u/TheDude_BL

Τι είναι αυτό που σας κάνει πραγματικά χαρούμενους στη ζωή;

Τι είναι αυτό που σας δίνει έναν λόγο να συνεχίζετε, ακόμα και όταν περνάτε δύσκολες περιόδους;

Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, η οικογένεια, μια σχέση, οι φίλοι, η δουλειά, ένα χόμπι, ένα όνειρο που θέλετε να πραγματοποιήσετε, ακόμα και κάτι πολύ μικρό και καθημερινό.
Θέλω πραγματικά να ακούσω τι είναι αυτό που κάνει τον καθένα από εσάς να λέει «αξίζει να συνεχίσω». Ίσως μέσα από τις απαντήσεις σας κάποιος που αυτή την περίοδο δυσκολεύεται να βρει κάτι που να τον κρατάει, να ανακαλύψει κάτι που δεν είχε σκεφτεί ή να τον βοηθήσει. Feel Free to speak up

Σύντροφοι του sub, χρειάζομαι τη γνώμη σας γιατί έχω κολλήσει με ένα υπαρξιακό/βιολογικό ζήτημα εδώ και ένα καλοκαίρι. Πηγαίνω παραλία με μια παρέα και ανάμεσά μας είναι μια κοπέλα (ας την πούμε Άννα, από το τμήμα Πληροφορικής που σπούδαζα, ναι σύντροφοι έρχομαι σε επαφή με γυναίκες και τα τμήματα πληροφορικής εμπεριέχουν κοπέλες, οι καιροί αλλάζουνε, don't ask). Έχουμε φτάσει σε ένα level trust που δεν αγοράζεται. Μου εξομολογείται τα πάντα. Μεταξύ αυτών και το πότε ακριβώς νιώθει το κάλεσμα της φύσης για το πιπί της μέσα στο απέραντο γαλάζιο που μας προσφέρει αυτή η χώρα.
Όταν μου λέει «μόλις τα έκανα», εγώ τη ρωτάω με απόλυτα επιστημονικό ενδιαφέρον «σε ποιο σημείο, για να ρίξω μια ματιά;». Μου δείχνει, και εγώ, χωρίς δεύτερη σκέψη, βουτάω στο σημείο που μου λέει.
Όταν βγαίνω από το νερό, αναφωνώ «αχ, τι ζεστή που είναι η θάλασσα σήμερα», με ένα αίσθημα απόλυτης πληρότητας. Ενώ στην αρχή το έκανα για το meme και για να σπάσω το IQ μου, πλέον νομίζω ότι έχει ξυπνήσει κάτι βαθύ μέσα μου. Το feeling του να κολυμπάς στο σημείο που ξέρεις ότι πριν από 30 δευτερόλεπτα υπήρχε ανθρώπινο DNA σε υγρή μορφή, είναι απλά non-descriptive. Νιώθω σαν να γίνομαι ένα με το οικοσύστημα και με την Άννα.
Θέτω λοιπόν τα εξής κρίσιμα ερωτήματα στην κοινότητα:
Golden Shower εξ αποστάσεως (Homeopathic Golden Shower): Μετράει ως fetish αν μεσολαβεί το θαλασσινό νερό και η άνωση; Ή η υψηλή περιεκτικότητα σε ιώδιο και αλάτι δρα ως απολυμαντικό, οπότε τεχνικά κολυμπάω σε αποστειρωμένο περιβάλλον; Ή όντως έρχομαι σε επαφή με τα ούρα της Αννας και είναι όντως η ηδονή αυτή που νιώθω; (Μην μου πείτε απλά ότι είναι αποστειρωμένο, θα στεναχωρηθώ σύντροφοι, πάνω που μου είχε αρέσει όλο αυτό).
Medical / Psychological Assessment: Επειδή αυτό το πράγμα μου προκαλεί μια ανεξήγητη ευφορία, πού πρέπει να κλείσω ραντεβού μέσω Gov.gr; Σε βιολόγο θαλάσσιας ρύπανσης για να αναλύσουμε τα επίπεδα αμμωνίας, ή σε ψυχολόγο για να βρούμε ποιο integration error της Πληροφορικής έφταιξε;
The Bonding Factor: Μήπως αυτό είναι το απόλυτο cheat code για να βγεις από το friendzone; Μετράει ως μια extra, οργανική bonding experience που ξεπερνάει τα στερεότυπα του δυτικού πολιτισμού;
Παρακαλώ μόνο σοβαρές απαντήσεις από άτομα που έχουν τελειώσει STEM ή έχουν πάει Ικαρία.

Υπάρχουν άπειρα τραγούδια εκεί έξω, αλλά νομίζω ότι σχεδόν όλοι έχουμε 1-2 συγκεκριμένα που μόλις τα ακούσουμε μας μεταφέρουν κατευθείαν σε μια άλλη εποχή.
Μπορεί να σας θυμίζουν τα σχολικά χρόνια, μια παλιά παρέα, κάποιο συγκεκριμένο καλοκαίρι, έναν άνθρωπο, μια σχέση ή απλώς μια περίοδο της ζωής σας που έχει περάσει και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει.
Για μένα, ας πούμε, είναι το Let Her Go - Passenger. Δεν ξέρω αν είναι τόσο το ίδιο το τραγούδι όσο όλες οι αναμνήσεις που έχω συνδέσει μαζί του. Κάθε φορά που το ακούω, μου βγάζει μια περίεργη μελαγχολία και μια πολύ έντονη νοσταλγία για μια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μου.
Μου θυμίζει την πρώτη μου σχέση, αλλά όχι μόνο αυτή. Είναι ολόκληρη εκείνη η περίοδος που συνδέω με το τραγούδι, οι άνθρωποι που υπήρχαν τότε στη ζωή μου, η καθημερινότητα, η παρέα, η αίσθηση που είχα εκείνη την εποχή και γενικά το πώς ήταν η ζωή μου τότε.
Νομίζω πως αυτό είναι και το περίεργο με τη μουσική. Μπορεί να ακούσεις ένα τραγούδι μετά από χρόνια και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να σε γυρίσει πίσω σε μια συγκεκριμένη περίοδο, με συναισθήματα που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει. Εσείς τώρα ποιο τραγούδι θα βάζατε και όσοι θέλετε να πείτε και γιατί ή κάτι παραπάνω;

Επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ έκανα μια σκέψη και είπα να την μοιραστώ. Αν υποθέσουμε ότι δυο δίδυμα γέννιουνται το ένα 23:58 και το άλλο 00:02, θεωρείται πως γεννήθηκαν την ίδια μέρα ή διαφορετική, πότε γιορτάζουν τα γενέθλια τους;

Μου έχει δημιουργηθεί μια απορία και αναρωτιέμαι αν το βιώνουν κι άλλοι. Ο τζόγος πλέον διαφημίζεται παντού. Κυριολεκτικά σχεδόν σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα θα δεις κάποια στοιχηματική εταιρεία, ενώ και οι περισσότερες αθλητικές διοργανώσεις έχουν χορηγούς εταιρείες στοιχήματος με αποτελέσμα να μην γίνεται όλοι οι άνθρωποι που τα βλέπουμε να μην μπούμε έστω μια φορά στο τριπάκι αυτό. Τα αποτελέσματα για μένα βέβαια είναι ότι έχω συνδέσει το να βλέπω αθλητισμό με το στοίχημα. Έχω φτάσει σε σημείο να μην μπορώ να παρακολουθήσω ούτε την αγαπημένη μου ομάδα αν δεν έχω προηγουμένως παίξει κάποιο δελτίο. Αν δεν έχω ποντάρει, το παιχνίδι σχεδόν δεν μου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον και βαριέμαι να το δω μέχρι τέλους.
Μου φαίνεται περίεργο γιατί παλιότερα απολάμβανα να βλέπω αγώνες μόνο για το ίδιο το άθλημα.
Το έχει πάθει κανείς άλλος; Είναι κάτι που δείχνει εθισμό ή είναι μια συνηθισμένη συνέπεια του ότι το στοίχημα έχει συνδεθεί τόσο πολύ με τον αθλητισμό;

Disclaimer: Πέραν του αθλητικού τζόγου δεν ασχολούμαι με τύπου slots, φρούτα κλπ δεν με τραβάει το ενδιαφέρον εκεί. Τέλος να σημειωθεί αναφέρομαι στο εάν μπω στην διαδικασία να παρακολουθήσω θα παίξω ότι και εάν γίνει, εάν πχ δεν βλέπω ματς μπορεί και να παραλείψω.

Καθώς γενικά γίνεται πολύ ντόρος εδώ στο sub για την Οδύσσεια ας κάνουμε μια μικρή ανάλυση και σύγκριση για αυτές. Αφού είδα και τις δύο εκδοχές πλέον, για μένα η Οδύσσεια του 1997 παραμένει η καλύτερη κινηματογραφική και μεταφορά του έπους.
Ναι, η διασκευή του Nolan είναι τεχνικά εντυπωσιακή, με τεράστια παραγωγή και εκπληκτική φωτογραφία. Όμως ένιωσα ότι προσπαθεί περισσότερο να γίνει ταινία του Nolan παρά Οδύσσεια του Ομήρου. Αρκετοί κριτικοί και κλασικιστές έχουν επισημάνει ότι ο Οδυσσέας παρουσιάζεται πιο βαρύς και ενοχικός, ενώ χάνει μεγάλο μέρος της πανουργίας, του χιούμορ και της πολυπλοκότητάς του που ισχύει σε μεγάλο βαθμό αυτό βλέποντας την ταινία. Επίσης, αρκετοί χαρακτήρες και στοιχεία της μυθολογίας έχουν απλοποιηθεί ή παραλειφθεί. Αντίθετα, η διασκευή του 1997, παρά τους περιορισμένους πόρους και τα ξεπερασμένα πλέον εφέ, κατάφερε να αποδώσει καλύτερα το πνεύμα της ιστορίας. Έδωσε περισσότερο χώρο στις περιπέτειες, στους θεούς, στα μυθολογικά στοιχεία και κυρίως, στον ίδιο τον Οδυσσέα ως έναν πολυμήχανο ήρωα και όχι απλώς έναν βασανισμένο πολεμιστή. Ίσως η έκδοση του 2026 να είναι ανώτερη ως κινηματογραφικό θέαμα. Όμως ως μεταφορά της Οδύσσειας, εξακολουθώ να θεωρώ ότι η παραγωγή του 1997 κερδίζει. Μπορεί να μην είχε το budget του Nolan, αλλά είχε περισσότερη ψυχή και σεβασμό στο ομηρικό έπος.
Είμαι ο μόνος που το βλέπει έτσι;

Ερώτηση θέλω να πάω από Ιωάννινα στον Βόλο καθώς οι χάρτες δεν έχουν ανανεωθεί, από που μπαίνω για την Ε65 και που βγαίνω. Ώστε να αποφύγω τον δρόμο για την κατάρα;