r/greece

Με αφορμή το νιοστο βίντεο στο FB που Χ τυχαίοι μαλώνουν με Ψ άγνωστους γιατί τους ενοχλούν τα παιδιά που παίζουν και κάνουν φασαρία, θα σας κάνω μια εξομολόγηση.

Θα χρησιμοποιήσω την υπερβολή αλλά τα νοήματα είναι πολύ πραγματικά.

Κανένας μα κανένας γονιός που έχει άλλες επιλογές (γονείς, κατασκηνώσεις, οτιδήποτε) δεν θέλει να πάρει τα μικρά του παιδιά μαζί στις διακοπές.

Ιδανικά πάω εγώ και η γυναίκα μου, να βγούμε, να φάμε, να κανονίσουμε, να κάνουμε σεξ, να βρισουμε, να κάνουμε όλα αυτά που δεν γίνονται με τα παιδιά.

Οπότε κάντε μας την χάρη με την γκρίνια σας, ήδη περνάτε 999% καλύτερα.

Και ειδικότερα, πας που πας διακοπές με τα παιδιά σου γιατί δεν είσαι ο ελον μασκ, κανένας μα κανένας γονιός δεν κάνει coaching στα παιδιά από το πρωί σε στυλ "εκεί που θα πάμε κάντε κάθε προσπάθεια να τα γαμησετε όλα, να ουρλιαζεται, να παίζεται ξύλο, να είσαστε η ενοχλα του αιώνα.

Θα θέλαμε να έχουμε τα παιδιά τα ήρεμα, που ακούνε, που νοιάζονται, που σέβονται, που έχουν όρια. Όλοι για αυτό το πρότυπο πάμε.

Και τότε γιατί κάνουν σαν δαιμονισμένα ρε τυπε? Γιατί σχεδόν κανένας δεν τα μεγαλώνει σωστά.

Τα παιδιά μου και των περισσότερων άλλων είναι υπέρ - προστατευμένα μην λερωθούν, μην χτυπήσουν κλπ σε οποιοδήποτε χώρο ή δραστηριότητα εκτός σπιτιού, και εθισμένα στις οθόνες μέσα στο σπίτι.

Αποτέλεσμα, όταν βρεθούν στο φυσικό τους χώρο (κάπου που μπορούν να είναι παιδιά) και δεν ξέρουν να φερθούν, και δεν υπάρχουν όρια γιατί δεν είναι μια δουλεμενη συνθήκη.

Επίσης οι γονείς είναι κουρασμένοι.

Σωματικά και ψυχικά.

Κατά μέσο όρο κάνουν όλα όσα κάνουν και όλοι οι άλλοι, συν όσα χρειάζονται για τα παιδιά.

Ναι κάποιοι είναι απλά αδιάφοροι και τα παιδιά τους για σφαλιάρες, αλλά η πλειοψηφία έχει δώσει μάχες, απλά τα παιδιά συνήθως κερδίζουν.

Εγώ προσωπικά έχω πάρει τα παιδιά μου και έχω φύγει άπειρες φορές όταν δεν μπορώ να θέσω όρια.

Αλλά οι συμπεριφορές που έχω εισπράξει είναι για πολλά μπουκέτα.

Υπάρχουν άτομα που τραβάνε ζόρι με το που δούνε παιδιά, πριν καν παιχτεί κάποια ενόχληση.

Για αυτά τα άτομα έχω να πω ότι μπράβο πρώτα από όλα που δεν έκαναν παιδιά, κατανοητό που δεν τα γουστάρουν, αλλά αυτό τους δίνει τα εξής μηδέν παραπάνω δικαιώματα από οπουδήποτε άλλο άνθρωπο.

Επι της ουσίας, με τον μέσο γονιό αν υπάρχει μια στοιχειώδη κατανόηση και ανθρωπιά δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Ραντ και απολογία μαζί οβερ.

Καλό καλοκαίρι.

