r/werkzaken

Bedoel zo moeilijk is het verdomme niet he om als man je vrouwelijke collega zeker op bepaalde plekken niet aan te raken. Dit is dus gebeurd op mijn nieuwe werk. Ik sta met 2 collega's normaal te praten en een 3e loopt zomaar voorbij en vond het grappig om even snel in mijn zij te knijpen terwijl hij doorliep.

Ik als zowel mijn andere 2 collega's waren even stil en ik was te flabbergasted om er op dat moment iets van te zeggen en kort erna was de werkdag voorbij, dus kon er niet op terug komen. Overigens zeiden mijn andere 2 collega's ook niets erover, terwijl 1 ervan mijn werkchef is en ik had idee dat hij het ook wel bijzonder gedrag vond, maar sprak dit niet uit.

Hoe zouden jullie dit aanpakken? Als het weer gebeurd gelijk aanspreken natuurlijk, maar ik ben echt van binnen woest dat deze situatie überhaupt is gebeurd en ik er nu weer iets mee moet, omdat een ander geen normen en waarden kent op de werkvloer. Als ik dit niet de kop indruk zal het zich herhalen, leer mij dit soort mannen kennen.

Wat zouden jullie zeggen/doen?

Ik (vrouw, 30) loop al maanden met stress rond, heb last van veel faalangst en daardoor ook veel paniekaanvallen.

Afgelopen weekend werd het me te veel en maandag stond ik me trillend en huilend om te kleden. Toen dacht ik: dit kan niet. En ik heb me ziek gemeld.

Sindsdien gaat het beter. Ik ben niet helemaal uitgebrand want het lukt me nog wel om dingen te ondernemen. Maar zodra ik aan werk denk word ik ontzettend benauwd.

Eigenlijk heb ik sinds maandag op de bank gelegen. Vandaag dacht ik: ik moet ff wat gaan doen om mijn gedachten te verzetten. Ik had wat plantenspullen besteld om de planten in m’n studio op te knappen. Dus ik die vandaag afhalen bij het pakketpunt. Ik loop terug, langs een bankje in het park en kijk echt recht in de ogen van een directe collega.

Sindsdien heb ik echt een soort van mega paniek. Want nu lijk ik niet ziek. Ik loop met allemaal spullen in mijn handen naar huis. Wat zullen ze op werk wel niet van me denken? Ik kan dit echt niet loslaten.

Een vriend zegt zelfs: als je echt te veel stress hebt, lukt het je zelfs niet meer om een pakket op te halen. Dus dan valt het allemaal wel mee.

Ik voel me echt ellendig en een aansteller nu. Blijf maar piekeren over wat ze wel niet van me denken. Denken jullie dat mijn manager dit begrijpt?

Ik zit nu zo’n tien jaar op kantoor en wat me vooral is gaan opvallen, is hoe weinig mensen echt enthousiast zijn over wat ze doen. Natuurlijk doet iedereen professioneel en druk, maar onder de oppervlakte lijkt het vooral een eindeloze stroom van vergaderingen die ook een mail hadden kunnen zijn, rapportjes die niemand terugleest en elk jaar weer nieuwe managementtaal waar iedereen braaf in meegaat. Dan moet ineens alles agile, daarna draait het om cultuur en kernwaarden, en nu moet iedereen iets met AI doen.

Misschien projecteer ik te veel, maar als ik na 10 jaar kantoorleven dit gevoel al heb, ben ik wel benieuwd hoe de kantoorslaven hier die bijna met pensioen zijn (of het inmiddels al zijn) hierop terugkijken. Hoe hebben jullie dat tijdens je carrière beleefd? Waren jullie echt betrokken bij het werk, of was het uiteindelijk vooral braaf de rit uitzitten?

En hoe kijk je er nu op terug? Met spijt dat je er zoveel tijd in hebt gestoken, of juist met opluchting dat het je gewoon een stabiel leven, huis en gezin heeft opgeleverd? Ik heb namelijk het idee dat bijna iedereen op kantoor een soort collectief toneelstuk opvoert waarin we doen alsof de managementdoelen enorm belangrijk zijn, terwijl de meesten vooral wachten tot het vijf uur is.

