r/greece

Δουλεύω γραμματέας (είμαι 22) σε ένα κέντρο Ειδικής Αγωγής. Έχω πολλές ευθύνες πέρα από τις κλασικές που μπορεί να σκεφτεί κάποιος όταν ακούει «γραμματέας». Έχουμε σχετικά μεγάλα ποσά για κάθε πελάτη κάθε μήνα (πχ 500€ ), έχω ευθύνη για παιδιά που τα αφήνουν οι γονείς τους κτλ κτλ.

Δουλεύω από τον Σεπτέμβριο. Ο εργοδότης μου είναι 34 και ψυχολόγος. Στην αρχή ήταν καλος, ευδιάθετος με προσκαλούσε ακόμα και σε έξοδο. Από τον 2ο μήνα τα πράγματα πήραν τη κάτω βόλτα. Εκανα αρκετά λάθη καθώς δεν έχω ξαναδουλέψει λάθη όμως που διόρθωνα κατευθείαν. Έχω ανεχτεί φωνές, προσβολές ακόμα και μπροστά σε πελάτες (πχ να σου κάνω τεστ IQ κ.α) όλα με τη δικαιολογία ότι εγώ φταίω που κάνω λάθη και τον εξοργίζω.

Είχε φτάσει σε ένα σημείο να με αγνοεί παντελώς, να μη μου απαντάει όταν του απευθύνω τον λόγο και να με κοιτάει λες και με σιχαίνεται. Τον έπιασα και του είπα ότι δεν αντέχω άλλο και προτιμώ να μου πει να φύγω από το να μου το κάνει αυτό. Μου είπε ότι είναι στο μυαλό μου τα περισσότερα και ότι απλά είναι εκνευρισμένος γιατί δεν είμαι καλή στη δουλειά μου.

Μετά από αυτό άλλαξε συμπεριφορά και έγινε πιο ήρεμος, σταμάτησε τις φωνές και τις προσβολές αλλά η πλήρης απαξίωση μου δεν πήρε τέλος.

Οποτε μιλάμε όλοι μαζί από τη δουλειά για άσχετα και αρχίζω να μιλάω κοιτάει το κινητό του. Δεν μου απευθύνει ποτέ τον λόγο σε συζήτηση εκτός δουλειάς 9/10 φορές που θα μου μιλήσει δεν με κοιτάει και όταν το κάνει έχει ένα βλέμμα σαν να αηδιάζει. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων που ηρέμησαν τα πράγματα και δεν έχω εντάσεις αλλά δεν αντέχω να νιώθω ότι υπάρχω παρασιτικά εδώ μέσα.

Όλοι μου λένε τι σε νοιάζει δεν είναι φίλος σου. Αλλά νιώθω όλη αυτή την ενέργεια στον αέρα σαν να είμαι αόρατη όλη μέρα. Στις άλλες εργαζόμενες φέρεται άψογα και ευδιάθετα.

Ευχαριστώ όσους διάβασαν το σεντόνι μου

Καλημέρα.

Πριν συνεχίσω να πληρώνω για πράγματα που δεν καταλαβαίνω και χωρίς αποδείξεις, είπα να ρωτήσω εσάς.

Είμαι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού. Εδώ και 20 χρόνια, χτίζει ο μπαμπάς ένα σπιτάκι στην Ελλάδα. Πέρσι ξεπλήρωσε την τελευταία δόση και τώρα θέλει να το μεταφέρει στο όνομα μου (δεν τα πάει καλά με την υγεία, καρκίνος).

Δεν έχουμε ιδέα από αυτά. Λογικά η τράπεζα έχει τα χαρτιά του σπιτιού. Μίλησα με δικηγόρο και μου είπε ότι για να γραφτεί αυτό στο όνομα μου, πρέπει να έρθει τεχνικός πολιτικός και να δεί αν το σπίτι είναι έτσι όπως γράφει στο σχέδιο (?)

Έχω ήδη πληρώσει 400€ στο δικηγόρο για δύο πληρεξούσια και άλλα 200€ στον συμβολαιογράφο (λογικά για τα πληρεξούσια). Μέχρι στιγμής, δεν έχω δει ούτε μια απόδειξη. Ούτε γνωρίζω πόσο ακόμα θα μου κοστίσει.

Η δικηγόρος λέει ότι θα με πάρει τηλέφωνο αλλά στο τέλος την περνώ εγώ για να της υπενθυμίσω.

Είναι φυσιολογικές τιμές αυτές? Είναι νορμάλ ότι θα πρέπει εγώ να τρέχω από πίσω τους για να κάνουν την δουλειά τους?

Και κάτι τελευταίο. Θέλει να έχω λογαριασμό σε ελληνική τράπεζα αν θέλω να νοικιάσω το σπίτι?

Please enlighten me. Thanks in advance.

