u/DealerAppropriate669

//trigger warning//

I used to be part of NDMOs in UP. I stayed because I genuinely believed in its principles. That student leadership should stand with the marginalized, with the victims, challenge abusive systems, and remain accountable to the people it claims to represent.

But over time, I became disillusioned.

Conversations around SH cases and abuse were mishandled behind closed doors. I saw how survivors and people raising these incidents were sometimes treated as “disruptions” to the wider movement instead of people who deserved clarity, protection, and accountability. 

Mas masakit pa rito, yung institution na nagsasabing “victim-centered” daw sila, sila rin pala ang may mga opisyal na directly involved sa legal defense ng rapist habang kasabay nilang dinidiskartehan kung paano ihahandle internally ang issue. Bilang dating nasa loob, doon ko unang naramdaman na may mga pagkakataong mas nangingibabaw ang political preservation kaysa tunay na accountability. At siguro iyon ang isa sa pinakamabigat tanggapin. Na may mga taong alam ang nangyayari, pero mas piniling protektahan ang organisasyon at political image kaysa maging transparent.

At kung hindi pa dahil sa mga college publication tulad ng SINAG na tumangging manahimik, maraming students at council members pa mismo ang hindi malalaman ang buong nangyayari. Nakita ko rin mismo kung paano may mga pagtatangkang pigilan o ipa-take down ang impormasyon tungkol sa kaso. That was the moment I started asking myself: kung totoong naniniwala tayo sa transparency at justice, bakit takot na takot tayong ipaalam ang katotohanan?

Napagod din ako sa constant moral posturing. Yung kailangan palabasing sila lang ang may ginagawa habang binubura ang ambag ng ibang organizations at mga estudyanteng pare-pareho namang nagsasakripisyo ng oras, tulog, academics, at relasyon sa pamilya para sa student movement.

Honestly, nakakapagod din makita na paulit-ulit nilang pinupuna ang macho-pyudal na kultura ng lipunan pero sa loob mismo ng circles nila, paulit-ulit ding may lumalabas na mga kaso ng harassment, abuse, bullying, intimidation, at frat-related issues na hindi naman talaga nareresolve nang maayos. Minsan may mga tatanggalin temporarily kapag issue season, tapos ibabalik lang ulit pagkatapos ng eleksyon na parang walang nangyari.

May bullying culture rin talaga na hindi maikakaila. Yung hostility toward people outside their circles. Yung feeling na kapag hindi ka fully aligned sa kanila, automatic kalaban ka na. Yung subtle intimidation, pag-ancha, at paninira sa mga taong gusto lang ding tumulong at kumilos para sa komunidad kahit iba ang pamamaraan o paniniwala.

I know walang perpektong political party sa UP. Alam kong messy talaga ang student politics. Pero tumanggi na akong i-normalize ang hypocrisy at mga kulturang nakakasakit mismo sa mga taong sinasabi nilang ipinaglalaban nila.

This is not me rejecting activism or collective action. Naniniwala pa rin ako sa pag-oorganisa, sa mobilisasyon, at sa pakikilahok sa mga laban ng mamamayan.

Pero naniniwala rin ako na hindi exempted sa kritisismo ang isang movement dahil lang tinatawag nito ang sarili nitong progressive.

At siguro iyon ang ibig sabihin ng boto ko ngayon.

Hindi apathy, hindi disengagement, hindi pagbitiw sa student movement.

But a refusal to normalize hypocrisy, silence, and political cultures that hurt the very people they claim to fight for. That's why my vote today is a protest vote.