Ήρθα για άλλη μια φορά να ρωτήσω κάτι που ντρέπομαι να πω σε φίλους. Βγήκα δυο ραντεβού με μια κοπέλα και χθες με ρώτησε αν θέλω να πάω σπίτι της για να είμαστε πιο χαλαρά. Λέω εδώ είμαστε, μάλλον θα παιχτεί καμιά ωραία φάση. Πάμε σπίτι της, πίνουμε τα ποτάκια μας και ξεκινάνε φιλιά, χουφτωματα. Εμένα μου έχει γίνει κάγκελο (είχα καιρό να κάνω σεξ) και δεν κρατιόμουν. Ξεκινάει το σεξ και κάποια στιγμή με ρωτάει αν θέλω να γλείψω την από πίσω τρύπα και κόλλησα. Η κοπέλα και πολύ ωραια και πολύ καθαρή, δεν είχα τέτοιο θέμα. Αλλά και πάλι κόλλησα. Της είπα διακριτικά όχι, ήταν οκ με αυτό, συνεχίσαμε και όλα καλά. Μετά που το συζητήσαμε λίγο, μου είπε ότι όλοι οι άντρες που είχε κάνει σεξ της γλείφανε την πίσω τρύπα και το θεωρεί πολύ νορμάλ. Αλλά εγώ δεν το έχω κάνει και δεν ήξερα αν θέλω. Είναι όντως τόσο συχνό ή με κορόιδευε; Εσείς το κάνετε;

Γράφω από throwaway γιατί έχω γνωστούς στο σαμπ. Ακολουθεί σεντόνι, ξέρω σίγουρα πως θα καταλήξει στο circlejerk, αλλά θέλω κάπου να τα βγάλω

Λίγο ιστορικό. Είμαι straight άντρας, mid to late 20s, και ποτέ μου δεν είχα κάποια σχέση, ούτε ραντεβού έχω βγει ποτέ, ούτε καν κάτι σε πεταχτό ή οτιδήποτε. Γενικά στη ζωή μου δεν είχα ποτέ θέμα με το να έχω καλές σχέσεις με ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, είτε αυτό ήταν στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό ή στη δουλειά. Αλλά μέχρι εκεί, φιλικές σχέσεις.

Έχω δοκιμάσει να προσεγγίσω γυναίκες σε κοινωνικό context, αλλά 9 στις 10 φορές τρώω άκυρο πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Δοκίμασα tinder, μετά απο 1 χρόνο με 0 likes, όχι, matches, likes, το διέγραψα. Δοκίμασα μέσω φίλων σε φάση πάμε να βγούμε και πες στη δικιά σου να φέρει καμία φίλη, αλλά με το που έβλεπαν φώτο δεν ήθελε καμία να έρθει. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι να στέλνω μηνύματα στο άκυρο στο instagram, γιατί το θεωρώ περίεργο. Μάλιστα, επειδή καμία φορά σε πάρτυ που καλούν τον κολλητό μου πηγαίνω κι εγώ, μου έιχε πει μετά από ένα απ'αυτά οτι μια κοπέλα δεν του είπε μετά "Πώς είναι έτσι αυτός;" και του κολλητού μου του έκανε εντύπωση γιατί απ'ότι λέει είναι σπάνιο να μην ακούσει τέτοιο σχόλιο. Ένας άλλος φίλος είχε τσακωθεί άσχημα με μια πρώην του γιατί του έλεγε πως δεν πρέπει να κάνει παρέα με τόσο άσχημο τύπο γιατι του "χαλαω την εικόνα".

Δεν ξέρω, έχω ψιλοαπελπιστεί.

