r/yalnizucubeler

Dolu dolu yaşadım diyeniniz var mı? Öyle diyebilmek için ne yapıyorsunuz?

Zenginlik, güzellik ve iyi aileye sahip insanların sahip olmayan insanlara karşı gösterdiği tavırlar çekilecek gibi değil. O üstten bakış, kaale almayış. Herkes tarafından sürekli kolay yoldan her şeyi elde eden insanlarla kıyaslanmak... Bıktım, her şeyi tırnaklarla kazımam mı lazım? Neden başkaları hiçbir şey yapmadan sahip?

SİNİRDEN KAFSYI YİCEM ABİ İNSANLAR HEP AYNI YA GERÇEKTEN ŞÖYLE DELİKANLI DÜZGÜN BİR KIZ ERKEK ARKADAŞ YOK MU TEKNOLOJŞ ÇAĞINDA MESAJA GEÇ BAKMAK NE YA DOĞRU BİR İNSAN ARIYORUM

yıllardır kardeşim canım dediğim yediğimizin içtiğimizin ayrı gitmediği çok sevdiğim bir kız arkadaşım vardı aynı odada kalıyorduk yurtta

Kız şu anda beni taciz eden bir çocukla sevgili
Ve beni taciz etmesi olayını kıza anlatmadan önce çocuğu tanımıyordu.

o kadar üzgün ve kırgınım ki dün gece bile rüyamda gördüm cidden güvendiğim ve çok sevdiğim biriydi
ona sadece “umarım benim gibi bir dostunu kaybettiğine değecek bir ilişkiniz olur” dedim …

Arks ben cok kolay hoslaniom ya asiri hoslanmadim biri olsn cirkin olsn 2 gun snra hoslaniom sizdede olemi

Merhaba ben oldum olası pek arkadaşı olmayan biriyim geçmişte akran zorbalıpına uğradım vs vs. Ondan beridir kimsenin beni isteyeceni düşünmez şekilde yaşıyorum istemsiz. Güzel bir ünide okuyırum 24 yaşındayım ama kimsem yok nerdeysr sadece tek bir arkadaşım var kendisine müteşekkirim o da olmasa napardım bilmiyorum. Yalnızlık konsepti benim için biraz anlamlı çünkü hayatım boyunca yalnızdım ve istediğim şey hep çok arkadaşım olsun istedim,bu benim zamanla var ya da yok düşünce sistemini geliştirmeme neden oldu. Eğer yalnızsam bütün derslerimi güzel hissetmeyi dışarı çıkmayı vücudumu önemsemeyi her şeyi bırakıyırum ve sadece sefil bir şekilde yatağımda oturuyorum. Çokça bunalıyorum o yüzden yalnızlıktan boğulacakmış gibi hissettiriyor. Üzgünüm ama yalnızlığıma çok anlam yüklüyorum ve kolay kolay hissettiğim şeyler anlaşılmıyor. Neyse diyeceğim o ki bu yalnızlığım yüzde 90 devam edecek,eminim. Çünkü çevrelere giremiyırum birileriyle tanışamıyorum hep kendi halimde takılıp insanlardan kaçıyorum o kadar alıştım ki buna.... Sizce yalnızlığıma alışmayı kabul edip bunla yetinmeli miyim yoksa hala bunu dert edinip hayatıma içten içe birilerinin girmesini mi ummalıyım hatta bu konuda çabalamalı mıyım ?

aile evinden baska sehire tasindim iyi mi ettim bilmiyorum geri de donemiyorum.

burda yeni bi ortam yaratmak istiyorum aslinda ama nasil yapiliyo hic bir fikrim yok

24 yasindayim etrafima baktigimda benim yasimdaki herkesin zaten 3 5 siki dostu var veya bir ortami var. delirmemek icin spora basladim orda her gun gordugum kisilere selam veriyorum sohbet baslatmaya calisiyorum siklenmiyorum, konsere gideyim dedim herkes grup halinde gelmis hic bekledigim gibi degildi ciktim gittim nereye uzansam gec kalmis gibi hissediyorum.

ne yapmak lazim nerde insanlarla tannisabilirim tam bir boomer gibi ne aktivite varsa atliyorum

sevilmeyecek veya uyumsuz biri oldugumu da dusunmuyorum tasinmadan once bircok arkadasim vardi.

ve gunden gune insanlarla konusmak zor geliyo insan icine cikmak birine bakmak selam vermek bile anormal bir seymis gibi. artik son 1 yilda isin geldigi nokta kasiyerin fis ister misiniz sorusunun ve avm girisindeki guvenlige kolay gelsin demenin benim gunluk sosyallesmem olmasi

ne zaman biriyle konuşsam iş yavaş yavaş bir tür tartışmaya dönüyor anlamış değilim ya kafayı yiyeceğim artık

Arkadaşlar pazartesinden cumartesiye kadar çalışıyorum bir tek pazar günlerim müsait oluyor. Pazar günlerini çoğunlukla yalnız geçiriyorum . Pazar günü müsait iseniz kartal meydan da takılmak isteyen dm den yazabilir.

Yaş 17

Erkeğim

bende paranoya var ve ben ne zaman atak geçirsem beni bir şekilde bunların hareketleri tetikliyor ve bugün artık dayanamayıp görüşmek istemiyorum diyip hepsini engelledim. işin garibi hiç bir şey hissetmedim ve hâlâ hissetmiyorum. düşününce ortak bir yönümüz bile yoktu ayda yılda bir dışarı çıkar geçmişi konuşurduk ve bu kadar. yakın olduğumuz süre boyunca sadece müptezellik yaptık. bilmiyom bence doğru bir karar verdim. siz daha önce hiç böyle bir şey yaptınız mı?

milletin orası burası sıkışınca nasıl biz bir aileyiz, biz senin kanınız der, işleri düşmeyince öldüm mü kaldım mı onu bile sormazlar. çok önemli olanlardan bir kaç tane hariç hepsinin numarasını sildim rehberde toplasan 25-30 tane adam kaldı (çoğu iş yerinden zaten) anasini satayim boyle isin artık tamamen kendimi %99 sekilde bütün insanlıktan soyutladım çevremde konuşabileceğim muhabbet edebileceğim bi tane adam kalmadi buda boyle bir hikayeydi sağolun okuduğunuz

20 yaşında izmirde askerlik yapıyprum sıkıldım dertleşmek konuimak isteyen abla abi ksrdeş herkesi bekliyorum.

ek tercihle univeristeye yerlestim (istanbul) ama kalicak ne bi akrabam ne bi tandiigim var kyk yurtları desen herkes dolu diyor misafir ayirtcak bir torpilim bile yok yurt kiralasam aylik 15 bin tl den basliyor (ki bana verilecek harçlık 15 bin tl zaten ki ben buna okey bile olsam anem ve ba*am mırın kırın edicek -tera fonlarinda param kaldi yakinda alirim 6 aya kadar cok rahat idare ettirecegi halde-) keske kazanmasaydim diyorum bazen istedigim bir bolumdu ama barınma sorunu zorluyor suan mahvolmus bi şekilde kaderimi bekliyorum