r/werkzaken

Ik werk nu als front-end developer en verdien €3.200 bruto per maand (40 uur) vast contract. Ik ben vorig jaar begonnen na mijn HBO Informatica met €2.800 en heb na een paar maanden al opslag gekregen. Dat vond ik op zich ook terecht. Ik was binnen een week al ingewerkt. De leidinggevende van mijn afdeling zei dat ik praktisch niet hoefde in te werken.

Volgens mijn werkgever was het startsalaris laag want eerdere front-end developers op mijn positie waren snel weer vertrokken of er was "gedoe". Dat voelde voor mij wel als een aparte reden om het salaris laag te zetten. Wel met 13e maand als compensatie als ik bleef.

Mijn functie is officieel front-end developer, maar in de praktijk doe ik ook backend-werk en meer (API’s, pipelines, devops, en databases). Dat komt vooral doordat er al een backend-team is en er juist iemand voor front-end nodig was. Ik heb zelf aangegeven dat ik dat extra werk wel wilde oppakken.

Naast mijn werk heb ik nog:

een professionele webapp gebouwd vrijwillig voor een lokale evenementenstichting.

Een KvK-registratie en ik maak indie games (soort passief inkomen). Maar heb nu erg weinig tijd naast 40 uur werken dus dat inkomen is nu erg laag.

Maar met game development is qua complexiteit echt een stuk zwaarder dan mijn huidige werk. Ik verveel me niet, maar ik heb wel het gevoel dat veel mensen (ook in IT) onderschatten hoeveel kennis en disciplines daarbij komen kijken. Dat merkte ik bij mij sollicitatie gesprek. In dezelfde programmeertaal nog wel als ze gebruiken voor hun backend.

Nu zit ik te twijfelen over een paar dingen:

Is mijn salaris oké voor mijn niveau/ervaring in Nederland?

Hoe kan ik groeien en wanneer en hoe kan ik dit aankaarten?

En ik overweeg om naar 32 uur te gaan i.v.m. persoonlijke omstandigheden, maar ik ben bang dat dat mijn handelspositie in de weg zit dus beter wachten daarmee?

Ik ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken. Ben 26 en vind het nogal lastig wanneer en hoe ik kan handelen over mijn positie

Hoi iedereen, ik wil na een korte tijd werken misschien toch nog een PhD gaan doen. Misschien dat jullie kunnen helpen om een beetje helder te krijgen wat en hoe:

TL;DR:

Ik werk nu ongeveer 2 jaar als adviseur bij een gemeente als eerste serieuze baan na mijn studie (~4.5k bruto per maand, contract voor onbepaalde tijd) en zou heel graag een PhD doen (~3k bruto per maand, tijdelijk contract). Het verschil is alleen niet echt overbrugbaar tenzij ik flink inlever door bijvoorbeeld mijn huis te verkopen (~1 jaar geleden gekocht).

Heeft iemand ervaring en/of ideeën voor opties om misschien toch iets met die ambitie te kunnen? of is het écht geen optie behalve met zwaar afzien?

het langere verhaal:

Ik heb er tijdens mijn master al vaker aan gedacht, maar toen is het allemaal net iets anders gelopen en nu werk ik al ongeveer twee jaar bij een gemeente als adviseur richting informatiebeveiliging.

Ik heb het er vaker met vrienden over gehad en het blijft toch knagen of ik niet toch richting onderzoek wil.

Het is natuurlijk eigenlijk een carrièreswitch. Maar het er zitten wat haken en ogen aan als je full-time wilt gaan PhD'en aan een universiteit. Ik denk dat die voor mij ongeveer zo liggen:

Een plek vinden is volgens mij al topsport tegenwoordig. Weinig plekken, weining middelen en enorm veel mensen die willen. Als ik dan al zo ver kom om ergens een plek te vinden dan is het flink inleveren. Mijn huidige werk is een schaal 10 functie (~4.5k bruto). Het salaris wat een promovendus krijgt is echt een stuk lager (~3k bruto). Zo laag zelfs dat ik er waarschijnlijk voor zou moeten kiezen om mijn pas gekochte huis weer te verkopen (ik woon hier nu ongeveer 1 jaar) en weer bij mijn ouders in te moeten trekken, of een studentenkamertje moet gaan huren.