Δεν κάθομαι να λέω "είμαι καλό παιδί αλλά" ούτε έχω απαίτηση από καμία να της αρέσω, όλοι έχουν τις επιλογές και τα στάνταρ τους. Μπορεί να φταίει η προσωπικότητά μου, δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά τον εαυτό μου. Απλά δεν είχα ποτέ την δυνατότητα να πέσει υπό κρίση αυτη η προσωπικότητα. Αλλά και στην τελική, πόσο μαλάκας γίνεται να είμαι πια ώστε να με καταλαβαίνουν πριν πω λέξη; Έχω ρωτήσει στους κύκλους μου για συμβουλές, αλλά οι περισσότερες απαντήσεις έιναι στυλ του "κοίτα σε, δεν μπορώ να βοηθήσω", ή τελείως άσχετες τύπου "υπάρχει κάποιος για όλους, απλά περίμενε". Απ'τη μία δεν θέλω να είμαι πάντα μόνος μου, αλλά από την άλλη δεν βλέπω και κάποια εναλλακτική. Θα παρακαλούσα να απαντήσετε σοβαρά, όσο γίνεται.

Τον τελευταίο καιρό δουλεύω πάνω σε μια σειρά analog horror/ARG που διαδραματίζεται στην Αθήνα. Η ιστορία ακολουθεί τον MC που ψάχνει τον εξαφανισμένο αδερφό του, ο οποίος έχει αφήσει πίσω του στοιχεία και έρευνες κρυμμένες σε διάφορα σημεία της πόλης. Ο θεατής καλείται να ακολουθήσει τα ίχνη του και να λύνει γρίφους, παρέα με τον MC, σαν ένα μεγάλο κυνήγι θησαυρού.

Προσπαθώ όλα τα μέρη που εμφανίζονται να έχουν αυτή την creepy ατμόσφαιρα και να σου σηκώνεται η τρίχα όταν περνάς το βράδυ.όχι τυχαίες τοποθεσίες.

Αν μένετε Αθήνα ή την ξέρετε καλά, έχετε να προτείνετε κάποιο παράξενο σοκάκι, εγκαταλελειμμένο σημείο, παλιά σκάλα ή γενικά κάποιο μέρος που να βγάζει μυστήριο ή να έχει ενδιαφέρουσα αισθητική;

Θα με βοηθούσε πολύ για το project. Ευχαριστώ!Και ίσως σε μερικούς μήνες να με δείτε με τους φίλους μου στην γειτονειά σας να τραβάμε σκηνές.Επίσης αν σας τράβηξε το ενδιαφέρον αυτή η ιδέα και θέλετε να ρωτήσετε κάτι παραπάνω,είμαι εδώ για να σας απαντήσω.

Παίζει να υπάρχουν χιλιάδες ποστ με αυτό το θέμα οπότε γιατί όχι να προσθέσω ακόμα 1!!!!!

Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου και θέλω να επεκτείνω τον κύκλο μου να γνωρίσω καινούριο κόσμο και γιατί όχι να δημιουργήσω μια καινούρια υγιής φιλία..

Το θέμα είναι πως σκατα γίνεται αυτό ;;; Είμαι αρκετά κλειστός χαρακτήρας και ντρέπομαι να κάνω την πρώτη κίνηση να ξεκινήσω μια κουβέντα αλλά είμαι σε φάση που θέλω να ξεπεράσω αυτό τον φόβο

Γνωρίζετε μέρη, εφαρμογές, events ή ακόμα και τρόπους που μπορώ να επεκταθώ κοινωνικά και να έρθω σε επαφή με καινούριο κόσμο ; Το μόνο που ξέρω είναι το bumble bff αλλά δεν ξέρω πως σκατα θα πάει αυτό …. ( Αθήνα )

My social anxiety is screaming right now

Ήμουν χθες στο ΟΑΚΑ , όπως και το 2024 στο ΟΑΚΑ. Αυτό που έζησα χθες δεν έχει ανάλογο, το είπανε στο στίχο τους, το ζήσαμε στο live τους!! Μοιραστείτε την εμπειρία σας από χθες αν θέλετε!!! Θέλω να κουβεντιάσω τη συναυλία με κόσμο που ήταν, πώς τη βιώσατε;