Afgelopen dinsdag kreeg ik te horen van mijn coordinator dat ze mijn contract niet gaan verlengen. Dat is natuurlijk erg zuur en pijnlijk, mede ook omdat de reden vrijwel nergens op lijkt te slaan. Enfin, dat doet er in deze vraag ook eigenlijk niet toe.

Een koud uur later ontvingen al mijn collega's en ikzelf de volgende mail:

Team Update

Hello everyone,

I'd like to share an update regarding our team. u/krullenbos's current contract will come to an end on the 31st of July and will not be extended beyond that date.

This was not an easy decision and I would like to thank him for all his efforts and contributions so far.

All the best,

[redacted]

Ik was best wel dumbfounded, want binnen de meeste organisaties bespreek je samen met de persoon die vertrekt hoe je dat naar het team communiceert en of die persoon het zelf wil doen of niet. Ik heb totaal niet de kans gekregen om het nieuws zelf aan mijn collega's te vertellen, en daarnaast vind ik de hele toon van de mail zo ontzettend corporate. Een bedankje voor mijn werkzaamheden zit er niet eens in.

Ik heb vervolgens mijn coordinator laten weten dat ik not pleased ben met de manier waarop dit is gegaan en dat ze natuurlijk niet terug kan nemen wat nu gebeurd is, maar wel dat ze ter harte moet nemen dat de manier waarop echt anders moet in een volgende keer.

Nu kreeg ik dáár vervolgens weer reactie op van mijn coordinator dat dit de standaard manier is in de organisatie waar ik werk. Om 16u heb ik een meeting om verder te praten over mijn vertrek en ik wil dit absoluut nog eens aankaarten. Maar ik ben ook benieuwd hoe jullie hier in staan. Vinden jullie deze manier van handelen normaal?

Welk soort job kan je het beste doen die redelijk simpel is en weinig verantwoordelijkheid kent voor 3 dagen in de week? Mag gewoon voor minimumloon of 16 euro per uur max. Dit dmv plan om met 3 dagen in de week en max toeslagen prima rond te komen.

Hoor graag welke jobs.

Ik heb de afgelopen maanden als zzp’er gewerkt en door omstandigheden wil ik daar zsm weg omdat het niet verdient.

Het is nu natuurlijk eind mei en zou zsm iets willen. 5 augustus ga ik een maand op vakantie en ben dan begin september terug. Dan begint ook gelijk mijn master dus kan ik niet super veel meer werken. Voor dan ga ik iets zoeken in de recruitment voor 16-24 uur, dat moet wel goedkomen. Het ding is dat eerder ik dat geregeld heb en de vraag is nog maar of ik dan voor me vakantie daar kan werken, zit je alweer weken verder zonder geld.

Ik wil iets waar ik het liefst zsm voor de maanden Juni en Juli zoveel mogelijk uren kan maken, en ziveel mogelijk kan verdienen met zekerheid. Het lastige is natuurlijk dat bedrijven niet snel voor 2 maanden zoiets aannemen.

Veel rondgezocht en gevraagd maar weet even niet wat te doen, dus heeft iemand ideeen waar ik zsm zoveel mogelijk met zekerheid geld kan verdienen? Wat is slim

Ik zit in omgeving Capelle/Rotterdam

Ik hoor het alvast bedanktb

Stel je bent een man die dezelfde werkzaamheden verricht als je vrouwelijke collega. Deze collega verdient - in mijn situatie - in ieder geval 5% meer dan ik.

Ik werk voor de overheid en mijn vrouwelijke collega heeft recht op een uitloopschaal. Voor die schaal kom ik niet in aanmerking, omdat deze reeds is afgeschaft.

-----

Bedankt voor alle opmerkingen. Voor mij is het in ieder geval een gesprekonderwerp met mijn leidinggevende. Zie bijvoorbeeld ook de verschillen in beloning in de rechterlijke macht tussen mannen en vrouwelijke rechters. En de Wehkamp-zaak waarbij een vrouwelijke jurist minder verdiende dan haar mannelijke collega. Het doel van de Wet loontransparantie is sympathiek, maar volgens mij moet het meer gaan om gelijke beloning voor dezelfde werkzaamheden.

Ik ben bezig met mijn CV te schrijven voor een SW engineer positie. Ik volg nu wat van de discussies op r/resume.

In het algemeen zijn de CVs daar zonder foto. Ik kreeg (15 jaar geleden) altijd het advies om een foto toe te voegen om het persoonlijker te maken. Hoe zit dat?