Op papier natuurlijk een enorm slechte deal. veel werkdruk, weinig beloning en een tijdelijk contract in plaats van onbepaalde tijd.

Nu zit ik dus in een soort tweedeling: óf ik volg wat ik graag wil doen en voorkom de latere "had ik maar" óf ik bouw stabiel een leven op ook al is het niet 100% wat ik zou willen. Ik kan natuurlijk proberen om af en toe eens een paper te schrijven, maar dat is toch wel écht een stuk lastiger op eigen houtje zonder faciliteiten.

Nu heb ik wat zitten zoeken en is ook de optie van deeltijd voorbij gekomen. Alleen heb ik geen idee hoe dat in zijn werk zou gaan. Hoe ik het lees zou ik dan bij mijn huidige werkgever uren vrij moeten zien te krijgen om onderzoek te doen en tegelijkertijd ook via een universiteit uren vrij moeten zien te krijgen voor begeleiding. Klinkt als een lastige en ook niet als iets wat makkelijk op te zetten valt. Daarnaast natuurlijk ook erg belastend omdat je eigenlijk twee banen aan het doen bent.

Wat zouden jullie doen? Laten en gewoon doorgaan als adviseur? er helemaal voor gaan? Of zien jullie misschien andere paden die ik eens kan bekijken?

Hoi,
Ik ga waarschijnlijk over een jaar of 2-3 beginnen met het RA traject, nu heb je bij de big4 natuurlijk een 40 uur contract (waarvan 1 dag opleiding).
In busy season zul je meer dan 40 uur moeten werken, ik hoor echter van anderen dat je soms wel tijd-voor-tijd terug krijgt.
Ik hoorde dat je bij EY in ieder geval je overuren terug krijgt in verlofuren, en dat dit bij andere van de big4 niet is.
Ik heb verder geen idee, heeft iemand ervaring met het overwerkbeleid van de big4?
Ik kan het lastig bij r/big4 vragen bijvoorbeeld aangezien ik dan allemaal maar buitenlandse (USA) antwoorden krijg.
Edit: Dankjulliewel, zo te horen krijg je bij alle big4 tijd-voor-tijd, behalve de eerste 80 uur per jaar bij KPMG en het eerste uur per dag bij PwC.

Op het moment ben ik herstellende van een burn-out. Onderdeel van de reïntegratie was wekelijks koffie drinken met iemand van het administratieve team.

Recent kwam ik erachter dat van de gesprekken tijdens deze koffie momenten uitgebreide rapportages gemaakt zijn, waarvan ik niet weet die allemaal kunnen lezen. Dit voelde voor mij erg raar. Dit leken mij privé gesprekken om mijn band met het kantoor te houden en geen interviews. Er staat op zich niks bijzonders in, maar voelt toch alsof mijn privacy hiermee geschonden is.

Is dit een normale gang van zaken bij reïntegratie?

Ik werk inmiddels twee jaar met een nieuwe manager. Helaas krijg ik tijdens de meeste maandelijkse gesprekken veel kritiek op mijn functioneren en op de manier waarop ik werk.

In veel gevallen klopt die kritiek volgens mij niet en wordt deze niet onderbouwd met duidelijke feiten of concrete voorbeelden.

Zo wordt bijvoorbeeld mijn werksnelheid bekritiseerd. Tegelijkertijd zie ik dat andere medewerkers veel tijd besteden aan persoonlijke zaken, zoals lang met elkaar praten, zonder dat zij dezelfde kritiek krijgen.

Na zijn kritiek krijg ik vaak nauwelijks de ruimte om mezelf te verdedigen of mijn kant van het verhaal uit te leggen. Mijn manager blijft volhouden dat zijn mening juist is. Hij zegt dat hij een ervaren manager is en dat hij zulke dingen niet zomaar zegt.

Om mijn situatie beter uit te leggen: ik ben softwareontwikkelaar en niet specifiek aangenomen als softwaretester.

Ik heb meerdere keren aangegeven dat ons team een vaste tester nodig heeft, maar daar is nooit serieus actie op ondernomen.

Tijdens een release van de applicatie vond de productmanager twee bugs. Ik heb deze bugs vervolgens heel snel opgelost.

De volgende dag werd er een gesprek met mij ingepland. Tijdens dat gesprek werd mij gevraagd waarom ik mijn werk niet goed had gedaan en waarom ik deze fouten niet eerder had ontdekt.