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτο ειναι το σωστο sub για την ερωτηση μου αλλα ηταν το κοντινοτερο σε αυτο που ψαχνω. Εχω ενα eshop οπου πουλαω ελαιολαδο το οποιο θα ηθελα να εξηπυρετει και πελατες εκτος Ελλαδας. Η εταιρεια μου φυσικα ειναι νομιμη και τα προϊοντα αυτα ηδη πωλουνται εντος Ελλαδας, αλλα εχω θεμα καθως δεν βρισκω καποια μεταφορικη να συνεργαστω. Οι μεγαλες μεταφορικες/κουριερ αρνουνται την μεταφορα του ελαιολαδου. Εχω απευθυνθει και σε εταιρειες που εχουν φορτηγα τα οποια κανουν δρομολογεια στις χωρες που θα ηθελα να εξυπηρετω, τα οποια εχουν την δυνατοτητα να τα μεταφερουν, ωστοσο αυτο που με κραταει ειναι το γεγονος οτι θελω το προϊόν να φτανει στην πορτα του πελατη, και οχι να χρειαζεται να το λαβει απο καπου αλλου.

Εχω επισης αλλη μια εταιρεια στην Αυστρια με αποθηκη η οποια λαμβανει παλετες ελαιολαδου. Απο αυτη την αποθηκη στελνω και σε αλλες χωρες, ωστοσο αυτο γινεται μονο μια φορα τον χρονο καθως χρειαζεται η δικη μου παρουσια στην αποστολη του προϊοντος και το ταξιδι αυτο το κανω μια φορα πριν το καλοκαιρι. Οποτε το να στελνω απο την Αυστρια το ελαιολαδο ολοχρονικα δεν ειναι η ιδανικη επιλογη.

Για εσας που ειστε λιγο πιο ψαγμενοι σε τετοια ζητηματα, τι θα μπορουσατε να δωσετε σαν συμβουλη;

Θα σας περιγράψω μια κατάσταση που βιώνω με τον πατέρα μου σχεδόν όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και θα ήθελα πάρα πολύ αποψεις και συμβουλές. Είμαι 24 και μένω με τους γονείς μου.

Ο πατέρας μου περναει μήνες όπου είναι ευχάριστος, τρυφερός και ήρεμος. Πάμε για καφέ, βγαίνουμε μαζί, τρώμε μαζί και μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο. Αυτή η τελευταία «χαρούμενη» περίοδος κράτησε περίπου 8 μήνες και πρόσφατα ξαναγύρισε στη φάση που δεν μιλάει καθόλου. Είναι πολύ δυσάρεστος όταν είναι έτσι. Φεύγει από το σπίτι για δουλειά (έχει δικό του γραφείο οπότε διαλέγει το ωράριο του) περίπου στις 2-3 το μεσημέρι, λίγο πριν γυρίσει η μητέρα μου από τη δουλειά, δεν παίρνει ποτέ τηλέφωνο καμία από τις δυο μας και όταν τον παίρνουμε εμείς για να δούμε αν είναι καλά, απαντά μονολεκτικά και ποτέ δεν ρωτά πώς είμαστε. Γυρίζει σπίτι περίπου τα μεσάνυχτα και κοιμάται γύρω στις 5 το πρωί. Κοιμάται πάντα στο σαλόνι λόγω των περίεργων συνηθειών ύπνου του, ακόμη κι όταν βρίσκεται στην «χαρούμενη» περίοδό του. Το θέμα είναι ότι είναι τόσο δυσάρεστος, αγενής και θυμωμένος, που ακόμη κι όταν γυρίζει σπίτι τα μεσάνυχτα, κάποιες φορές απλώς φωνάζει για πολλούς λόγους. Τον αγαπώ πάρα πολύ και σας λέω με απόλυτη βεβαιότητα πως δεν μπορείς πραγματικά να μιλήσεις μαζί του για το γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Εγώ και η μητέρα μου το έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές. Απλώς σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου και ισχυρίζεται ότι είναι απολύτως καλά με ένα μισό ειρωνικό ύφος . Λυπάμαι τη μητέρα μου γιατί της φέρεται απαίσια και είναι χειριστικός απέναντί της. Δηλαδή εγώ προσωπικά δε θα τη αντέχα αν ο σύζυγος μου γύρναγε τα μεσάνυχτα αφού κοιμηθώ και γενικά με απέφευγε δε μου έλεγε τι κάνει που είναι αν είναι κλπ..

