Baon ako sa utang, OLA, loans, and shame. Today, I finally started crawling out.
I just want to share this for anyone na baon ngayon sa utang, lalo na sa OLA, credit apps, and personal loans.
For months, sobrang bigat ng utang ko. Hindi lang siya numbers sa app. Araw-araw siyang anxiety. Pagkagising mo, utang. Bago matulog, utang. May sweldo pero parang hindi sayo. May pera pero takot kang galawin kasi alam mong may hahabol na due date.
Dumating ako sa point na nasa kwarto lang ako tapos bigla akong sumigaw. As in sigaw talaga. Parang baliw, kausap sarili, kausap hangin, kausap yung bigat sa dibdib ko.
Hindi siya inspirational moment. Pangit siya. Nakakahiya siya. Pero totoo siya.
That was the moment I realized na hindi ko na kaya yung cycle na takbo, tago, extend, reloan, repeat.
So I listed everything. Lahat ng utang. Lahat ng due. Lahat ng apps. Kahit masakit tingnan.
Then I started paying one by one.
Today, nabayaran ko na yung mga pinaka-toxic na loans/OLA ko. May natitira pa akong legit bank/personal loans, pero sobrang laking bawas na ng bigat. Hindi pa ako fully debt-free, pero hindi na ako frozen.
Kung baon ka ngayon, ito lang masasabi ko:
Ilabas mo lahat sa listahan. Mas nakakatakot yung hindi mo alam ang total.
Unahin mo yung pinaka-toxic/high-pressure debts.
Stop reloaning kung kaya. Relief siya ngayon, pero hukay ulit bukas.
Screenshot every payment and confirmation.
Humingi ng tulong kung may trusted kang tao.
Patawarin mo sarili mo, pero huwag mong takasan ang responsibility.
Hindi ako proud na umabot ako sa breakdown. Pero proud ako na hindi ako nanatili doon.
Kung nasa same situation ka ngayon, please start somewhere. Kahit maliit. Kahit isang loan lang. Kahit isang listahan lang muna.
Minsan yung unang step palabas ng utang hindi mukhang success story. Minsan mukhang pagod na tao lang na umiiyak or sumisigaw mag-isa sa kwarto.
Pero start pa rin yun.
PS.
Hindi pa ako debt-free. Pero today, hindi na utang ang may hawak sa leeg ko. Ako na ulit.