Ik heb twee of drie keer uitgelegd dat deze fouten niet vooraf in de lokale ontwikkelomgeving gevonden konden worden. De problemen traden alleen op in bepaalde productieomgevingen. Uiteindelijk moest ik een andere collega vragen om bij het gesprek te komen en te bevestigen dat mijn technische uitleg juist was.

Ik had eigenlijk verwacht dat er waardering zou zijn voor het feit dat ik de bugs op het laatste moment snel had opgelost. In plaats daarvan werd ik op deze manier behandeld.

Een ander punt is dat ik ervan word beschuldigd dat ik niet zelfstandig kan werken. In werkelijkheid voer ik mijn werkzaamheden van begin tot eind zelf uit. Toch gelooft mijn manager dit vaak niet. Hij blijft zeggen dat hij zulke opmerkingen niet zomaar maakt en dat hij zeker weet dat zijn oordeel klopt.

Daarnaast werd er tegen mij gezegd dat ik al mijn werkzaamheden aan de applicatie met behulp van kunstmatige intelligentie uitvoer en dat ik het afgelopen jaar niets over softwareontwikkeling heb geleerd.

Een andere, voor mij heel vreemde situatie ging over een bug in de applicatie die zowel ik als de tester niet op tijd hadden ontdekt. De tester kreeg tijdens het jaarlijkse beoordelingsgesprek een goede beoordeling, terwijl ik een negatieve beoordeling kreeg.

Dit gebeurde terwijl ik, naast het ontwikkelen van de applicatie, ongeveer 350 geautomatiseerde UI-tests had geschreven.

Eerlijk gezegd weet ik echt niet meer wat ik moet doen.

Ik heb al twee jaar geen salarisverhoging gekregen.

Ik werk meer dan veertig uur per week.

Daarnaast is Nederlands niet mijn moedertaal en werk ik inmiddels negen jaar in Nederland.

Aan de ene kant heb ik steeds vaker het gevoel dat ik zo snel mogelijk ontslag moet nemen.

Aan de andere kant zie ik dat mijn huidige salaris hoger is dan het salaris bij veel vacatures die ik op LinkedIn tegenkom.

Ik heb een goede relatie met mijn andere collega’s.

Ik ken mijn werk en weet wat ik doe.

Maar van baan veranderen zou mij heel veel energie kosten, omdat ik dan een volledig nieuwe organisatie, een nieuw product en een nieuwe manier van werken vanaf het begin zou moeten leren.

Eigenlijk de vraag die in de titel staat. Ik heb sindskort een post Master programma afgerond die in totaal circa 30K heeft gekost.

Ik verdien in principe hardstikke prima maar ik zie dat mensen in mijn vakgebied met dezelfde titel, ook al hebben ze hem net gemiddeld toch nog 1500-2000 bruto p/m meer verdienen dan ik momenteel doe.

Heeft het zin om nu al rond te zoeken of is het handiger eerst mijn studieschuld 2 jaar lang weg te werken bij de werkgever? Een loonsverhoging van 1.5K bruto p/m zit er namelijk niet in, dat is 2 hele loonschalen hoger waar ik momenteel werk

Ik ben zo’n typische ambtenaar in de IT die al een jaar of 15 bij dezelfde stroperige overheidsorganisatie zit, in mijn geval een provincie.

De clichés kloppen bij ons helaas behoorlijk. Van management tot uitvoering lijkt er overal betonrot te zitten. Eindeloze implementatieprojecten zonder duidelijke einddatum, een wirwar aan adviseurs, veel overleg, weinig eigenaarschap en nauwelijks echte beslissingskracht. Alles duurt lang, niemand hakt knopen door, en ondertussen verandert er weinig.

Zelf zit ik nu in de IT. Het is geen heel verfijnd of specialistisch werk, en eerlijk gezegd vind ik het allemaal niet meer zo interessant. Ik merk dat ik steeds minder energie haal uit de organisatie, de manier van werken en ook uit mijn huidige functie.

Het probleem is alleen: ik heb een gezin, ben hoofdverdiener en mijn inkomensniveau moet ongeveer overeind blijven. Ik zoek dus niet zomaar “iets leuks voor erbij”, maar een serieuze overstap naar een andere sector met een vergelijkbaar salarisniveau. Denk aan ongeveer €6.500 bruto per maand.

