İlişki Sahibi Olamayanların Sürekli Nefrete ve Aşağılanmaya Maruz Kalması
İsteyip de ilişki yapamayanlara, bakir kalan erkeklere incel diyorlar. Habire bu kavramın anlamını değiştirirken ayrıca bir sürü şey adlediyorlar. Kadınlardan nefret ediyorlar, şiddete meyilliler bu yüzden yalnız kalmayı hak ediyorlar, toplumdan dışlanmalılar ve çeşit çeşit hakaretler görüyorum.
Tüm bunlar üzüyor beni. Ben 27 yaşıma kadar bir kadın eli bile tutmamışımdır. Açıkçası, babasız, ağır fakir ve depresyondayken buna imkânım olmadı. Ne yapayım? İçten içe ben de çok istedim biriyle birlikte olmayı, karşılıklı sevmeyi, sarılmayı ve aşk yaşamayı, ama olmadı işte. Hayatım travma doluydu ve ben daha yeni yeni toparlıyorum.
Sürekli kendini geliştir diye de tavsiye veriliyor internette. Sevilmenin, ilgi görmenin karşılıksız olmaması da üzüyor. Hayatımın bu noktasında artık ilişki sahibi olmayı da umursamamaya başladım çünkü kendimi bundan geride kalmış hissediyorum. Her şey yaşında güzel. Yaşıtlarım hep deneyimli ve benim kendime bulacağım bir partnerin benden deneyimli olması beni içten içe üzeceğini, kıskandıracağını, adil hissettirmeyeceğini adım gibi biliyorum.
Bu yalnızlığı kabullenmeye çalışıyorum ama çevremin sürekli ilişkileri hatırlatmasından nefret ediyorum. Hiç ilişkim olmadığım açığa çıkarsa uzaylı muamelesi görüyorum. Yalan ilişkiler uydursam vicdan azabı çekiyorum yalan söylediğim için. Bunun üstüne de internetten bir ton nefret görmek beni iyice yoruyor.
Durum böyle paylaşasım geldi.