Στις πανελλαδικές συγκέντρωσα 17.900 μόρια με αυξημένο συντελεστή 18.250. Περνάω σε όλα τα βιολογικά, που ήταν και ο σκοπός μου. Παιδικό μου όνειρο ήταν η έρευνα, και από το Γυμνάσιο με ενδιέφερε η βιολογία. Παρόλα αυτά, βρίσκομαι σε αδιέξοδο, καθώς μεγάλωσα σε χωριό οπότε δεν έχω περιορισμό για τη πόλη που θα σπουδάσω από τους γονείς μου, καθώς όλες είναι μακριά. Εξ αιτίας της μικρότερης απόστασης προσανατολίζομαι προς το βιολογικό των Ιωαννίνων αλλά πραγματικά δεν θα ήθελα η επιλογή μου να επηρεαστεί από τη τοποθεσία αλλά ξεκάθαρα από τη ποιότητα της σχολής και τις γνώσεις και τα εφόδια που προσφέρει. Πολλοί επαινούν το βιολογικό του Ηρακλείου. Υπάρχει κάποιος που έχει γνώσεις και μπορεί να μου αιτιολογίσει ποιά σχολή πρέπει να επιλέξω;

Το γράφω για μένα αλλά και ίσως κάποιος εδώ τον βοηθήσει. Πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω τι στο καλό νιώθω σχετικά με την εύρεση κοπέλας και όλο το πανηγυρακι που παίζεται γύρω από αυτό.

Έχω εμπειρίες, το θέμα μου δεν είναι αυτό, αλλά αρχίζω και νιώθω ότι αυτή η ανάγκη για συνεύρεση με κοπέλα είναι περισσότερο πίεση από τους άλλους παρά επειδή όντως θελω να κάνω κάτι με κοπέλα. Και μου τη δίνει αυτό. Δηλαδή για να αναφέρω απλά το θέμα της κοπέλας με φίλους και να νιώσω σημαντικός ή να το πω στους γονείς μου. Τραγικό. Και μετά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι οκ με το να μην τρέχω πίσω από γυναίκες και αν προκύψει κάτι φυσικά και το προσπαθώ αλλά χωρίς πίεση. Τι είναι αυτό που θέλω περισσότερο; Αυτή τη φάση τον εαυτό μου, πιο παλιά κοιταγα τι λένε οι άλλοι για να νιώθω καλά γιατί δεν ήξερα τον εαυτό μου αλλά τώρα που τον ξέρω δεν το χρειάζομαι.

Το όλο θέμα είναι ότι νιώθω ότι με βαφτίζουν προβληματικό ή ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτό το άτομο ενώ άμα κάτσω να το σκεφτώ εγώ νιώθω τελείως οκ με το πόσο συχνά κάνω κάτι με κοπέλα. Και απλά προσπαθώ να τα διακρίνω αυτά τα δύο γιατί μπλέκονται στην προσπάθεια μου να νιώσω σιγουριά για τον εαυτό μου.

Έχω κάνει πολλά βήματα, έχω πει όχι σε σεξ, σε συνέχιση σχέσης, σε φλερτ κτλπ και το γουστάρω φουλ. Αυτή η μανία να κάνω συνέχεια κάτι με κάποια είναι σκότωμα για μένα και ουσιαστικά είναι σαν να επιτίθεμαι στον εαυτό μου γιατί δεν κάθομαι να ακούσω τι ακριβώς θελω. Έχω μάθει τον ανδρισμό μου να τον αποδεικνύω μέσα από νούμερα, εικόνα και μόνο και τίποτα άλλο. Στο διάολο όλα αυτά.