De laatste jaren heb ik mezelf aardig ontwikkeld op het gebied van AI. Ik wil dat ook niet overdrijven (ik ben geen top researcher of hardcore ML-engineer) maar ik ben wel bovengemiddeld geïnteresseerd en handig met AI-tools, automatisering, procesverbetering en het vertalen van nieuwe technologie naar praktische toepassingen. Verder ben ik vrij breed geïnteresseerd en hoef ik niet per se in een klassieke IT-beheerrol te blijven hangen.

Mijn vraag aan jullie: Waar zouden jullie naartoe bewegen als je uit zo’n overheids-IT-omgeving komt, een redelijk salaris nodig hebt, breed geïnteresseerd bent en iets met AI/digitalisering/procesverbetering zou willen doen?

Welke sectoren of functies zijn realistisch zonder helemaal onderaan opnieuw te beginnen? Denk aan consultancy, bedrijfsleven, semi-publiek, zorg, energie, industrie, leveranciers van software/AI-oplossingen, etcetera.

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die zelf de overstap uit overheid of semi-overheid hebben gemaakt. Waar kwam je terecht? Wat viel mee of tegen? En welke stappen zou je achteraf eerder hebben gezet?

Na mijn hele leven onderhand in de keuken te hebben gestaan ben ik er wel klaar mee.

De stress/drukte/fysiek. Laat klaar.

Heb alleen geen idee welke kant ik uit wil, iemand tips.

Hallo artsen,

Ik ben geneeskundestudent en het duurt nog even voordat ik basisarts ben (ik moet nog coschappen lopen). Hebben jullie ook nog tips voor coschappen? Misschien loop ik een beetje op de zaken vooruit, maar ik ben benieuwd:

Welke specialisatie hebben jullie gekozen en waarom?

Wat zijn de leuke kanten van jullie vak? En wat zijn de minder leuke kanten?

Daarnaast ben ik ook benieuwd of jullie nog dingen zouden willen meegeven aan geneeskundestudenten of basisartsen die nog niet precies weten welke richting ze op willen.

Alle ervaringen en inzichten zijn welkom!

Over het algemeen ben ik benieuwd hoe mensen hier normaliter mee omgaan. Wettelijk gezien bestaat er een aanzegtermijn van uiterlijk één maand voor de einddatum van je contract.

Als jezelf al besloten hebt om te vertrekken, dan kan je natuurlijk op elk moment starten met zoeken, maar in het geval dat je hoopt op een verlenging of soms een vast contract, dan zit je vaak in een onzekere positie.

1. Je kan er naar vragen:
   • Ja: Mooi, je kan doorwerken.
   • Nee: Mooi, je kan starten met zoeken.
2. Maar in het geval van: dat je er niet naar hebt gevraagd of ze weten het nog niet?
   • A: Je besluit om het af te wachten. Als het een nee is, dan heb je met je WW-uitkering minimaal 3 maanden om te zoeken.
   • B: Je besluit om een aantal maanden van tevoren al te zoeken. In het beste geval heb je meteen een opvolgende baan. In het ergste geval heb je pas na ongeveer 5 á 6 maanden een nieuwe baan.
3. In het geval:
   • Wel verlengd: Je hebt tijd verspild aan zoeken, tenzij je een beter aanbod hebt ontvangen en daarvoor wil gaan.
   • Niet verlengd:
     • Bij 2A heb je minder tijd gehad wat minder gunstig is.
     • Bij 2B heb je goed geanticipeerd.

Gericht op optie 2, zou je voor A of B gaan of zou je een ander pad bewandelen?

Even wat context: ik heb in veel verschillende branches gewerkt zoals verkoop, sport, op kantoor, customer service, etc. Vond alles wel eventjes leuk, half jaar ofzo en daarna niet meer. Ik bijt ergens helemaal in en raak dan gouw 'overwerkt', naast dat ik af en aan in periodes van depressie beland (diagnose dysthymie) waarin ook mijn PTSS en eetstoornis opkomen waardoor werken semi onmogelijk wordt. Ik hoef mijn werk niet fantastisch te vinden, maar leuk genoeg om het minstens 32 uur per week te doen en waar werk en prive gescheiden zijn. Daarnaast merk ik dat ik vastloop in het verschil tussen waar ik goed in ben en wat mijn ideale baan van mij vraagt. Ik ben heel sociaal, probleemoplossend en persoonlijk, maar het liefste sluit ik mezelf 40 uur per week op achter een excelbestand (denk ik, het klinkt fijn in elk geval). Daarnaast ben ik een mega chaoot en is 40x gestoord worden tijdens het werk (omdat je bijvoorbeeld met klanten werkt en/of met personeel) niet ideaal.

