u/Adventurous_Head_158

Hi,

Een vriendin van mij heeft mij recent allemaal verontrustende dingen verteld. Ze heeft een van onze gemeenschappelijke vrienden beschuldigd van sexueel geweld jegens haar. Alleen hij herinnerd zich dit totaal niet.

Het hele verhaal is zo ontzettend raar. Deze vriendin heeft vaker tegen ons gelogen (we hebben hier bewijs van). Verder vertelt ze ook verhalen die gewoon niet kloppen met hoe het normaal gesproken gaat, lopen tijdlijnen door elkaar en als je hier over doorvraagt dan probeert ze daar omheen te draaien/wil ze niet in detail treden en ergens anders over praten.

Over (bijna) elke mannelijke vriend in haar leven heeft ze een verhaal verteld dat ze haar hebben aangerand of betast. Natuurlijk is het verschrikkelijk om deze verhalen in twijfel te trekken. Ik heb zelf immers ook sexueel geweld meegemaakt. Maar toch heb ik echt het gevoel dat ze de boel belazerd.

Wat zijn signalen van liegen?

Hey,

Ik heb vandaag mijn thesis succesvol verdedigd en wil dit graag vieren! Daarom zou ik graag ergens uit eten willen in tilburg.

Wat is leuk en lekker op de dinsdag?

Hey,

Ik ben echt heel erg zenuwachtig voor mijn scriptieverdediging. Ik slaap er slecht van en heb buikpijn. In mijn hoofd heb ik al alle rampscenario’s doorlopen.

Hoe bereid ik mij het beste voor?

Ik heb de thesis al 4x van begin tot eind doorgelezen, en heb een presentatie gemaakt. Ik heb een aantal slides toegevoegd aan het eind over mogelijke vragen.

Wat kan ik nog meer doen?

Hoi allen.

Over een week (!) rond ik mijn master af met een scriptie verdediging. In het kader van deze verdediging moet ik een presentatie geven over mijn onderzoek.

Het gaat over klimaatverandering en mensenrechten, dus vrij toepasselijk met dit weer.

Nu wil ik mijn presentatie graag inleiden met een goede aandachtstrekker of passende introductie. Heeft iemand een idee? Zat zelf te denken aan de huidige hittengolf, maar dat is misschien ook een beetje cliché

Ik heb gister al gepost over een vriendin die mij vroeg of ze mijn kleding mocht lenen omdat ze “zichzelf niet meer wilde zijn”. Volgens haar zou dat helpen tegen haar PTSS en flashbacks.
Na lang nadenken heb ik een grens gesteld. Ik heb gezegd dat ik me daar niet prettig bij voel en dat ik niet haar steunpilaar kan zijn als het gaat om haar mentale problemen. Niet omdat ik haar niets gun, maar omdat ik zelf ook met mentale problemen worstel, midden in de afronding van mijn studie zit en simpelweg de draagkracht niet heb om die verantwoordelijkheid op me te nemen. We kennen elkaar bovendien nog maar een paar maanden. Bovendien vertrouw ik er niet op dat ze mijn kleding terug gaat geven, want ja, zo gaan die dingen nou eenmaal.

Wat me vooral dwarszit, is hoe ze reageerde. In plaats van mijn grens te accepteren, zei ze dat ik een slechte vriend was, dat nog nooit iemand zo op haar had gereageerd en dat het maar voor een dag zou zijn. Ze bleef aandringen, waardoor ik me steeds schuldiger voelde. Uiteindelijk heb ik zelfs sorry gezegd, terwijl ik degene was die alleen een grens probeerde aan te geven.

Ik heb er die nacht nauwelijks van geslapen. Dit is namelijk een patroon bij mij. Grenzen stellen vind ik ontzettend moeilijk. Als iemand blijft pushen of probeert mijn nee alsnog te veranderen in een misschien raak ik in paniek en ga ik vaak over mijn eigen grens heen om de confrontatie maar te vermijden. Achteraf voel ik me dan ellendig.
Ik denk er daarom serieus over om deze vriendschap te beëindigen.

Mijn vraag is nu eigenlijk:
- wordt ik gemanipuleerd/ gebruikt
- En hoe leren jullie om bij je grenzen te blijven als iemand blijft aandringen en je een schuldgevoel probeert aan te praten? Hoe kan ik zo’n situatie in de toekomst vermijden

Hey,

Sinds een half jaar ben ik bevriend met een klasgenootje. Ik ken haar nog niet super lang, en zie haar echt als een schoolvriendin. Iemand waarmee het gezellig is, maar waarmee je toch een enigszins oppervlakkige relatie hebt.

