Με αφορμή μια είδηση που διάβασα, σχετικά με τις πρόσφατες απαγορεύσεις στο ίντερνετ για παιδιά κάτω των 15 που έρχονται και στην Ελλάδα. Παιδιά ζωγραφίζουν μουστάκια και "ξεγελούν" τα συστήματα αναγνώρισης ηλικίας.
Δεν ξέρω αν ισχύει σαν είδηση και δεν είναι αυτό το θέμα. Παρατηρώ όσο μεγαλώνω πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται ή είναι απλά απρόθυμοι να πάρουν την ευθύνη των πράξεων τους. Δεν "γίνεται" να φταίνε για απολύτως τίποτα. Νιώθω πως από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, τις κοινωνικές αξίες που ξεκινούν από την οικογένεια, χωρίς όμως να είναι εκεί η αποκλειστική ευθύνη παίρνουμε μαθήματα για το πως να "ξεγελάμε" τους ανθρώπους γύρω μας για να γλιτώσουμε συνέπειες.
Φυσικά αυτό επιδεινώνεται από τον τρόπο που οι ίδιες οι κρατικές δομές μας αντιμετωπίζουν, με όλη τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία που σε έναν βαθμό σε "αναγκάζει" να παρακάμψεις τους κανόνες, για να ολοκληρώσεις κάποιες κατά τα άλλα κανονικές διαδικασίες. Παρόλα αυτά εγώ προσωπικά αυτή τη δικαιολογία τη βρίσκω εξίσου ευθυνόφοβη. Αντί δηλαδή να παλέψεις για να αλλάξεις τον τρόπο που λειτουργεί κάτι, επιλέγεις να το παρακάμψεις απλά γιατί είναι πιο εύκολο.
Γιατί για παράδειγμα πρέπει να βάλεις ένα μέσον για να πάρεις ένα επίδομα που δικαιούσαι απλά και μόνο γιατί "έτσι λειτουργεί", επειδή κάποιοι χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο για να πάρουν το ίδιο πράγμα χωρίς να δικαιούνται στερόντας το και από εσένα; Γιατί δεν μπορούμε απλά να αποφασίσουμε σαν κοινωνίες, ότι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη;
Όπως ακριβώς το ίδιο μπορεί να ισχύει και σε μια παράβαση. Για παράδειγμα, εαν εγώ για χ ψ λόγους περάσω ένα κόκκινο, όχι γιατί είμαι "μάγκας" αλλά ακόμα και γιατί αφαιρέθηκα, δεν ήμουν ήρεμος κλπ γιατί να μου σβήσει η κλήση; Γιατί να μην πάω να πληρώσω το λάθος μου; Είμαι ενήλικας, έκανα ένα λάθος. Συμβαίνει, όσο τραγικό και αν είναι είμαστε άνθρωποι, θα κάνουμε λάθη και θα πληρώσουμε τις συνέπειες. Γιατί τέτοιος φόβος απέναντι στην ευθύνη;