Hoe zijn jullie erachter komen wat jullie wilden? Zitten jullie op je plek? Wist je van jongs af aan al wat je wilde en past dat nu ook goed? Hebben jullie tips voor iemand die voor de 4e keer op zoek gaat naar een studie en branche die misschien nu wél eindelijk goed past?

Ik ben heel benieuwd. Elke tip zo groot en zo klein dan ook zijn welkom!

Ik (m48) wil duaal Hbo-V studeren want ik heb een salaris nodig om de huur te betalen, als ik het geld voor had was ik liever fulltime gaan studeren maar sommige dingen in het leven lopen niet zoals je wilt. In de maanden dat ik nu aan het solliciteren ben naar een duale leer-werkplek nemen ze je nirt aan tenzij net van school af komt of een hoge functie in bedrijfsleven hebt bekleed. Ik heb vnl uitvoerende functies gehad en mijn hbo opleiding niet afgerond, wel enorm veel certificeringen op mijn vakgebied (waar ze in de Zorg geen bal aan hebben). Ik werd wel toegelaten tot de opleiding door de hogeschool, maar solliciteren naar een duale leer-werkplek-baan was een andere uitdaging die maar niet lukte (hun reacties variererden van 'we zitten al vol' tot 'je hebt geen werkervaring in de zorg' duh!) hun advies was steeds om eerst een mbo2 of 3 opleiding te doen voordat je aan HBO begint, terwijl er horden 18jarige schoolverlaters zonder enige werkervaring aan een duale HBO -V opleiding beginnen ! (met >40% uitval in het 1e jr dat wel).

Ik vraag me af hoe andere zij-instromers in de Zorg dit traject van opleiding en werkgever zoeken hebben ervaren en wat jullie zijn tegengekomen aan obstakels ? Dit alles wordt vanuit de Hogeschool beetje schouder ophalend weggewuifd 'dat is jammer volgend jaar beter!', terwijl ik gewoon klaar ben in het bedrijfsleven te blijven werken, ik wil werk met zingeving! Het is wel iets van de laatste jaren dat je voor bv Verzorgende of Helpende Plus-opleiding zonder zorg-diploma's en/of werkervaring in de zorg mag beginnen, voor HBO-V is dat op papier ook niet nodig, maar de praktijk is het heel anders, hier moet je dan zelf achter komen en dan besluiten om lager in te stromen of stoppen en in je eigen sector blijven doormodderen. Vind ik niet erg, maar ze hadden me wel die maanden aan tijdverspilling (solliciteren op Hbo-nivo) kunnen besparen!

Een grote zorginstelling onderkend dit beeld ook voor zij-instromers, dat vele kandidaten het opgeven door deze praktische beperkingen die ze niet vooraf bekend zijn bv universitair geschoolden van wie wordt verwacht eerst op mbo 2/3 nivo opleiding te moeten doen, voor velen is dit een veel te lang traject en zit je vaak met pubers in de klas. Een flink aantal jaar geleden was dit veel erger, tegenwoordig nemen ze zij-instromers wel aan voor een mbo2-3 nivo (Helpende plus of VIG) opleiding, door de grotere tekorten zien ze nu in hoe ze zichzelf in de vingers snijden als ze de vereisten niet verlagen.

Vanaf september heb ik een nieuwe baan en ik vroeg me af vanaf wanneer het gepast is om naar HR te stappen voor een intentieverklaring. Kan dat direct na de proeftijd van 1 maand? Of is dat af te raden? Het gaat om een corporate bedrijf

Vorige week vrijdag heb ik mij vlak voor mijn dienst ziek gemeld omdat ik flauwviel toen ik vertrok naar werk. Had al 4 dagen op het heetst van de dag gewerkt zonder airco of ventilatie en gezien ik me al wazig voelde voordat ik vertrok koos ik voor gezondheid.

