Σχέση από απόσταση
Καλησπέρα 😊,
Βγαίνω με έναν άντρα περίπου 8 μήνες. Στην αρχή εκείνος με προσέγγισε και με διεκδίκησε αρκετά, λέγοντάς μου ότι είναι ερωτευμένος, δεν θέλει κάτι περιστασιακό και θέλει να το δούμε σοβαρά. Εγώ ήμουν πιο επιφυλακτική, γιατί κάνω δεύτερο πτυχίο, ήξερα ότι θα φύγω σεζόν το καλοκαίρι και γενικά δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα σοβαρή σχέση. Τελικά, επειδή περνούσαμε πολύ καλά και εκείνος επέμενε ότι θέλει κάτι ουσιαστικό, αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία.
Τους τελευταίους δύο μήνες είμαστε από απόσταση. Εγώ δουλεύω σεζόν 12ωρα σχεδόν χωρίς ρεπό και δεν έχω κάνει καθόλου διακοπές. Εκείνος είναι ελεύθερος επαγγελματίας, πήρε περίπου έναν μήνα άδεια και έχει περάσει σχεδόν όλο αυτό το διάστημα κάνοντας ταξίδια και διακοπές με διαφορετικές παρέες: εξωτερικό, παραθαλάσσιο πατρικό, εκδρομές κ.λπ. Οι περισσότεροι είναι φίλοι που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Τώρα βρίσκεται πάλι διακοπές με παρέα έξι ατόμων, ανάμεσά τους και δύο κοπέλες, και μένουν όλοι μαζί σε Airbnb. Αρχικά είχα καταλάβει ότι θα έμενε μόνο με έναν φίλο του και το ότι έμαθα αργότερα πως μένουν όλοι μαζί με ενόχλησε. Δεν έχω στοιχεία ότι συμβαίνει κάτι με άλλη και το βασικό μου πρόβλημα δεν είναι καν αυτό.
Αυτό που με έχει ξενερώσει είναι ότι βλέπω τόσο χρόνο, χρήματα και διάθεση για συνεχόμενα ταξίδια με άλλους, αλλά δεν ένιωσα την ίδια πρωτοβουλία για κάτι δικό μας όταν τελειώσω τη σεζόν. Μάλιστα εγώ ήμουν αυτή που τον ρώτησα τι θα κάνει προς το τέλος Αυγούστου, επειδή σκεφτόμουν ακόμη και να φύγω νωρίτερα από τη δουλειά για να τον δω. Εκείνος μου πρότεινε να πάω δύο μέρες στο πατρικό του. Άρα δεν λέω ότι δεν θέλει να με δει.
Τώρα που του είπα ότι θα ήθελα να πάμε κάπου μαζί, μου λέει ότι μπορούμε να πάμε και να προτείνω εγώ πού. Καταλαβαίνω ότι εκείνος έχει ήδη κάνει πολλές διακοπές και λογικά δεν θέλει να ξοδέψει κι άλλο χρόνο και χρήματα. Εγώ όμως, μετά από δύο μήνες 12ωρα, δεν θέλω να αισθάνομαι ότι πρέπει να ζητήσω από τον σύντροφό μου να κάνουμε κάτι μαζί. Θα ήθελα να είχε υπάρξει και από εκείνον η αυθόρμητη επιθυμία να οργανώσει κάτι για εμάς.
Όλο αυτό έχει δημιουργήσει πολλή ένταση. Έχω γίνει πιο ζηλιάρα και έχω αντιδράσει κάποιες φορές άσχημα, για πράγματα που μετά ζήτησα συγγνώμη. Εκείνος μου λέει ότι τον κουράζουν αυτές οι αντιδράσεις. Κι εγώ όμως νιώθω ότι αυτή η σχέση δεν μου δημιουργεί ασφάλεια και δεν μου αρέσει καθόλου ο εαυτός μου έτσι — ζηλιάρα, στεναχωρημένη και συνεχώς σε σύγκριση με τη ζωή του.
Πλέον μάλιστα νιώθω περισσότερο ξενέρωμα παρά ζήλια. Πριν ήθελα να φύγω νωρίτερα από τη δουλειά για να τον δω, ενώ τώρα δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση ούτε να πάω.
Δεν θέλω να του στερήσω φίλους, ταξίδια ή την ανεξαρτησία του. Αλλά θέλω να αισθάνομαι ότι υπάρχει και ένα ουσιαστικό «εμείς».
Είμαι υπερβολική που έχω ξενερώσει ή όντως λείπει κάτι από αυτή τη σχέση;