Γεια σας παιδιά. Είμαι στα 32 και δουλεύω ότι εξυπηρέτηση πελατών με καλά λεφτά. Αποφάσισα λοιπόν εφόσον κάποια στιγμή θα φτάσω 37 ετών, να έχω φτάσει έχοντας τελειώσει και πανεπιστήμιο. Αποφάσισα λοιπόν να γραφτώ φροντιστήριο και να δώσω εξετάσεις για πρώτη φορά. Είμαι ανθρωπιστικών σπουδών, στην αρχή πίστευα πως θα μου φανεί βουνό και δεν θα καταλαβαίνω τίποτα. Σας το ορκίζομαι πως με έχει μαγέψει η διαδικασία. Διαβάζω 3 με 4 ώρες τη μέρα και προσπαθώ να γυμνάζομαι στο σπίτι 4 φορές την εβδομάδα. Νιώθω υπέροχα πνευματικά και δεν νιώθω την κούραση (ακόμα τουλάχιστον). Είναι το καλύτερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου αυτή η απόφαση, συλλογίζομαι πολλές φορές όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια που πήγαν χαμένα με χαζοπαρεες, μπάφους και ξενύχτια. Δεν λέω... Καλά πέρασα όμως σαν το ταξιδι της μάθησης και της γνώσης δεν είναι τιποτα. Προτείνω σε όλους ανεπιφύλακτα να αφιερώσουν χρόνο σε κάτι τέτοιο.

Όλοι μας αξίζουμε μια ευκαιρία και ας μην βρούμε ποτέ καλύτερη δουλειά. Η γνώση είναι δύναμη.

Εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορώ καθημερινά Αττική Οδό και τις ωρες αιχμής το πρωί και το απόγευμα η κίνηση ειναι απελπιστική. Ειδικά το καλοκαίρι με τον τουρισμό που εξυπηρετεί το Αεροδρόμιο κυριως αλλα και την Εθνικη Οδό και την Ελευσίνα, τα αυτοκίνητα ακινητοποιουνται για πολλά χιλιόμετρα. Οι Παρασκευές απόγευμα έχουν γίνει εφιάλτης, χρειάζεσαι το λιγότερο 1,5 ωρα για να φτάσεις απο Αεροδρόμιο στον κόμβο της Εθνικής Οδού. Η παράνοια είναι οτι όλη αυτη την απίστευτη ταλαιπωρία την πληρώνουμε 2.80€ τη διέλευση! Γνωρίζει κανείς τι μπορούμε να κάνουμε γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις απίστευτης καθυστέρησης και ταλαιπωρίας; Με ανησυχεί ότι όλοι βλέπουν τι γίνεται και ταλαιπωρουνται αλλά κανένας δεν μιλάει

#ΑττικήΟδός #Αθήνα

Καλησπέρα στην ομαδική.Θα ήθελα την γνώμη σας σχετικά με μία φάση που περνάω εργασιακά.Συγκεκριμένα μου ζητούν να κάμω κάποιες εξωτερικές δουλειές με την χρήση αυτοκινήτου.Εγώ προσωπικά επειδή αυτές οι δουλειές είναι σχετικά μακριά από το χώρο εργασίας μου και δεν με ψήνει η ιδέα του να οδηγήσω.Με φοβίζει να βγω μόνος μου στον δρόμο και γενικά έχω να οδηγήσω 4 χρόνια από την τελευταία φορά που έκανα μαθήματα οδήγησης.

Καμία ιδέα το τι μπορώ να κάνω;

Δεύτερη φορά... βασανιστήρια για συλληφθέντες στις 17 Νοέμβρη 2019 που είχαν μεταφερθεί στην Μπουμπουλίνας, είχαν υποστεί εξευτελιστική μεταχείριση και στο δικαστήριο αθωώθηκαν πανηγυρικά

Σε ένα καφκικό σκηνικό, επτά χρόνια μετά τον βασανισμό τους στο πάρκινγκ της οδού Μπουμπουλίνας στα Εξάρχεια, πάνω από 10 διαδηλωτές της πορείας του Πολυτεχνείου του 2019, οι οποίοι συνελήφθησαν στον σωρό, σύρθηκαν αναίτια στα δικαστήρια και αθωώθηκαν από τον πρώτο βαθμό αμετάκλητα (σ.σ. εκτός από έναν ο οποίος αθωώθηκε στο Εφετείο), βρίσκονται ξανά αντιμέτωποι με κατηγορίες, αυτή τη φορά μάλιστα κακουργηματικού χαρακτήρα, για τα ίδια ακριβώς περιστατικά για τα οποία η ίδια η ελληνική Δικαιοσύνη αποφάσισε πως ήταν αθώοι.