Nou kwam ik er deze week achter dat mijn werkgever eenzijdig had besloten dat ik niet ziek was (niet echt een zonnesteek oid) en het daarom na intern overleg maar als onbetaald verlof had neergezet. Ze hebben het terug gezet nadat ik nogal pissig werd en dat is geen goede respons maar ik vraag me oprecht af waarom mijn werkgever gaat bepalen of ik ziek ben, terwijl ik aan de telefoon heb aangegeven wat er aan de hand was.

Ben ik nu gek of gebeurt dit vaker?

Hoi allemaal,

Ik heb onlangs een proefdag gedraaid voor een bedieningsfunctie bij een fine-dining restaurant. Het was een rustige lunchshift (slechts 2 tafels bezet), dus er was niet superveel actie. Het was vooral ik en de eigenaresse/baas op de vloer.

Omdat het fine-dining is en ik best nerveus was, heb ik vooral geobserveerd en veel vragen gesteld over de menukaart, de wijnen en het werkproces. Ik heb geprobeerd initiatief te tonen door water bij te vullen, borden en bestek te lopen en tussendoor 2 keer te helpen bij de afwas. Ik stemde wel steeds even kort af met de baas voordat ik iets van tafel pakte, om te voorkomen dat ik de etiquette van de zaak zou verstoren.

Er waren een paar kleine dingetjes waarvan ik nu twijfel of ze erg zijn:

Ik was mijn haarelastiekje vergeten (strikte hygiëne natuurlijk). Mijn haar is vrij kort, maar ik moest er eentje lenen van de baas.

Ik moest 2 tot 3 keer vragen hoe het zat met de bestekcouverten en de stoelnummers omdat ik het niet meteen snapte.

Door de zenuwen heb ik heel weinig small talk gemaakt met de keuken of de rest van het team.

Het nagesprek: Ze vroeg hoe ik het vond en ik zei dat ik het erg georganiseerd vond en graag wil blijven om mijn wijnkennis én mijn Nederlands te verbeteren.

Ze gaf geen directe feedback op mijn functioneren, maar zei dat ze het met de chef gaat overleggen.

Wat denken jullie? Is "geen feedback" en het moeten overleggen met de chef een beleefde afwijzing, of is het noemen van de "administratieve afhandeling" juist een heel goed teken? Ik zit een beetje in over die zenuwen en dat haarelastiekje...
Alvast bedankt voor jullie horeca-inzichten!

Hallo allemaal,

Ik (M, 32), werk inmiddels 11 jaar bij mijn huidige werkgever in de Accountancy, samenstelpraktijk met zo’n 25-30 medewerkers. Ik heb de post HBO AA-opleiding gevolgd en afgerond en ben daardoor sinds ruim 3 jaar ingeschreven in het register, voer relatiebeheer en ben tekenend accountant voor een inmiddels redelijk deel van de klanten.

Sinds circa 2 jaar twijfel ik over mijn toekomst. Het management is uitermate vaag over de toekomst van het kantoor ook al zouden zij daar gezien hun leeftijd echt wel mee bezig moeten zijn (en ze zijn niet dom, dus dat zijn ze). Ik denk dat ze extern willen verkopen, wat ik helemaal geen probleem vind. Ik zou met plezier doorgaan met mijn werk, want ik vind het werk nog leuk genoeg en mijn collega’s en klanten ook wel.

Reden voor vertrek is het management dat stuurt op groei zonder zekerheid dat wij daarvoor de resources hebben. Dit hangt natuurlijk samen met de ondernemingswaarde voor externe verkoop. Het probleem is een beetje dat wij dus inderdaad telkens onvoldoende resources hebben. De extra klanten + groei van onze succesvolle klanten leiden tot meer verwachtingen die voor een best groot deel op mij drukken (als in: werkdruk was al hoog, nu bij momenten onhoudbaar). Tegelijkertijd is er voor mij geen duidelijk pad tot aan de exit van het management, worden ik en mijn collegas niet gekend in hun besluiten en is er ook geen financieel voordeel in de vorm van bonussen. Ofwel: 0 upside voor de werknemer, maar wel meer werkdruk.

Toen ik eerder dit jaar aankaartte dat ik richting het maximum mogelijk aanzit en het erop leek dat wij weer een grote klus gingen aannemen die ik moest gaan doen, werd ik ronduit voor rotte vis uitgemaakt, mooier kan ik het niet maken. Omdat mijn kanttekening netjes en open was geformuleerd en bedoeld was als aanzet tot een open gesprek was ik hierover verrast. Ik dacht dat de manager in kwestie een slechte dag had.

Dus een paar dagen later opnieuw een gesprek gestart: geen excuus voor de uitval. Wel een relaas over wat het is om ondernemer te zijn en wat werknemer te zijn, wat een weinig respectvol beeld gaf van de werknemer. Toen dacht ik: nu ben ik er klaar mee.

Anyway: wat nu? Ik wil best door in de accountancy, maar niet hier. Twijfel is er wel: ik zou ook het bedrijfsleven in kunnen gaan. Maar zitten die wel op iemand met mijn achtergrond te wachten, en voor welke functies kan ik dan solliciteren?

Als ik het voor mijzelf afweeg denk ik:

Accountancy pro’s:

1. Werkzaamheden zijn diverser dan veel mensen denken door contact met gevarieerde groep ondernemers;

2. Ik ben er al voor opgeleid;

3. Ik heb al zat werkervaring;

4. De contacten met de klanten zijn vaak ook leuk;

Accountancy cons:

1. Private equity is “in” in accountancyland, dus kans is aanwezig dat ik ergens heen verhuis waar ik tegen hetzelfde probleem aanloop;

2. In samenhang met 1, ik ben het product, dus als het management of private equity meer rendement wil moet dat over mijn rug.

3. Ouderwetse hiërarchie, dus je begint als dwerg/loopjongen en hoopt dat je bevordert wordt naar volgende lagen. Ook het beloningsgebouw is haast Noord-Koreaans, ofwel: het personeel verdient een bescheiden salaris (start is laag tot circa 1,5 modaal) en in de top is het meer nooit vol.

Bedrijfsleven pro’s:

1. Werkdruk is merkbaar lager, geen uren schrijven;

2. Arbeidsvoorwaarden zijn vaak beter;

3. Ik ben niet het product, dus ik ben niet degene “die het moet waarmaken” als we willen groeien

Bedrijfsleven con’s:

1. Afhankelijk van de functie uiteraard, maar ik ben bang minder impact op een groot bedrijf te maken als controller dan ik nu als accountant in het MKB maak (hebben vaak beperte financiele afdeling if any).

2. Minder gevarieerd menselijk contact, hoewel ook afhankelijk van omgeving.

Zijn er mensen hier due voor eenzelfde keuze hebben gestaan? En wat is jullie ervaring?

Ik hoor het graag. Ik heb al een fijn gesprek gehad met een recruitmentbureau voor de accountancy, en zal dat vermoedelijk ook gaan doen finance functies in het midden/grootbedrijf. Als er nog tips zijn qua bureaus, ik houd mij aanbevolen.

Alvast bedankt!

Ik neem aankomend studiejaar een tussenjaar waarin ik wil gaan reizen. Echter moet ik hiervoor nog wat geld bij elkaar sparen in de twee maanden voordat ik vertrek.

Hiervoor zoek ik naar werk waar ik voor maar twee maanden veel ingepland kan worden. Minimaal 25 uur per week en het liefst doordeweeks aangezien ik al werk heb in het weekend.

Ik vind het alleen lastig om een bedrijf te vinden die mij voor zo’n korte tijd toch aardig wat uren kan inplannen en ook nog een degelijke salaris biedt. Aangezien ik 18 jaar ben wordt dat nog wat moeilijker maar gelukkig heb ik wel mijn rijbewijs (geen eigen auto).

Zelf dacht ik ook al aan om als Freelancer aan de slag te gaan alleen ik ben bang voor de onzekerheid aan beschikbare uren. Zo zie ik veel mensen daar problemen mee hebben die werken via bepaalde freelance apps.

Heeft iemand tips of ervaring hiermee en aanbevelingen wat betreft een bijpassende sector?

Ik werk op een kantoor met niet-ergonomische werkplekken.
Ik heb even lopen googlen maar kom nergens op de juiste wetten uit waaraan werkplekken op kantoor moeten voldoen.

Ik zou namelijk graag zien dat het bureau verstelbaar is, want nu past de bureaustoel er niet onder. Dat de bureaustoel ook de rugleuning kan instellen. En dat ik een scherm heb die in hoogte verstelbaar is.

Kan ik dit eisen?
Of geeft de arbo alleen advies?

*werkplekken