Alkolik babam siroz olduğu için ameliyattan korksam da ona karaciğeri donörü oldum, buna rağmen 1.5 ay sonra komplikasyonlardan dolayı hayatını kaybetti. Yaban mersinli kapkek
Onu hâlâ çok özlüyorum ve öldüğünü kabullenemiyorum. İşsizim, antidepresan sayesinde gündelik yaşamıma devam ediyorum. Karnımdaki devasa ameliyat izi yüzünden benden hoşlanan bir erkek olsa bile iğreneceğinden korkuyorum. Son yıldaki en büyük başarım düzenli bir şekilde spor salonuna gitmeye başlamak oldu
edit: şu an annemden gizli bir şekilde ağlayarak yorumları okuyorum, içten yorumlarınız için teşekkür ederim
edit 2: sevilme konusunda içimi rahatlattığınız için sağ olun, bu konuda pek çok yorum aldığım için açıklamak istiyorum, aslında o kadar da kafama taktığım bir şey değil, ara sıra aklıma gelen nahoş bir düşünce sadece. ameliyat ve babamı kaybetmek konusunda içimi dökmek istedim çünkü ne hastalık sürecini ne de sonrasını kimseye anlatabildim. şu anda sevgili bulmak gibi bir derdim yok, spora, kariyer hayallerime ve iyileşmeye odaklanmak istiyorum. annemi de spor salonuna başlattım, birbirimize destek oluyoruz❤️