De andere tip is dat je tegenwoordig geen taken meer schrijft maar prestaties, dus bijvoorbeeld geen "responsible for CI/CD rollout" maar "reduced bugs 80% by blabla". Het komt mijn heel bull-shitterig over, maar het blijft wel terugkerend advies op r/resume. Hoe zit dit in Nederland?

Hoi,

Ik schrijf momenteel mijn scriptie. Er zit ontzettend veel tijd en werk in. Het is iets geworden. En toch ben ik er niet bepaald trots op. Telkens als ik het lees kom ik er weer achter: ik had dit kunnen doen, ik had dit kunnen toevoegen, wat als dit de verkeerde conclusie is?

Maar ik heb maar 13:000 woorden. En heb maar een aantal maanden om het te doen. Ik wil graag iets schrijven waar ik trots op kan zijn, maar ik ben zo kritisch.

Hoe gaan jullie daar mee om?

Ik zit in een situatie op werk waar ik zelf inmiddels niet meer goed weet hoe redelijk mijn gevoel nog is, dus ik ben benieuwd wat anderen zouden doen.

Ik ben zit momenteel in het einde van mijn reïntegratietraject na een burn-out. Inmiddels werk ik alweer een half jaar op een reïntegratieplek op een andere afdeling waar het juist erg goed gaat. Collega’s zijn positief, ik krijg goede feedback en ik voel me daar echt op mijn plek. Het werk is ook veel uitdagender met veel meer verantwoordelijkheid dan op mijn vorige afdeling en ik merk dat ik daar echt goed op ga.

Er komt binnenkort een vacature vrij binnen deze afdeling. De manager van die afdeling heeft mij hierover gesproken, maar gaf direct aan dat er al een externe kandidaat op de positie zit en dat diegene intern wil komen, en dat daar de voorkeur van het team ligt. Prima, dat snap ik ergens ook wel. Mijn antwoord was dan ook dat ik alsnog graag laat zien wat ik kan in een sollicitatiegesprek. Zijn antwoord: "Tsja, ik kan je niet verbieden te solliciteren."

Vervolgens gaf hij aan dat hij twijfelt of ik überhaupt wel pas binnen de afdeling. Zijn argumenten waren onder andere: hoge werkdruk, veel stakeholdermanagement, en dat we vanuit onze afdeling als consultant uitvliegen richting andere teams.

Ik heb daarop uitgelegd dat werkdruk niet de oorzaak van mijn burn-out was, maar vooral een ongezonde dynamiek binnen mijn vorige afdeling en de ziekte van mijn partner destijds. Ook heb ik juist veel ervaring met consultancy en stakeholdermanagement vanuit eerdere banen. En in mijn huidige werk gaat dit ook allemaal hartstikke goed, dus waarop baseert hij dit? Toen ik dat vroeg, bleef hij heel vaag: "hoe je overkomt”, "hoe je praat”, "eerste indruk”.

Ik ging ook hier weer tegenin door aan te geven dat ik juist heel veel positieve feedback krijg van directe collega's. Maar dat werd meteen weggewuifd als "mensen willen ook gewoon lief voor je zijn", en dat hij ook signalen hoort die minder positief zijn.

Ik kreeg steeds sterker het gevoel dat ik nog steeds word beoordeeld op hoe ik eraan toe was aan het begin van mijn re-integratie, toen ik echt nog midden in mijn burn-out zat en zichtbaar niet goed functioneerde. Terwijl ik nu maanden verder ben en juist veel stabieler ben. In mijn eerste week terug op werk heb ik bij de inhoudelijke lead van de afdeling huilend aan tafel gezeten, omdat die recht door mijn angst wist te prikken.

Ik dacht, ik gooi het er maar gewoon in: "volgens mij is dit verhaal bij jou terecht gekomen en wordt ik nu beoordeeld op mijn burn-out in plaats van wat ik nu kan". Zijn antwoord "ik zou niet durven zeggen dat daar een 1 op 1 relatie in zit."

In de rest van dit gesprek heb ik nog geprobeerd om te kijken wat hij dan wel nodig heeft om overtuigd te worden. Als mijn huidige opdracht het niet goed genoeg laat zien, geef mij dan maar een andere opdracht waarbij de elementen waarvan hij twijfelt veel meer aanwezig zijn. Daar was hij niet ontvankelijk voor.

