Είμαι απελπισμένος για στοργή
Δεν αντέχω να είμαι κλειστός σαν άνθρωπος αλλά συνήθισα να προστατεύω τον εαυτό μου έτσι. Σκεφτόμουν να το ρίξω στο αλκοόλ, αυτό θα με παρηγορήσει νομίζω. Έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά —χίλια κάτι, ή κάπου εκεί— και δεν ένιωσα ιδιαίτερα ευτυχισμένος. Ευχαριστημένος ήμουν, πήρα μια δόση ελευθερίας αφού από καιρό ένιωθα τύψεις που ζούσα από τα λεφτά των άλλων (και ας μην το πίστευε κανείς), αλλά τώρα δεν ξέρω τι να τα κάνω. Πήρα ρούχα και βιβλία, αυτό είναι όλο... Σκεφτόμουν θα νιώσω λίγο πιο γεμάτος αν ίσως ξεκινούσα να σπουδάζω πάνω σε κάτι που με ενδιαφέρει, αλλά δεν με ενδιαφέρει τίποτα.
Όταν είμαι ο πραγματικός μου εαυτός είμαι ανυπόφορος στους άλλους, και όταν δεν είμαι είμαι ανυπόφορος στον εαυτό μου. Είμαι μίζερος και δυστυχισμένος και είμαι μόλις 20. Νιώθω άβολα και ξένος στο ίδιο μου το σπίτι, αν και τα άτομα στο σπίτι φαίνονται σίγουροι ότι υπάρχει μια αμοιβαία οικειότητα αναμεταξύ μας.
Τέλος πάντων, δεν ξέρω τι να κάνω να νιώσω γεμάτος. Όταν το λέω αυτό οπουδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο απλώς καταλήγω να καταλαβαίνω ότι δεν νιώθουν και οι άλλοι έτσι, οπότε απαντάνε κοινότυπα και είναι ευχαριστημένοι προκαταβολικά με οποιαδήποτε απάντηση που δώσουν. Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά.