ไม่เดียงสา EP 1-10
เราต่างเคยเป็นของกันและกัน” (เวอร์ช****ันรีไรต์)
เชียงใหม่ยังเหมือนเดิมในสายฝน แต่ “บาส” ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
จากเด็กทันตะปี 1 ที่เคยหัวเราะง่าย ใช้ชีวิตไปวัน ๆ
เขาโตขึ้น กลายเป็นหมอฟันเต็มตัว มีชื่อเสียง มีคลินิกของตัวเองในกรุงเทพ
และมี “ครอบครัว” ที่สมบูรณ์แบบ—ภรรยาที่อยู่ข้าง ๆ และลูกที่กำลังโตเป็นวัยรุ่น
แต่ในหัวใจเขายังมี “บางชื่อ” ที่ไม่เคยหายไป
✈️** พี่**มีนา
พี่มีนา… รุ่นพี่ที่เคยเป็นเหมือนทั้งโลกของเขาในวัยมหาลัย
ผู้หญิงที่เคยยิ้มให้เขาในวันแรก
เคยเดินจับมือกันในถนนเชียงใหม่
เคยเป็นทั้งความรัก ความสุข และความเจ็บที่สุดในชีวิตเดียวกัน
จนวันหนึ่ง เธอหายไปจากชีวิตเขาแบบไม่มีคำลา
ข่าวที่ตามมาทีหลัง…
คือเธอถูกจับในต่างประเทศ คดีเกี่ยวกับการลักลอบขนยาโดยไม่ตั้งใจ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เหมือนชีวิตถูกตัดขาดกลางประโยค
เขาอยากเกลียดเธอ
แต่กลับทำไม่ได้เลย
🕰️** เวลาผ่าน**ไป
สิบกว่าปีผ่านไปแบบเงียบ ๆ
บาสกลายเป็น “หมอฟันที่ประสบความสำเร็จ”
คนรอบตัวมองว่าเขามีชีวิตที่ดีแล้ว
แต่บางคืน เขายังเผลอเปิดรูปเก่า ๆ
รูปผู้หญิงคนหนึ่งในเดรสเรียบ ๆ ที่ยืนยิ้มกลางดอยสุเทพ
แล้วก็ปิดมันลง… เหมือนกลัวตัวเองจำมากเกินไป
🌏** วันที่ได้เจอกันอีกครั้ง **(อายุ 50)
สนามบินต่างประเทศในวันธรรมดา
บาสเดินออกจากเกท พร้อมกระเป๋าเดินทาง
ผมเริ่มมีสีขาวแซม ๆ แต่ยังดูเป็นผู้ใหญ่สุขุม
แล้วเขาก็หยุดเดิน
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงม้านั่งริมทางออก
ผมสั้นขึ้น มีรอยเวลาชัดเจนบนใบหน้า
แต่สายตายังเหมือนเดิม—สายตาที่เขาเคยจำได้แม่นที่สุดในชีวิต
“มีนา…”
เสียงนั้นหลุดออกมาเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
นิ่งไปหนึ่งวินาที
ก่อนจะยิ้ม… ยิ้มแบบคนที่ผ่านทุกอย่างมาแล้วจริง ๆ
“นานมากเลยนะ บาส”
💔** **บทสนทนาที่ไม่ต้องมีน้ำตา
ทั้งสองนั่งคุยกันในร้านกาแฟเล็ก ๆ ข้างสนามบิน
ไม่มีคำโทษ ไม่มีคำอธิบายยาว ๆ อีกแล้ว
มีแต่ “ชีวิตที่ผ่านไปแล้ว”
เธอบอกว่า
หลังออกจากคดี ชีวิตเธอแตกเป็นเสี่ยง
ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมดในประเทศที่ไม่คุ้นเคย
บาสฟังเงียบ ๆ
เขาไม่ได้ถามว่า “ทำไมวันนั้นถึงเกิดขึ้น” อีกแล้ว
เพราะมันผ่านมานานเกินจะหาคำตอบ
👨👩👦 ชีวิตของเขา
บาสหยิบรูปครอบครัวให้ดู
“นี่ลูกผม… ตอนนี้กำลังจะเข้ามหาลัยแล้ว”
เธอมองรูปนั้นนานมาก
แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“ดีจังนะ… นายไปได้ไกลกว่าที่เราคิดไว้มากเลย”
คำว่า “เรา” ทำให้เงียบไปชั่วครู่
🌫️** ตอนแยกจา**ก
ก่อนจะจากกัน เธอพูดเบา ๆ
“เราไม่ได้พังเพราะไม่รักกันนะ”
บาสนิ่ง
เธอยิ้มบาง ๆ เหมือนยอมรับอะไรบางอย่างในชีวิตตัวเอง
“เราแค่…รักกันในเวลาที่ชีวิตยังไม่พร้อมจะรับมัน”
🌙** **ตอนจบ
เขาเดินกลับไปที่รถ
ครั้งนี้ไม่มีการหันกลับไปมอง
เพราะทั้งสองรู้แล้วว่า—
บางคนไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่ออยู่ด้วยกันตลอดไป
แต่ถูกสร้างมาเพื่อ “เคยทำให้ชีวิตเราเป็นอีกคนหนึ่ง”