Met mijn eigen manager (van mijn oude afdeling dus), heb ik dit allemaal besproken en deze heeft ingegrepen door bij HR en Recruitment er op te drukken dat ik een eerlijk sollicitatieproces moet krijgen, en als eerste mag solliciteren.

Maar nu twijfel ik heel erg: de collega's, het werk en de organisatie vind ik hartstikke leuk en geven mij energie. Maar deze manager wordt dan ook mijn leidinggevende, en deze situatie kost mij ook weer enorm veel stress en energie. En hoeveel kans maak ik nou echt? Want ik krijg niet het idee dat deze persoon in staat is om bij te draaien in zijn mening over mij. Aan de ene kant wil ik dus vol gaan voor deze sollicitatie, ook om te laten zien dat ik wél in mijzelf geloof. Maar aan de andere kant speelt er nu ook zoveel andere trajecten (terugkeer naar eigen afdeling, tweede spoor naar werk buiten het bedrijf) dat ik ook snak naar meer rust. Wat zouden jullie doen in zo’n situatie?

Ik heb een leuke collega, manager. Maar ik mis de uitdaging. Mijn werk is redelijk simpel. Ik werk namelijk als activiteitenbegeleider.

Ik kan niet doorgroeien, de doelgroep blijft altijd hetzelfde. Het werk is wel leuk. Maar ja, dit is het.

Dus nu wil ik de overstap maken naar iets anders. (Denk aan HR/ recruitment) Maar ik ben bang dat ik spijt ga krijgen.

Ik zit een beetje vast. Ene kant zegt: ‘Gewoon doen’, andere kant zegt: ‘Het gras is niet altijd groener’

Ik werk nu een aantal maanden 4x9 uur per week. Dit bevalt mij prima. Hiervoor werkte ik 4x8 maar ik wilde graag meer werken zonder dat ik mijn vrije dag moest opgeven. Dus: ideaal.

Echter heb ik te horen gekregen dat mijn werkgever van 4x9 af wil omdat men niet productief zou zijn dat laatste uur. Ik heb vrijwel atijd mijn werk af en krijg goede feedback. Het probleem zou liggen bij collega's die wel 4x9 willen werken maar de kantjes ervanaf lopen. En er geen schuine ogen moeten zijn waarom sommigen wel en anderen niet 4x9 zouden mogen werken.

Ik vind 4x9 fijn, het werkt voor mij goed en het werk dat ik lever is bovengemiddeld. Ik wil dit graag zo houden. In mijn contract staat echter alleen het aantal werkuren per week (36) en niet over hoeveel dagen dit verspreid moet worden.

Heb ik enige rechten om 4x9 te behouden omdat ik al > 6 maanden zo werk of heb ik geen poot om op te staan en moet ik het uitsmeren over 5 dagen als de werkgever dat zegt? (In de CAO staat hier ook niks over)

Hi everyone,

I’m curious to hear about your experience with finding a new job or switching jobs in the current market with all the rapid changes happening. Have you personally been impacted by AI, automation, or outsourcing?

I know a few people in my close circle who have been laid off due to outsourcing. I work in finance/banking myself, and lately I’ve been finding it surprisingly hard to even secure interviews. I have around 8 years of experience in a fairly niche banking product, and it feels like networking has become one of the most important factors at this stage.

The problem is that my current role doesn’t really give me many opportunities to interact with people outside my team/company, so I honestly don’t know how people build those networks :/

PS: The reason I’m looking isn’t because I’m unhappy where I am, I’ve just reached a point where I don’t see much room for growth in my current role, so moving on feels like the next logical step.

Ik werk nu een half jaar bij een grote luchtvracht expediteur bij Schiphol op kantoor. Echt kantoorwerk wat ik heerlijk vind na jaren zpp altijd buiten te hebben gestaan in weer en wind. Ondanks dat ik het werk interessant vind en het mij nu nog wel goed af gaat denk ik dat op de lange termijn het monotone van kantoor gaat vervelen. Ik twijfel dus om op den duur meer richting sales te gaan. Zijn er mensen die de overstap van operationeel naar sales hebben gemaakt en misschien wel juist voor 1 van de klanten is gaan werken?