Al een tijd gaat het slecht met haar. Een paar maanden geleden was ze gestopt met eten en vroeg ze heel veel steun hierbij, tot op het punt waarop ze mensen vroeg eten voor haar te halen en te koken. Daarnaast barstte ze soms in tranen uit in de les. Bovendien is ze extreem verslaafd aan wiet en rookt ze dit elke dag.

Na een tijd ging het beter, alleen nu, sinds een week of twee is het weer helemaal mis. Ze geeft aan last te hebben van PTSS en flashbacks. Nu wil ze mijn kleding lenen omdat ze aangeeft haar eigen kleding niet meer aan te willen wegens herbelevingen. Ik voel me hier eigenlijk totaal niet prettig bij want ik ben bang dat ik mijn spullen niet meer terug ga krijgen en ik heb zelf ook heel weinig kleding. Bovendien sta ik helemaal niet zo dicht bij haar en zie ik mijzelf gewoon als schoolvriend.

Maar het voelt ook slecht om haar te laten stikken. Ik heb haar verteld dat ze naar haar huisarts moet gaan en een doorverwijzing moet vragen voor haar psychische problemen. Maar ik weet gewoon niet wat nu de juiste manier is om te handelen.

Edit:

Ik heb eerlijk aangegeven dat ik mij extreem oncomfortabel voel bij het uitlenen van mijn kleding en dat ik me niet kan voorstellen dat dat iets zou oplossen. Daarnaast heb ik met een gemeenschappelijke vriend gepraat die vervolgens (met mijn toestemming) heeft verteld dat ik mij oncomfortabel voel bij deze rol. Ik heb zelf ook te kampen met psychische problemen en ik kan dit er momenteel gewoon niet bij hebben. Zij heeft hem verteld dat: zij het wel voor mij had gedaan en dat ze het egoïstisch vond dat ik mijn kleding niet wilde uitlenen. Ik heb gezegd dat ik bereid ben om met haar nieuwe (tweedehands) kleding te kopen vanavond in de stad, maar daar is ze niet op ingegaan. Verder heb ik haar alle links gestuurd over waar ze psychische hulp kan krijgen en haar gevraagd dit alsjeblieft te gaan doen.

Er zijn echter een aantal dingen in het verhaal die me doen twijfelen. Volgens haar is ze al ontzettend lang bezig met het krijgen van een doorverwijzing, maar blijft haar huisarts zeggen dat ze bezig is met een brief opstellen. Voor zover mij bekend is doen ze dat normaal gesproken meteen tijdens de afspraak? Maar misschien is dot normaal. Verder weet ze niet of ze met de huisarts gesproken heeft of met de GGZ-poh wat ook raar is. Ze geeft aan een gesprek te hebben gehad met de schoolpsycholoog en dat het daarmee is gestopt. Ik heb met dezelfde schoolpsycholoog gepraat en die heeft mij meerdere sessies aangeboden, zoals gebruikelijk is (max 4-5 sessies geloof ik).

Telkens als ik aangeef contact op te nemen wil ze dat niet of lijkt ze dat niet te doen. Wel blijft ze vragen om mijn kleding. Dit geeft mij het gevoel dat het ook echt alleen om het verkrijgen van mijn kleding gaat en niet om het verkrijgen van psychische hulp. Als ze zo graag nieuwe kleding wil, waarom niet nieuwe kleding kopen? En waarom blijft ze aandringen dat het mijn kleding moet zijn. Als je geld hebt voor wiet, waarom niet voor kleding?

Hey,

De laatste tijd zit ik ergens mee. Mijn vriend en ik wonen nu al een lange tijd samen. In het begin studeerden wij beiden dus deden we allebei ongeveer 50/50 huishouden en 50/50 financien. Nu is mijn vriend sinds een jaartje aan het werk en vaak laat thuis. Omdat ik nog studeer ben ik vaak eerder thuis dus doe ik boodschappen en kook in bijna altijd. De geldverdeling is 50/50 gebleven. Daarnaast was ik altijd, ruim ik elke dag de vaatwasser uit, en doe ik het gross van de schoonmaak. Ook bedenk ik elke dag wat we gaan eten. Ik begrijp dat dit geen uren werk zijn, maar als je alles bij elkaar optelt kom je toch wel uit op +- een uur per dag aan huishoudelijk werk.

Mijn vriend heeft zijn hele leven thuis gewoond. Zijn moeder deed al het huishoudelijk werk. Daarom heb ik ook niet het gevoel dat hij altijd door heeft hoe veel tijd en moeite het kost.

