıtlar (oyundaki canavarların cinsel ve baskılanmış dürtüleri temsil etmesinin nedeni bu). james karısının hastalığının ölümcül ve kaçınılmaz olduğunun farkındadır ve bu bitmek bilmeyen uzun ve acılı süreç karısına olan öfkesini daha da körükler artık bekleyemeyen james karısını kendi elleriyle boğarak öldürür. karısını öldürdükten sonra beyni bu dehşet verici korkunç gerçek ile yüzleşemez. travma ve pişmanlık öylesine yoğundur ki james hafızasını/gerçekliğini bastırır. cinayeti tamamen unutur ve zihninde karısının hastalık yüzünden öldüğüne kendine inandırır. silent hille gitme sebebi aslında bilinçaltının ona oynadığı bir oyundur. kasabaya mary'nin ona mektup yazdığı bahanesiyle (aslında hiç mektup yok) gider orada yaptığı kötülüğün kefaretini ödemek karısını kurtarmak ister. silent hill normal bir kasaba değildir. burası kişilerin zihnindeki günahların korkuların ve bastırılmış arzuların şekil bulduğu anomali bir araftır. buradaki sis illüzyonlar göstererek bilinçaltınla yüzleşmene sebep olur. jamesin gördüğü canavarlar gerçek değildir ve bilinçaltının bir ürünüdür. örnek olarak piramit head bastırılmış cinsel/şiddet dolu öfkesini temsil eder. maria isimli kadın birebir olarak karısı mary'e benzer ama mary'nin tam tersine ses tonu şehvet doludur james'e flörtöz davranır açık ve iddialı kıyafetler giyer. mary solgun, yatalak ve üzgün bir kadınken maria hayat dolu flörtöz dışa dönük bir kadındır. bu kadın james'in zihninde yarattığı bir illüzyondur aslında karısının böyle olmasını ister bastırdığı cinselliğinin bir oyunudur bu. james mary'nin hastalığı yüzünden cinsel hayatlarını bitirmesinden bıkmıştı ve bu yüzden karısına öfke besliyordu.
Zaten uzun zamandır şüpheleniyodum ama bir türlü doktora gidemedim bundan önce 1 1.5 sene depresyon ve okb tedavisi gördüm depresyonu atlattım ama okb devam ediyo. Dehb deneyimlerime gelirsek dehb işlevsiz bir insan yaptı beni hiç bir alanda kendimi geliştiremedim derslerden kaldım zaten benim için bişeylere başlamak zordu zamanla artık pes edip başlamaya tenezzül bile etmeyen sadece evde oturup video izleyen akşam arkadaşlarıyla sohbet etmeye giden birisi haline dönüştüm ve sonunda götümü kaldırıp geçen gün doktora gittim doktor ilgiliydi iyi bir doktordu ve dehb teşhisi koydu dehb ve okb için bana ilaç yazdı tedavim bugün başladı. Bugünki deneyimlerimi anlatıcak olursam ben yıllardır felsefeye ilgi duyan ama kitap asla okuyamayan biriyim 1 sayfa roman bile okuyamam ama bugün bir deneyeyim dedim ve 1 saat boyunca mantık kitabı okudum hemde dolu dolu araştırıp düşünüp yapay zeka ile kitaptaki konuyu tartışarak okudum ve aşırı zevk ve verim aldım normalde kafama silah dayasanız 1 sayfa kitap okuyamayan ben için bu inanılmaz bir değişimdi hatta devam etsem ederdim ama sağlıklı bir okuma olması için başlık değişince bıraktım gene dikkatim dağılıyomuydu dağılıyodu hatta 1 sayfayı 3 kere okuduğum bile oldu ama bozmadı devam ettim ilaç zihnimi yavaşlatmadı yada susturmadı ama zihnim dağınık değildi çok daha derli topluydu. Bugünkü deneyimlerimi ve hislerimi bir kağıt kalem alıp not aldım normalde yazmaktan nefret ederim ama o an yazmaktan pek hoşnut olmasamda detaylı bir şekilde yazıp bitirmeyi başardım bu da benim için inanılmaz birşey bakalım tedavinin devamı nasıl olacak merak içindeyim ve sizlerle bunu paylaşmak istedim başka dehb olan arkadaşlar ile konuşmak onlarıda dinlemek istiyorum iyi günler. Rozet ne koyacağımı bilemedim umarım doğrudur.
Birine karşılıksız yardım ettiğinizde, fedakarlık yaptığınızda veya birini kurtardığınızda bunu gerçekten sadece karşı taraf için mi yapıyorsunuz, yoksa kendi vicdanınızı rahatlatmak, suçluluktan kaçınmak ya da kendinizi iyi hissetmek için mi?
Eğer durum suba uygun değilse affediniz fakat anlatacağım şey kafamı katıştıran bir mesele ve ileride artar mı veya daha günlük hayata sıçrayacak bir rahatsızlığın başlangıcı olabilecek potansiyelde mi merak ediyorum. Basitçe her sabah uyandığımda kafamın içinde tekrarlayan bir sesle uyanıyorum. Bu ister şarkı olabilir ister bir söz olabilir ister çok sıradan bir cümle olabilir ister birinin ismi olabilir ister bir araba modeli olabilir kısaca aklınıza gelebilecek her şey olabiliyor. Ağzınıza takılan bir şarkı gibi düşünebilirsiniz sabah kalkıp başka bir işe odaklanmadığım sürece kafamda tekrarlanıp duruyor ve engelleyemiyorum. Aşırı rahatsız edici bir şey değil benim için çünkü sabahları en fazla 15, 20 dakika civarı oluyor. Endişem, ne zaman başladığını hatırlayamadığım bu durumun ileride okb gibi veya işte sayma takıntısı gibi klinik rahatsızlıkların bir göstergesi olup olmadığı. Genelde uyku ile ilgili durumların o günlerdeki stres kaygı gibi şeylerle ilişkili olduğunu biliyorum fakat benim bu durumun olduğu zaman çok geniş bir zaman ve bu tarz stres gibi şeyler yaşamadığım dönemlerde de oluyor. Ek olarak ilgisizdir belki ama küçüklüğümden beri uykudayken yanaklarımı ısırırım istemsizce sabah uyanınca çenem ve yanağım ağrır hep. Kısaca, durumun önemli olup olmadığını klinik bi durumun başlangıcı mıdır yoksa basit kişisel içgüdü gibi bir şey midir öğrenmek için bilen birilerine sormak istedim, tekrardan umarım subun bir kuralını ihlal etmiyorumdur zamanınızı ayırdığınız için şimdiden teşekkürler.
Yani mesela bir hasta gelip depresyonda olduğunu söylese, belirtilerini anlatsa, hareketleri, mimikleri de uygun olsa(ama yalan söylüyor olsa , daha önceden rol yapmak için çalışmış olsa)psikologlar yalan olduğunu anlayabilir mi?(Lütfen bilginiz varsa cevaplayın)
Doktorum ilaçta doz arttırdı ama yan etkileri biraz görmezden geliyor gibi hissettim danışabileceğim bi psikiyatrist varmı acaba