Hoe bevalt dat? Bij mijn zpp werk had ik maandelijks nieuwe collega's nieuwe plekken en voelde het leven een stuk minder monotoon. Mijn idee is dat met sales ik vaker op nieuwe plekken kom en niet alleen per mail/telefoon met klanten spreek. Of is het gras altijd groener denkend aan een andere functie?

EDIT: Ik bedoel accountmanagment, niet cold calling sales. Meer onderhouden van bestaande klanten!

Misschien klinkt het heel mooi, maar ik zit er op dit moment eigenlijk een beetje van te koken... Ik ben een week of 6 geleden door een recruiter op LinkedIn benaderd. Een beetje zo'n typische recruiterstekst die weinig prijsgeeft en met mooie termen strooit. Gaf me het gevoel dat ik waarschijnlijk met een of andere AI tool gevonden was, want ik vond mijzelf niet echt in de vage beschrijving passen: de functie is in theorie aanverwant aan mijn huidige, maar er is een reden dat ik op schaal 8 werk en de functie op schaal 13 zit. (Ik vermoed dat de tool een paar elementen uit mijn profiel aan elkaar gekoppeld heeft waardoor het leek alsof ik een logische kandidaat was.)

Ik was echter ook bereid om het spelletje een beetje mee te spelen. Enerzijds omdat ik vrijwel nooit door recruiters benaderd wordt - instinctief streelde het dus mijn ego, maar rationeel dacht ik dat ik er misschien wat van leren kon. Ik negeerde dus eigenlijk red flag nr. 1. We hadden het er toen over om een keer wat uitgebreider te sparren over de vacature en ik gaf een beetje aan wanneer ik daar tijd voor had. Vervolgens hoorde ik echter ruim een week niets. Dat ging mij, ondanks mijn scepsis, toch een beetje irriteren, dus ik nam maar eens het initiatief en vroeg om een update. Blijkbaar was ik "over het hoofd gezien", aldus de recruiter (red flag nr 2) en als ik nog interesse had, mocht ik mijn cv insturen (red flag nr 3, want het staat allemaal veel uitgebreider op mijn profiel). Maar goed, zo gezegd, zo gedaan en ik zou het horen als er nog wat vragen kwamen. En ik kreeg een email waarin ze zeiden dat het 2 tot 5 werkdagen zou duren voor er feedback kwam. Nou ja... Dat ze daarnaar streven.

Dat streven hebben ze dus niet bereikt. Na 3,5 week heb ik ze nog maar eens gevraagd of er al een update was. Na 2 dagen eindelijk een reactie van de recruiter met de belofte er vanmiddag op terug te komen. Het is nu avond en de krekels blijven sjirpen, zal ik maar zeggen. Het is echt een aanfluiting zo onderhand. Maar het allerdomste is: het bleek dus te gaan om een vacature binnen mijn eigen organisatie! Weliswaar op een andere afdeling, maar toch... Blijkbaar is dit ze zelfs niet opgevallen of zo?

Tegelijkertijd vind ik het ook wel raar hoe de werkgever hiermee omspringt. Het is een overheidsinstelling, maar blijkbaar vinden ze het hier alsnog niet nodig om te kijken of we intern geschikte kandidaten in huis hebben, noch om het personeel op vacatures te attenderen voor het geval iemand geïnteresseerd en/of geschikt is, maar dat ze blijkbaar ook bang zijn dat gewoon externe kandidaten vinden niet vanzelf gaat lukken en dan zo'n raar recruitmentbureau in de armen nemen... om vervolgens alsnog bij hun eigen mensen uit te komen.

Misschien maak ik me hier eigenlijk te druk om omdat ik me totaal niet kundig genoeg voel voor zo'n verantwoordelijke functie op een terrein waar ik niet ervaren in ben (ja, ik heb faalangst, hoezo?) maar ik vind toch wel dat ik mijn recht een beetje mag doen gelden. Ik hou er helemaal niet van om geghost te worden. Dan voel ik me aan het lijntje gehouden. Bovendien vind ik de werkwijze hier niet oké. Ik voel een neiging om in elk geval het recruitmentbureau zelf te schrijven met de mededeling dat ik bovenstaande gang van zaken raar en rommelig vind. Misschien zelfs de werkgever in de cc, maar ik betwijfel of dat slim is. Wat zouden jullie doen?

Goedenavond allen.