Συγκεκριμένα, οι τότε διαδηλωτές αυτή τη φορά βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις ιδιαίτερα βαριές κακουργηματικές κατηγορίες της έκρηξης από την οποία μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο και της απόπειρας σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης από κοινού, ενώ τους αποδόθηκαν και τα πλημμελήματα της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών υλών και της διατάραξης κοινής ειρήνης, που όμως έχουν παραγραφεί.

Αξίζει να σημειωθεί πως τότε η πορεία είχε ολοκληρωθεί χωρίς επεισόδια, όμως το ίδιο βράδυ η αστυνομία προχώρησε σε μαζικές συλλήψεις νέων ανθρώπων που απλά περνούσαν από διάφορα σημεία στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων. Υπενθυμίζεται ότι οι ίδιοι υπέστησαν άγριο ξυλοδαρμό από αστυνομικούς των ΜΑΤ, παρά το γεγονός ότι δεν προέβαλαν καμία αντίσταση, δέχθηκαν αλλεπάλληλα χτυπήματα ακόμα και όταν βρίσκονταν ακινητοποιημένοι στο έδαφος, ενώ στη συνέχεια οδηγήθηκαν δεμένοι με χειροπέδες στο γνωστό πάρκινγκ στην οδό Μπουμπουλίνας, όπου εξαναγκάστηκαν να γονατίσουν στη σειρά δεμένοι πισθάγκωνα και φωτογραφήθηκαν παράνομα με προσωπικά κινητά τηλέφωνα αστυνομικών, υπό συνεχή εξευτελιστικά και σεξιστικά σχόλια.

Οι ίδιοι είχαν καταγγείλει ακόμα ότι κατά τη μεταφορά και την κράτησή τους στη ΓΑΔΑ δέχονταν συνεχείς ύβρεις και απειλές, ενώ όσοι διαμαρτύρονταν ή ζητούσαν βοήθεια δέχονταν νέα χτυπήματα. Ιδιαίτερη αναφορά είχαν κάνει και στις συνθήκες των σωματικών ερευνών, καταγγέλλοντας ότι οι γυναίκες υποχρεώθηκαν να γδυθούν με ανοιχτές τις πόρτες του χώρου όπου γινόταν ο έλεγχος, γεγονός που χαρακτήρισαν εξευτελιστικό και προσβλητικό της αξιοπρέπειάς τους.

Στο πρώτο δικαστήριο οι κατηγορίες για τα κακουργήματα αποσύρθηκαν (σ.σ. οι κατηγορούμενοι δεν παραπέμφθηκαν για αυτά) χωρίς ωστόσο να αρχειοθετηθούν, πράγμα που αποτελεί τουλάχιστον νομικό παράλογο καθώς, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε κανένα στοιχείο να τις στηρίξει και στη δίκη οι αστυνομικοί δεν αναγνώρισαν τους κατηγορούμενους, οι κατηγορίες αυτές ήταν διαθέσιμες προς αξιολόγηση από τους ανακριτές της πρώην σχολής Ευελπίδων.

Σήμερα, πια, αφού κλήθηκαν να απολογηθούν εκ νέου, αντιμετωπίζοντας το απόλυτο παράλογο, η εισαγγελική πρόταση προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών έρχεται να επαναφέρει τη λογική και προτείνει να μη γίνει κατηγορία για το κακούργημα της έκρηξης από την οποία μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο, να κηρυχθεί απαράδεκτη η δίωξη για την απόπειρα σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης λόγω δεδικασμένου ή εκκρεμοδικίας και να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη για τα πλημμελήματα της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών υλών και της διατάραξης κοινής ειρήνης λόγω παραγραφής.

