Kabul mu etmeliyim?
Merhaba ben oldum olası pek arkadaşı olmayan biriyim geçmişte akran zorbalıpına uğradım vs vs. Ondan beridir kimsenin beni isteyeceni düşünmez şekilde yaşıyorum istemsiz. Güzel bir ünide okuyırum 24 yaşındayım ama kimsem yok nerdeysr sadece tek bir arkadaşım var kendisine müteşekkirim o da olmasa napardım bilmiyorum. Yalnızlık konsepti benim için biraz anlamlı çünkü hayatım boyunca yalnızdım ve istediğim şey hep çok arkadaşım olsun istedim,bu benim zamanla var ya da yok düşünce sistemini geliştirmeme neden oldu. Eğer yalnızsam bütün derslerimi güzel hissetmeyi dışarı çıkmayı vücudumu önemsemeyi her şeyi bırakıyırum ve sadece sefil bir şekilde yatağımda oturuyorum. Çokça bunalıyorum o yüzden yalnızlıktan boğulacakmış gibi hissettiriyor. Üzgünüm ama yalnızlığıma çok anlam yüklüyorum ve kolay kolay hissettiğim şeyler anlaşılmıyor. Neyse diyeceğim o ki bu yalnızlığım yüzde 90 devam edecek,eminim. Çünkü çevrelere giremiyırum birileriyle tanışamıyorum hep kendi halimde takılıp insanlardan kaçıyorum o kadar alıştım ki buna.... Sizce yalnızlığıma alışmayı kabul edip bunla yetinmeli miyim yoksa hala bunu dert edinip hayatıma içten içe birilerinin girmesini mi ummalıyım hatta bu konuda çabalamalı mıyım ?