Recentelijk heeft once COO aangekondigd dat er vanuit de sales afdeling klachten/opmerkingen zijn gekomen over de support afdeling waar ik werk (klein bedrijf 60 medewerkers, waarvan 2 directe collega’s op de support afdeling) hier hebben we een meeting over gehad, waarbij hij echter niet met daadwerkelijke cijfers oid is gekomen, alleen met dat dit het gevoel van de sales medewerkers/partner managers is.

Als maatregelen moeten wij nu onze extra taken binnen het bedrijf stopzetten per direct, en mogen we niet langer een aantal dagen thuiswerken. (Denk aan consultancy taken/privacy officer gerelateerd)(wat dus interne doorgroei mogelijkheden zijn)

Hierop heb ik aangegeven dat ik hier niet akkoord mee kan gaan, mede doordat ik nu al 3 dagen per week 1.5 uur per rit onderweg ben, en dit nu 2 dagen extra zou moeten. (Ik woonde eerst dichterbij, maar heb 10 dagen na mijn verhuizing de thuiswerkovereenkomst ondertekend (Met goedkeuring van mijn manager)
Verder is ook in onze originele vacature aangegeven dat er een mogelijkheid tot thuiswerken is, en in de nieuwe vacature (Zelfde positie, 2 weken geleden geplaatst) staat dit er alsnog bij als optie.

Ik heb nog een aantal andere opties gegeven, zoals bijvoorbeeld dat we er voor zorgen dat er altijd iemand op kantoor van ons beschikbaar is (2 medewerkers), net zoals het nu al gaat. Maar hij geeft aan dat dit geen optie is, hij ziet support als een rol wat op kantoor moet gebeuren, zodat er korte lijntjes zijn naar de developers, of de server management afdeling (Welke 2 dagen per week op kantoor zijn)

Ik heb op dit moment een vast contract, en ben nu 3.5 jaar in dienst. Voor mij voelen deze maatregelen als straf, en wijziging van de originele arbeidsvoorwaarden zoals aangekaart op de vacature.

Aankomende vrijdag heb ik een nieuwe meeting met hem op de planning sta, waar ik eerlijk gezegd tegenop kijk,

Welke stappen zou ik verder nu nog zelf kunnen ondernemen? Het voelt voor mij nu als een verstoorde werkrelatie, doordat dit onevenredig overkomt.

EDIT1: nog vergeten toe te voegen dat 1 van mijn collega’s welke op hetzelfde moment met mij is begonnen er hetzelfde over denkt, en ook aankomende vrijdag een meeting heeft hierover.
Verder is het aantrekken van nieuw personeel lastig doordat het een extreem ingewikkeld stuk software is.

Een vriend van mij gaf een keer aan dat hij zijn loonheffing altijd uit heeft staan, ongeacht dat hij maar één werkgever heeft. Aan het eind van het jaar, zei hij, bij het doen van zijn belastingaangifte kreeg hij altijd een flinke som geld. Ik ben dit over gaan nemen, maar tot nu toe waren het enkel bijbaantjes.

Gelukkig heb ik nu een échte 'volwassenenbaan', maar ik vond het wel erg leuk om weer een klap geld te krijgen aan. Dit jaar kreeg ik bijvoorbeeld ruim €2600 terug van enkel bijbaantjes, wat veel meer is dan vakantiegeld. Ik miste het geld ook niet, omdat ik leerde leven met wat ik gestort kreeg op mijn bankrekening. Het werkte voor mij erg fijn.

Mijn vraag: door het uitzetten van je loonheffing, krijg je daadwerkelijk alles terug wat je hebt misgelopen doordat je die korting niet ontvangt en dus met de aangifte met terugwerkende kracht weer terugkrijgt, of ben je uiteindelijk minder voordelig uit? Zo las ik bijvoorbeeld over een maximale korting van €5.599 in 2025.

Helaas snap ik niet genoeg van dit onderwerp en hoop ik dat jullie mij hierbij kunnen helpen. Alvast bedankt!