Η ίδια, όμως, εισαγγελική πρόταση δεν μένει εκεί, αλλά αποδομεί ουσιαστικά το κατηγορητήριο, καθώς στην περιγραφή των γεγονότων γίνεται λόγος για ομάδα περίπου πενήντα έως εβδομήντα ατόμων που, μετά το τέλος της πορείας, επιτέθηκε στις αστυνομικές δυνάμεις στα Εξάρχεια με πέτρες, μάρμαρα, φωτοβολίδες και βόμβες μολότοφ, ωστόσο, όταν η πρόταση περνά από τη γενική περιγραφή στην απόδοση ατομικής ευθύνης, διαπιστώνει ότι το αναγκαίο αποδεικτικό υλικό δεν υπάρχει.

Αυτό συνέβη Κυριακη 5/7 στη 1 περίπου το βράδυ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης . Αλλά πέρα από το να μοιραστώ το γεγονός για να έχουν το νου τους όσοι μένουν Θεσσαλονίκη , θα ήθελα να δοθεί και το παράδειγμα των παιδιών που μας βοήθησαν 🩷🩷

Παρέα κοριτσιών σταματάμε μπροστα από το εν καρπών και αποχαιρετάμε μια φίλη μας . Ένας βρωμογερος 1.60 περίπου με άσπρα μαλλιά και μια ριγέ μαύρο κόκκινο μπλούζα τύπου πόλο που κρατούσε κάτι σαν vape (που ρουφούσε αλλά δεν έκανε καπνό ). Εκεί που αποχαιρετιόμαστε όταν δύο κοπέλες αγκαλιάζονται περνάει πίσω από την μία πολύ κοντά της (από πίσω είχε τοιχάκι γύρω από ένα παρτέρι ) και μας φάνηκε πολύ περίεργο . Οταν έφυγε η μία κοπέλα , που ευτυχώς δεν την ακολούθησε και αντιλαμβανόμαστε πως είναι από πίσω μας και συνεχίζει να μας ακολουθεί ενώ τον βλέπουμε . Ετσι σταματάμε δίπλα από μια καφετέρια. Και περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει . Λετζιτ ο τύπος σταμάτησε και πήγε να μας πλησιάσει . Ευτυχώς τα παιδιά που δούλευαν στο καφέ μπαρ αντιλήφθηκαν τι έγινε και του λένε τι θες και γιατί ακολουθείς τα κορίτσια και πάρε δρόμο κτλπ - που παρεμπιπτόντως ο βρωμογερος δεν απάντησε καν ,έκανε το τετράγωνο και τα παιδιά από το μαγαζί μας είπαν να κάτσουμε εκεί για να σιγουρευτούμε πως δεν μας περίμενε κάπου και για να ηρεμήσουμε . Ο τύπος έκανε το τετράγωνο και ξαναπέρασε και μετά δεν το ξαναείδαμε .
Συνοψίζοντας ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άτομα που έχουν τουλάχιστον την ενσυναισθηση και βοηθούν , διότι δεν είναι λίγες οι φορές που πολλοί εθελοτυφλούν στα γεγονότα αυτά . Ευχαριστούμε υπέρμετρα τα παιδιά του μαγαζιού που όχι μόνο έδρασαν άμεσα και τον έδιωξαν αλλά και που θέλαν να βεβαιωθούν ότι είμαστε καλά και ασφαλείς για να γυρίσουμε . 🙏🙏
Οποίας /οποιος το διαβάζει :
1-να γυρνάτε με παρέα και να προσέχετε τον περιβάλλοντα χώρο για οτιδήποτε περίεργο
2- Όποιος αντιληφθεί ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει σε άλλο άτομο να βοηθήσετε 💕💕

Έχασα το πατέρα μου σχεδόν πριν 20 χρόνια. Ήμουν 4. Και για κάποιο λόγο, τον σκεφτομουνα σήμερα.

Και αναρωτιόμουν, οι φιλοι του τον σκέφτονται άραγε ακόμα μετά από 20 χρονια; Τον αναφέρουν στις συζητήσεις τους; Ή είναι σαν μγν υπήρξε ποτε;