Ημέρες μνημονίων / δημοψηφίσματος / Capital Controls - Συγκλονίστηκες στιγμές/εικόνες οι οποίες δεν θα ξεχάσω ποτέ
Συχνά πυκνά όταν συζητάω με την παρέα μου φτάνουμε να σκεφτόμαστε που θα μας είχε οδηγήσει το GREXIT. Εν συνέχεια, συζητάμε για το που ήμασταν, τι κάναμε, και τι σκέψεις είχαμε εκείνες τις περιβόητες μέρες της συγχρωνης ιστορίας μας όπου πάγωσαν όλα και κυρίευσαι το <<τι γίνεται τώρα;>>. Όντας σχετικά νέοι, δεν είχαμε πλήρης κατανόηση τον γεγονότων τότε, μονάχα εικόνες.
Εικόνες της Αθήνας συγκεκριμένα, μιας Αθήνας παρατιμένης, της παρακμής, γεμάτη παράκρουση και νεύρα. Σκηνικά εγκατάλειψης από Αστυνομία που οδηγήσαν σε μεγάλη εγκληματικότητα, όπως και του εργατικού πληθυσμού που είχε εξαπλωθεί έντονα παντού στο κέντρο της χώρας άστεγος (και κατ'επέκταση εξαρτημένος στα ναρκωτικά σε βαθμό που δεν είχαμε ξαναδεί). Άπειρα μαγαζιά και καταστήματα που κάποτε ήταν γεμάτα εμπορικότητα προς πώληση και ενοικίαση.
Συγκεκριμένα, το ποσά μαγαζιά είχαν αδειάσει νομίζω είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Οι τότε στιγμές που το σκεφτόμουν προκαλούσαν συναισθήματα εγκατάλειψης και λύπης για όλους που υπέστει τέτοια καταστροφή. Οι διαφημίσεις ξαφνικά 10 επίπεδα κάτω όπως και ο αθλητισμός της χώρας με τις όλο και πιο ρημαγμένες υποδομές.
Εν κατακλείδι, μείναμε 15 χρόνια στάσιμοι και επειδή είναι ένα ευαίσθητο θέμα που περάσαμε, θα εκτιμούσα πολύ να ακούσω κάποιες ιστορίες για εκείνες τισ μέρες, τον πανικό που μπορεί να είχατε η επιπτώσεις που αντιμετωπίσατε.
Μάλλον υπερβάλω αλλά έτσι νομίζω ήταν, μπορεί να μην είμασταν τριτοκοσμικοί αλλά για χώρα Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ένα σοκ, ήταν κάτι πρωτόγνωρο.