Για να σας δώσω και μια καλύτερη εικόνα, ο πατέρας μου έχει κόψει σχεδόν με ολους τους ανθρώπους στη ζωή του. Γενικά είχε κόψει τους γονείς του από τα 18 του και κάπως ξανά μπήκαν στην ζωή του όταν γεννήθηκα και σας ορκίζομαι ήταν οι καλύτεροι άνθρωποι που με μεγάλωσαν με πάρα πολύ αγάπη.., με τον αδερφό του, τα αδέρφια της μαμάς μου, τους φίλους του τα ξαδέρφια του κλπ και αν ρωτήσεις γιατί θα σου πει πως είναι όλοι προβληματικοί και ηλίθιοι. Εγώ τον αγαπάω πάρα πολύ καθώς ξέρω πως με αγαπάει και το δείχνει με τον δικό του τρόπο, μου έχει προσφέρει πολλά και έχω συγχωρέσει πολλά από τα άσχημα πράγματα που έχει κάνει. Όμως αυτή η αστάθεια και το ότι δεν αποδέχεται κανέναν μου έχει στερήσει πολλά και με δυσκολεύει πάρα πολύ στην καθημερινότητα μου. Ας πούμε σίγουρα έχω στερηθεί πάρα πολύ την ευρύτερη οικογενεια μου λόγω του ότι δεν ήθελε ποτέ κανέναν τους. Όσον αφορά την αστάθεια ήθελα είτε να μιλάμε και να είμαστε καλά είτε να μη ξανά μιλήσουμε ποτέ. Με ενοχλεί να μη ξέρω τι άνθρωπο και ποια προσωπικότητα του θα μου τύχει. Και πάντα είναι χωρίς εξήγηση η επιλογή του να φέρεται έτσι.

Επισης επειδή το λογικό θα ήταν να μετακομίσω, θα το ήθελα πολύ αλλά στην παρούσα φάση δεν βγαίνει οικονομικά. Με το αγόρι μου σχεδιάζουμε να μαζέψουμε κάποια λεφτά και να φύγουμε εξωτερικό

Εδω και δυο τουλαχιτον λογαριασμους βλεπω την τιμη να αυξανεται με ακριβως την ιδια σταθερη καταναλωση. Εφτασε ο λογαριασμος να ειναι σχεδον διπλασιος για τα ιδια ακριβως κυβικα. Για να δουμε, ποτε θα ερθουν ιδιωτες παροχοι νερου και χρηματιστηριο να μας γδυνουν κανονικα.

/rant

Μερος πρωτο περι καρκινου εδω
Μερος δευτερο εδω

Στις 27 Μαιου, θα μπω για χειρουργειο στον Αγιο Σαββα. Το χειρουργειο, οπως το γραφει το myHealth ειναι, Λαπαροτομια και διανοιξη του οπισθοπεριτοναιου & ριζικη λεμφαδενεκτομη. Οπισθοπεριτοναικα λαπαροσκοπικα. Στα αγγλικα Robot-assisted Retroperitoneal Lymph Node Dissection ή R-RPLND

Υπαρχει 85% πιθανοτητα αυτο να ειναι ειτε Τερατωμα ή νεκρομενος ιστος ή 15% πιθανοτητα να εινα ενεργος καρκινος. αν ειναι ενεργος καρκινος υπαρχει πιθανοτητα να κανω παλι χημειοθεραπειες.

Ο γιατρος μου ειναι ενας εξαιρειτικος χειρουργος με τεραστιο βιογραφικο και θεωρω πως ολα θα πανε καλα.

Αλλα..

Ενω ανυπομονουσα να μπω οσο πιο γρηγορα να γινεται και να τελειωνω με αυτη την ιστορια, απο εχθες το απογευμα που το εμαθα, με εχει πιασει ενας φοβος και ενα αγχος. Οχι απαραιτητα για το αν γινει το χειροτερο για εμενα και απλα μεινω στο τραπεζι, αλλα τις επιπτωσεις αυτου. Εχω μια μικρη κορουλα 1.5 ετων και τη γυναικα μου που τις αγαπω πολυ αλλα δεν εχω καταφερει τιποτα ωστε να τους εξασφαλισω ενα ασφαλες, οσο μπορω, μελλον. Και αυτο με στεναχωρει οσο τιποτα αλλο. οποτε το σκεφτομαι βουρκωνω. Με θεωρω καπως αποτυχια σαν συζυγο και σαν μπαμπα για αυτα.

Περιμενω να τελειωνω οσο πιο γρηγορα γινεται με αυτο το πραγμα, και να κανω πραγματικοτητα τις σκεψεις που εχω περι αλλαγης εργασιας. Ειμαι μαγειρας τα τελευταια 14 χρονια περιπου αλλα οσο βλεπω οτ μελλον στη δουλεια μου, βλεπω ενα παιδι που να βλεπει το μπαμπα του μια ωρα τη μερα και μια γυναικα που θα βλεπει ελαχιστα τον αντρα της.

Και αν βγω απο αυτο το λουκι, δεν μπορω να το επιτρεψω αυτο. Μεγαλωσα με τον μπαμπα μου μακρια, χωρις να μπορει να μας βοηθησει και δεν θελω να τους το κανω αυτο. Εκανε οτι μπορουσε ο ανθρωπος, φυσικα με αγαπουσε πολυ, αλλα δεν εκανε και πολλα. Δε μπορουσε. Ολα τα βαρη ειχαν πεσει στη μητερα μου και τη γιαγια μου.

Τελος παντων. Αυτα. απλα θελω να τα πω καπου γιατι ολοι μου οι φιλοι ειναι μακρια και δε μπορω να τα κραταω μεσα μου.

Αν μου ερθει κατι αλλο, θα σας ξανα απασχολησω ❤️