Ik werk nu meerdere jaren bij een bedrijf, waarin ik veel samenwerk met een collega die nog veel langer bij dit bedrijf werkt. Ik ben in de 20 en zij is in de 40. De laatste tijd merk ik steeds meer weerstand bij mezelf om met haar samen te moeten werken. Dit omdat zij werkelijk niks snapt, alleen herhaald wat andere mensen zeggen en als ze wel zelf iets doet, enorm veel fouten maakt. De makkelijkste dingen doet ze verkeerd. Ze pakt dan ook alleen makkelijke taken op en laat de rest voor de andere collega’s liggen. Ik snap niet zo goed hoe ze zo weinig begrijpt, want iedereen in het bedrijf heeft minstens een HBO-opleiding.
Wel merk ik dat ze echt haar best doet en dat ze zich ook wel eens onzeker voelt over de fouten die ze maakt en het gebrek aan kennis. Het is geen onwil maar onkunde.
Hoe kan ik hier mee omgaan? Ik wil haar niet kwetsen omdat ze het niet slecht bedoelt, maar het wordt onwerkbaar.

Hoi Redittors,

Waarom lijkt het dat WO-afgestudeerden in de leeftijdsrange van ~23-30 jaar onderbetaald worden?

Ik zie vaak mensen die 3000-3500€ bruto per maand verdienen met 0-5 jaar werkervaring, terwijl zij bijvoorbeeld een technische MSc titel hebben behaald.

MBO- en HBO-afgestudeerden lijken in het begin van hun carriere absoluut gezien meer te verdienen?

Is dit echt puur het feit dat deze laatste 2 groepen op hun opleiding al wat 'werkervaring' hebben opgedaan?

Het lijkt in ieder geval alsof MBO- en HBO-afgestudeerden meer kunnen eisen na het verlaten van hun opleiding dan WO-afgestudeerden.

Ongeveer 3,5 jaar geleden begon ik met mijn eerste echte grotemensenbaan. Inmiddels heb ik een nieuwe baan en daarom ben ik nu aan het reflecteren op bepaalde situaties die ik daar mee heb gemaakt. Ik wilde deze situatie even met jullie delen.

Op mijn 23e kwam ik in een team van 12, voornamelijk met mensen rond de 40/50. Ik ben een hele makkelijke gast, heb een goede portie zelfvertrouwen en ik vind mijn eigen humor echt heel grappig. Ik maak heel makkelijk contact en ook makkelijk vrienden. Collega’s kunnen vrienden worden, maar in eerste instantie is dat niet mijn intentie. Na één jaar kwam er een meneer van 43 in ons team, die precies dezelfde humor heeft als ik. Dat klikte meteen en we trokken dus veel met elkaar op. Dat leidde tot veel scheve gezichten bij sommige collega’s.

Eén vrouwelijke collega van 44 voelde zich dermate gepasseerd, dat zij een klacht tegen mij heeft ingediend bij onze manager. Zij vond namelijk dat ik haar buitensloot en geen oog meer had voor haar. Ik, destijds 24, was me van geen kwaad bewust. We deelden namelijk geen interesses of hobby’s. We hebben ook nooit iets buiten werk gedaan. Buiten teamuitjes dan. Het buitensluiten snapte ik al helemaal niet. Ik deed precies wat ik zelf wilde en ging bijvoorbeeld vaak in mijn eentje lunchen. We deden individualistisch werk, dus we kwamen elkaar sowieso amper tegen.

Toch vond mijn manager dat we het gesprek met z’n drieën moesten hebben. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik op de basisschool was beland en iemand mijn knikkers had afgepakt. Conclusie was dat ik meer met haar samen moest gaan doen, dus we moesten samen een uitje gaan plannen. Daarnaast moesten we tijd maken voor elkaar, zodat we samen een kopje koffie konden drinken. Ik vond dat wat overdreven, gezien ik gewoon kwam om mijn werk te doen en niet om vrienden te maken met veertigjarige dames. Maar goed, ik heb het uiteraard gedaan.

Wel heb ik nog mijn hele carriere sneren moeten incasseren. “Oh x is op vakantie, je zult wel ineens ziek zijn…”, “Mag ik hier zitten, of wil je liever dat x hier zit… jullie zijn toch onafscheidelijk.” Ik heb een dikke huid, dus ik liet het lekker van me afglijden. Toch blijf ik de situatie heel bijzonder vinden.

Hebben jullie ooit zoiets kinderachtigs meegemaakt? Deze dame heeft gewoon kinderen, maar was echt gefixeerd op een vriendschap van iemand met 24. Dat is toch gek?