r/greece

Πριν γίνουμε γονείς ήμασταν αρκετά δραστήριοι και περιπετειώδεις. Έξοδοι, γυμναστήριο, hobbies, εκδρομές, αυθόρμητες δραστηριότητες κτλ. Πλέον, όμως, ολόκληρη η καθημερινότητά μας περιστρέφεται γύρω από έναν ατελείωτο κύκλο ταΐσματος, ρεψίματος, αλλαγής πάνας και ύπνου.

Ακόμα και όταν το μωρό κοιμάται, συνήθως για δύο με τρεις ώρες το πολύ μετα απο αρκετο κοπο κοιμισματος, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά, αφού ξυπνάει με τον παραμικρό σχετικά δυνατό θόρυβο. Οπότε καταλήγουμε είτε να κάνουμε δουλειές του σπιτιού είτε να προσπαθούμε να ξεκουραστούμε λίγο πριν ξεκινήσει ο επόμενος κύκλος.

Τελευταία αρχίσαμε να βγαίνουμε για βόλτες σε πάρκα και γενικά να προσπαθούμε να αποκτήσουμε ξανά κάποια επαφή με τον έξω κόσμο, αλλά προφανώς δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη καθημερινότητά μας.

Και για να το πάω λίγο πιο βαθιά, κάτι που θεωρώ ότι είναι κάπως ταμπού στην Ελλάδα, όπου τουλάχιστον προς τα έξω όλοι οι νέοι γονείς παρουσιάζονται τρισευτυχισμένοι και η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται αποκλειστικά ως η ομορφότερη περίοδος της ζωής τους.

Έχετε νιώσει ποτέ ότι ίσως τελικά δεν ήσασταν φτιαγμένοι για να γίνετε γονείς;

Eπειδή η αλλαγή στην καθημερινότητα, η απώλεια της προσωπικής ελευθερίας και η αίσθηση ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για τον εαυτό σας είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο περιμένατε.

Ξέρω ότι είμαστε ακόμα στην αρχή και ότι τα πράγματα σταδιακά θα αλλάξουν, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι έχουν περάσει από αυτή τη φάση και πόσο καιρό χρειάστηκε μέχρι να νιώσουν ξανά ότι έχουν μια προσωπική ζωή πέρα από τον ρόλο του γονέα.

Αγαπητοί πελάτες/ πελάτισσες. Θέλω να σας υπενθυμίσω πως το iqos δεν εξαιρείται από τον αντικαπνιστικό νόμο μέσα σε μαγαζιά εστίασης. Έχω απηυδήσει με το να εισπνέω τη μυρωδιά βρεγμένου σκύλου κάθε μέρα στη δουλειά μου. Σκεφτείτε και τους εργαζομένους. Ευχαριστώ.

Ήμουν πελάτης της ΖΕΝΙΘ για ένα χρόνο. Όταν το πρόγραμμά μου έληξε επικοινώνησα για να το ανανεώσω αλλά με είχαν για μήνες σε αναμονή ωστε να με χρεώνουν υπέρογκα ποσά εκτός προγράμματος.

Όταν έκανα αίτημα να πάω σε άλλη εταιρεία επικοινώνησαν μαζί μου άμεσα και μου πρόσφεραν ένα προγραμμα υποτίθεται με χαμηλές χρεώσεις.

ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΑΝ την υπογραφή μου και έφτιαξαν μόνοι τους ένα χειρόγραφο κείμενο υπαναχώρησης το οποίο μου ζήτησαν να στείλω στην εταιρεία με την οποία είχα συμφωνήσει. Τελικά όλες οι πληροφορίες για τις τιμές του νέου προγράμματος που μου προσέφεραν ήταν ψεύτικες!

Πολύ απλά οι εκπρόσωποι τους στο τηλέφωνο μου έλεγαν ΨΕΜΑΤΑ σχετικά με τις τιμές και τις χρεώσεις ανά κιλοβατώρα. Θα μου πείτε γιατί δεν διάβασες το συμβόλαιο πριν το υπογράψεις; Γιατί δεν μπορούσα!! Σου στέλνουν ενα συμβόλαιο με δεκάδες σελίδες με μικρά γράμματα και καλά κρυμμένες τις χρεώσεις στοχεύοντας στο να μην έχεις χρόνο να το ξεψαχνίσεις.

Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος τέτοια εταιρεία δεν θα είχε απλά κλείσει αλλά θα είχε και σοβαρές νομικές κυρώσεις.

Δεν αντέχω να είμαι κλειστός σαν άνθρωπος αλλά συνήθισα να προστατεύω τον εαυτό μου έτσι. Σκεφτόμουν να το ρίξω στο αλκοόλ, αυτό θα με παρηγορήσει νομίζω. Έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά —χίλια κάτι, ή κάπου εκεί— και δεν ένιωσα ιδιαίτερα ευτυχισμένος. Ευχαριστημένος ήμουν, πήρα μια δόση ελευθερίας αφού από καιρό ένιωθα τύψεις που ζούσα από τα λεφτά των άλλων (και ας μην το πίστευε κανείς), αλλά τώρα δεν ξέρω τι να τα κάνω. Πήρα ρούχα και βιβλία, αυτό είναι όλο... Σκεφτόμουν θα νιώσω λίγο πιο γεμάτος αν ίσως ξεκινούσα να σπουδάζω πάνω σε κάτι που με ενδιαφέρει, αλλά δεν με ενδιαφέρει τίποτα.

Όταν είμαι ο πραγματικός μου εαυτός είμαι ανυπόφορος στους άλλους, και όταν δεν είμαι είμαι ανυπόφορος στον εαυτό μου. Είμαι μίζερος και δυστυχισμένος και είμαι μόλις 20. Νιώθω άβολα και ξένος στο ίδιο μου το σπίτι, αν και τα άτομα στο σπίτι φαίνονται σίγουροι ότι υπάρχει μια αμοιβαία οικειότητα αναμεταξύ μας.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τι να κάνω να νιώσω γεμάτος. Όταν το λέω αυτό οπουδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο απλώς καταλήγω να καταλαβαίνω ότι δεν νιώθουν και οι άλλοι έτσι, οπότε απαντάνε κοινότυπα και είναι ευχαριστημένοι προκαταβολικά με οποιαδήποτε απάντηση που δώσουν. Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά.