hayatım bir türlü iyi olmuyor
kendimi aşırı loser hissediyorum. hiç ama hiçbir istediğim şey yolunda gitmiyor hatta bazı şeylere o kadar odaklanıyorum ki diğer sorunlarımı unutuyorum, gerçekten şunu yazarken gözlerimi kapayıp genel düşündüm gözlerimden yaş geldi üzüntüden normalde asla ağlamayan bir insanımdır
22 yaşımdayım ben, üniversite bitiyor az kaldı. Arkadaşlarımdan nefret ediyorum hepsi 180 derece sürekli dönen insanlar, içi ve dışı bir olmayanları hiç sevmem eğlendiğim için yalandan katlanıyoruz işte, lise arkadaşımı saymazsak( 1 tane kaldı) gerçekten severek arkadaşlık ettiğim birisi yok yakınımda, bide ablam ve abim var aram iyi onlarla da. Ablamla düzenli takılıyoruz 1 yaş büyük zaten benden en yakın arkadaşlarımdan sayıyorum, arkadaş edinme isteği zaten bitti 1 2 yıldır çevredekilerle yetiniyorum. Sağlık problemlerim var her gün sinir krizi geçiriyorum belli başlı şeylere, düzelttiğimi düşündüğüm çok çaba sarf ettiğim şeylerin hiç değişmediğini fark etmeye başladım. Genel olarak kondisyonum çok düşük sağlık olarak uzun süredir ilk defa iyi olduğumu düşünsem de, dışarı çıktığımda akiama gözümün feri gidiyor hafta sonu 2de 2 aktivite yaptığımda çok bitkin düşüyorum evde otursam da sıkılıyorum ona rağmen evden dışarı çıkmak istemiyorum artık. Şizofrenim deliyim vs tarzı değil ama belli başlı problemler yaşıyorum psikoloğa/psikyatra gitmek istiyorum ama aileme açmak istemiyorum bunu o yüzden gidemiyorum. Sürekli hizaya sokmak istediğim hayatımın rutini olan şeyler var ama asla olmuyor herkes peynir ekmek gibi yaparken ben sürekli bişeylere takılıyorum. 22 senedir 1 tane sevgilim olmadı son 3 4 aydır bayağı sıklaştırdım iletişimi ve gerçekten yapamadığımı fark ettim, konuşmadan öteye geçemiyorum hiç kimseyle, kız çevrem de kalmadı doğru düzgün 3 4 kişi var sadece tanışacak kapı yok adam akıllı, değişik yollu insanlardan da sıkıldım 22 yaşımdayım artık 17 değil ama düzgün bulamıyorum, bu cümleyi asla kurmam gerçek hayatta ama gerçekten yakışıklı bir insanım ona rağmen olmuyor ne eksik çözemiyorum. Yanlış bir meslek seçtiğim için pişmanım, aile bireylerimle anlaşsam da her gün kavga ediyorum ve evlenene kadar bu evden gitmem zor gözüküyorBöyle uzar gider paragraflar burayı günlüğe çevirsem
gerçekten her şeyi bırakıp eve kapanmayı düşünüyorum sonra hayatıma devam etmek zorunda olduğum aklıma geliyor ve bazı şeyleri toparlamak zorunda kalmayayım diye oflaya puflaya devam ediyorum. Hayatım bazen yükseliş grafiği çiziyor bazen böyle dibi görüyor her 1 2 ayda bir oturup 2 3 gece üst üste kendimi eve kapatmayı düşünüyorum hayatımın kötülüğünü düşünüyorum, en iyi günümde bile olmak istediğim yerde değilim mutlu olduğum bir gün yok gibi bir şey, her şey çok önemsiz gelmeye başladı anı yaşamak sıktı, uzun süredir istediğim şeyleri başarmak istiyorum artık. 5 yıldır 10 yıldır istediğim 20 tane şey var diyelim 1 tanesini bile asla başaramıyorum kaybetme uzmanı oldum artık, çok loser bir insanım
Bide sushi var