Carrièreswitch tijdens ziekte
Hoi allemaal. Ik zou graag advies willen over hoe dit aan te pakken. De situatie:
Ik ben/was docent op de middelbare school. Tijdens mijn zwangerschap werd ik ziek en stopte ik in overleg met de arbo-arts met werken voordat mijn verlof in ging. Tijdens het verlof dropte mijn leidinggevende een bom die voor een groot arbeidsconflict zorgde. Dat had ook impact op mijn stress niveau (alsof bijna bevallen van je eerste kind nog niet stressvol genoeg is) en zorgde ervoor dat mijn verlof alles behalve ontspannen was. Ik was voornamelijk in de weer met de vakbond, die mij wel informeerde maar ook ontzettend veel van mij vroeg. Allemaal documenten, e-mails, etc., toen bleek weer dat er dossiers misten die ik moest opvragen bij HR, het hield niet op. Ik raakte in een soort burnout. De leidinggevende in kwestie is toen ook uitgevallen, mede door het conflict (gaf ze later toe in een één-op-één gesprek) en er kwam uiteindelijk een interim. Die heeft het netjes opgepakt en na mijn verlof kwam ik in de ziektewet. Ik heb aangegeven niet meer bij mijn werkgever over de vloer te willen en kunnen komen en uitgelegd waarom het zo'n struikelblok was/is. Arbo-arts was het hier mee eens, maar had nog hoop dat ik met de tijd wel zou bijdraaien. Op advies van de arbo-arts en mijn aandringen heeft de interim kunnen regelen dat ik elders vervangend werk kon uitvoeren onder het mom van reïntegratie. Dat vond ik heel fijn. Ik heb het werk rustig opgebouwd, een ontzettend leuk project ontwikkeld, dit ook als pilot gedraaid, vervolgens geëvalueerd en een vervolg erop voorbereid. Ondertussen is mijn leidinggevende terug gekeerd en hebben we elke twee weken een koffiemoment gehad om bij te praten en afspraken te maken/bijstellen. Momenteel ben ik opnieuw zwanger (er is al zoveel tijd overheen gegaan), heb ik de uren ook weer moeten afbouwen door klachten, en met alle verlofdagen + vakanties die binnen mijn verlof vallen, zou ik pas in november weer terug te hoeven keren naar werk. Ik heb tegen het einde van mijn verlof nog een gesprek met de arbo-arts om te kijken hoe het op dat moment gaat. Omdat er al meer dan een jaar is verstreken, zou er verplicht een tweede spoor traject gestart moeten worden, maar ik was in de veronderstelling dat ik dat al soort van deed... Beetje vaag voor mij momenteel. In ieder geval heb ik me verschillende dingen gerealiseerd tijdens mijn ziekte en reïntegratie. Namelijk:
- Na 6 jaar in het onderwijs heb ik nog steeds geen zekerheid. Elk jaar is het opnieuw de vraag hoeveel klassen ik krijg, hoeveel uren ik kan werken, en dus ook wat mijn salaris gaat worden. Dat geeft elke keer opnieuw ontzettend veel stress.
- De schoolleiding is niet stabiel, elk jaar wisselen er wel 2-3 personen. Met zoveel overdrachten gaat we veel informatie verloren. Daardoor voel ik me niet gehoord en voel ik me vooral vergeten en onbelangrijk. Dingen die ik 3 achtereenvolgende jaren heb besproken met 3 verschillende leidinggevenden raken gewoon aan hun kant in de vergetelheid.
- Ik dacht dat het aan de school lag, maar het ligt aan het vak. Het systeem is kapot. Op mijn "nieuwe" school, waar ik dus mocht reïntegreren, voelde ik mij welkom en warm onthaald. Echter, de laatste paar weken hoorde ik echt schandalige dingen van collega's. Schoolleiding geeft gewoon niet om personeel. Steunt je niet. Laat je keihard vallen. En dat is schijnbaar overal zo. Op elke school waar ik ben geweest is het hetzelfde liedje. Dit hoor ik ook van mensen die in totaal andere steden in het onderwijs werken.
- Ik wil niet meer voor de klas staan. De leerlingen zijn zó anders dan 6-7 jaar geleden. Ik kan het gewoon niet meer. Ik heb er geen zin meer in. Mijn geduld is meteen op, ik word gauw chagrijnig, ik kom uitgeput thuis. Collega's waarderen misschien wat ik doe, maar leerlingen en ouders niet. Althans, niet meer. En dat komt van een docent die menig leerling huilend afscheid heeft zien nemen bij het wisselen van school, en bedankjes van ouders van mentorleerlingen heeft gehad. De lol is weg, de werkdruk 10 keer zo hoog, niemand luistert naar ons (leraren) en ondertussen komen schoolleiders in heel het land met leuke ideeën die totaal niet haalbaar zijn, maar wel gaan gebeuren.
- Hoewel ik een universitair masterdiploma op zak heb met 6 jaar werkervaring, verdient een vriendin van mij die drie jaar jonger is en een MBO-4 opleiding apothekersassistent heeft gedaan gewoon meer dan ik. En zij werkt een dag minder ook nog. Wtf heb ik al die tijd zitten doen? Zwoegen voor niks. Geen erkenning, geen waardering, zo aan de kant gesmeten. En dan vraagt men zich af waarom er zo'n groot tekort is aan leraren.
Ik vind onderwijs nog steeds leuk, maar ik kan niet tegen hoe het nu gaat. Helaas is er niet echt werkgelegenheid op privéscholen. Het uitstapje naar ontwikkelen van lesmateriaal heb ik ook op georiënteerd, maar de enige vacatures zijn voor front- en back-end developers van digitale leeromgevingen. Ze zijn echt allemaal al voorzien van de expertise die ze denken nodig te hebben. Ik ben best ICT-vaardig, maar developer... Née, dat is echt te hoog gegrepen. Ik wil iets anders doen. En eigenlijk wil ik ook iets doen wat ik vanuit huis kan doen. Ik heb al geprobeerd een bedrijfje vanuit huis te runnen, maar dat is gefaald. Ik zal echt iets totaal anders moeten doen.
Maar nu: hoe kaart ik dit aan? Bij wie? De arbo-arts? Mijn leidinggevende? Gaan ze me helpen aangezien de reïntegratie eigenlijk nog niet voltooid was? En wat zijn jullie suggesties voor thuiswerken? Ik ben zo inspiratieloos en krijg alleen maar opnieuw stress wanneer ik denk aan het moeten solliciteren bij een andere school en deze hele cirkel weer opnieuw af te leggen. Mijn vertrouwen in scholen als werkgever is gewoon volledig kapot.