r/yalnizucubeler

Ben kendimden biktım.insan kendinden bikarmiymiş

Bikiyomuş işte.

Tiksiniyomuş hatta

Oysa sadece normal bir insan olmak istemiştim.

Buraya kadarmiş bu aksam i.h.r edeceğim.

bay bay dostlar.

Etmezsem dönerim buraya.

Hem güzel kokuyor hem kuşlar cıvıldıyor

Bir süredir yalnızım. Yani aslında birkaç yıldır. Kendimi hep sevdiğim şeyleri yaparak oyaladım, yalnızlığın o kadar da kötü bir şey olmadığını kendime hep inandırmaya çalıştım. Ama artık günün 24 saati aklımdan çıkmamaya başladı artık bu konu. Psikolojik sorunlarım da oldu bu süreçte ve belki de tüm bu sorunların sebebi de yalnızlıktır. İlaçlarla bir yere kadar tedavi oluyor insan. Psikiyatriste gitmeyi seviyorum çünkü kendimi gerçekten anlatabildiğim tek yer orası. Her ne kadar psikiyatristin umrunda olmasa da. Tabi o da haklı sonuçta günde kim bilir kaç tane hasta geliyordur benden başka birde benim saçma dertlerimi mi dinleyecek. Ama en azından aklımdan geçenleri sesli bir şekilde söyleyebilmek bile beni rahatlatıyor. Yazmamın sebeplerinden biri de bu. Yazmak da beni rahatlatıyor kısa süre de olsa. Piyano çalınca, başarılı olunca mutlu olacağımı, asıl problemimin de geçeceğini düşündüm uzun bir süre. Ama hayır. Sanırım bunun başarıyla sevdiğin şeyi yapmakla falan pek de alakası yokmuş. Asıl sorun çözülmedikten sonra istediğim kadar başarılı olayım içimdeki o boşluk bir türlü dolmuyor. Felsefe ve gezegen fotoğraflamayla ilgileniyorum piyano dışında. Az buçuk da bilim ilgimi çekiyor. Problemlerimi hep felsefeyle, varoluşla veya bilimsel bir açıklamayla avutmaya çalıştım. Sevginin gerçek olmadığını, bir arkadaşımın olmasının gerekli olmadığını inandırmaya çalıştım hep kendime. Ama artık kendime bile inanmıyorum. Tam olarak ne istediğimi de bilmiyorum. Kafam çok karışık. Ama şunu kesin olarak biliyorum ki yalnızlık beni mental olarak gerçekten yıpratmaya başladı.

Kent sakinleri post atın artık bakacak şey kalmadı. Sohbet edecekler dm gibi şeyler de atmayın artık sıktı. Geçenlerde bi uyandım sevdiğim kişi engel atıp gitmiş. Enişteye selamlar olayı burası

Yalnızım. Eski bitmesi gereken ilişkilerin iyi taraflarını özlüyorum. Acı çekiyorum. Mutlu değilim. Bir şey yaparken çok sıkılıyorum. İş-ev rutininden nefret ediyorum. Uyku düzenim bozuk. Kendimi çirkin görüyorum. Hayat nasıl güzel bir yer olabilir

Karışık bir konu nasıl anlatsam bilmiyorum ailecek oturup takılıyoruz herkes aile ferdi isim veya yakınlık vermek istemiyorum

İşte şaka adı altında biraz ellemeye başladı derken kalçama yöneldi birkaç hareket yaparak şaka diyerek geçti normalde spor yapan çok şükür bir alet olmadıkça çoğu kişiye karşı kendimi koruyabilecek biriyim ama o kişiyi dövmek için kalkınca aileden bazı kişiler engel oldu bana kızdılar ve 5 dakika sonra gene oldu bu sefer tonlarca kez yaşanması ardından ölümüne dövmek için gidecekken ailem bana bağırmaya başladı bunlar şaka bunlar komiklik sen anlamazsın diye

1-2 kez okulun erkekler tuvaletindede yaşamıştım ondan dolayı detone olup ağlamaya başlıyorum neyse onlar oturma odasına geçti bende şimdi cs gircem

Bisex ve Switch birisiyim ama bu korkunç birşeydi ailemden kimse bilmiyor bunu yapan kişinin bilecegini hiç sanmam

Sürekli aile içi huzursuzluk yaşıyoruz 1-2 kez sonlandırmayı denedim ama korktum bilmiyorum...

Kısa bir süre önce Lise bitti. Liseden sonra ara sıra konuştuğum ve kafamı dağıtmama yardımcı olan birkaç arkadaşımdan da ayrı kaldım. Ancak asıl mühim mesele bu değil, bunların birleşimiyle olan bir dizi olay. Lise bittikten sonra yapacak aktivite bulamadım üniversiteyi beklerken birkaç iş başvurusu yaptım ve geri dönüşler alsam da gitmedim çünkü yeni bir çevre edinmekten de korktum, nedenini bilmiyorum. Sonunda boşluğa düştüm, dizi ve film izleyeyim dedim ancak hiçbiri ruh halimi toparlamadı.

Yazmaya ve birşeyleri anlatmaya çalışmamın sebebi de bu. Yalnızım ve günlük hayatta neredeyse kimseyle konuşmuyorum. Geçmişte yaşadığım bazı iyi olmayan olayların da bununla bir etkisi olabilir. Arkadaşlarım tarafından her zaman İkinci planda olduğumu biliyorum. Muhtemelen bunun karakterimden kaynaklandığını zannediyorum. Bu dönemde bazı enstrümanları (eskiden de icra ettiğim) çalmaya çalıştım ancak hiçbiri eskisi kadar bana zevk vermiyordu sonuç olarak bunu da bıraktım.

Bunu bir gece vakti yazıyorum ve uyku düzenim altüst olmuş durumda, günde sadece birkaç saat uyuyabiliyorum. Uykudan sonrası benim için adeta travma çünkü aklımdan düşünceler hiç kaybolmuyor. Susturmak için sosyal medya da gereksiz biçimde zaman harcıyorum bunu ise kitap okuyarak dengelemeye çalışıyorum. Gündüzleri aşırı korkutucu oluyor benim için düşündükçe ağlayasım geliyor lütfen yardım edin. Bunu paylaşmamın sebebi sadece içimi dökmek ve rahatlamaya çalışmak ancak her satır daha da yük oluyor gibi. Teşekkür ederim.

Belli ki yabancıyım ama sanırım kendime uygun bir yer buldum

Bu subredditi tamamen tesadüfen buldum ve inanmayacaksınız ama biraz türkçe bilen bir yabancı için baya eğlenceliymiş

Diliniz de hem derin hem de eğlenceli
ya kıskandım vallahi😭