In drukke periodes (tentamens etc) kan ik het niet altijd bijbenen. Dan is het wel eens een rommel, is de was niet gedaan en eten we ongezond. Dan is het altijd mijn vriend die geïrriteerd is over wat voor rommel het is en dat ‘we’ moeten opruimen. Daarmee bedoelt hij vaak dat ‘ik’ dan moet opruimen.

Nu begrijp ik dat ik meer tijd heb, een flexibeler rooster, maar ik heb het afgelopen jaar echt kei hard gewerkt (doe 2 masters tegelijk). Om die reden was ik vaak letterlijk van 8 - 22 aan het werk + weekenden. Desalniettemin kookte ik, maakte ik schoon en deed ik bijna alles in het huishouden terwijl de geldverdeling 50/50 bleef. En het knaagt gewoon steeds meer aan mij.

Hoe kan ik hier het beste over praten? En is dit normaal? Ik ben okay met meer huishoudelijk werk doen maar dan wil ik ook niet 50/50 in de financiering.

Hoi,

Ik studeer binnenkort af en ben me aan het oriënteren. Ik zie Eiffel vaak voorbij komen, en ben erg benieuwd, vooral naar hun traineeship.

Heeft iemand ervaringen?

Hi,

I am going through a rough patch with my anxiety. Where do i go from here? Ive tried therapy, but it did not work

I am interested in you guys thoughts and opinions

Hi,

De vraag spreekt een beetje voor zich.

Hoi,

Ik schrijf momenteel mijn scriptie. Er zit ontzettend veel tijd en werk in. Het is iets geworden. En toch ben ik er niet bepaald trots op. Telkens als ik het lees kom ik er weer achter: ik had dit kunnen doen, ik had dit kunnen toevoegen, wat als dit de verkeerde conclusie is?

Maar ik heb maar 13:000 woorden. En heb maar een aantal maanden om het te doen. Ik wil graag iets schrijven waar ik trots op kan zijn, maar ik ben zo kritisch.

Hoe gaan jullie daar mee om?

Hey,

I am a Dutch based researches and new to Oscola. Because I am doing research on national courts’ interpretation of a ECtHR judgment, I need to refer to quite a few national cases.

I have read in Oscola 4th edition to use the referencing system of the country the legislation is from. However, I do not see the same thing in other relater papers, and it might start looking inconsistent.

The cases I use are:

- Neubauer v Germany
- Urgenda v Netherlands
- VZW Klimaatzaak v Belgium
- Greenpeace Spain I v Spain
- A Sud et Al v Italy

And case law from Sweden, Finland and the Neterlands

Hoi,

Ik heb advies nodig. Ik zit echt best wel diep in een burnout. Ik heb veel last van depressieve klachten, slaap slecht, voel me continu nutteloos, dom en intens schuldig. Ik slaap slecht van het piekeren, heb buikpijn, hartkloppingen en geen eetlust.

Ik zit dus best wel in een dip. Het liefst zou ik wat rustiger aan doen, alleen heb ik binnenkort een scriptiedeadline, een deadline voor een paper, en twee tentamens staan.

Dit is het laatste dat ik nog moet doen voor ik mijn diploma haal, alleen met de ernst van mijn klachten is het dus gewoon best wel moeilijk om door te gaan.

Ik heb gister met de studieadviseur gepraat. Helaas kunnen ze weinig voor mij doen, behalve een herkansing aanbieden en de eerste kans niet maken, of gewoon alleen maken om te kijken hoe of wat, zonder er voor te leren.

Ik vind het gewoon ontzettend moeilijk om nu te keizen hoe of wat. Ik heb vooral gewoon echt rust nodig

Hey,

Ik vraag me af of iemand dit ooit heeft laten doen via scribbr? Ik ben een beetje onzeker over mijn engels.

Hoi,

Ik studeer over een maandje af, en ik voel me gewoon een beetje leeg. Ik heb 20 jaar lang op school gezeten, waar je precies weet wat de bedoeling is: je vakken halen en afstuderen, zo snel mogelijk.

Maar nu voelt het een beetje alsof ik in een gat val. Ik heb nog geen baan aangeboden gekregen. Heb een aantal sollicitaties gehad, maar ben het helaas niet geworden, en momenteel heb ik het zo druk met afstuderen dat ik gewoon geen tijd heb om daar nu mee bezig te zijn. Een wereldreis zit er ook niet in want het geld is op na al die jaren studie

Dus nu is de vraag: hoe zag/ziet jullie leven eruit na het afstuderen? Hadden jullie meteen werk? Voelden jullie je ook een beetje leeg en richtingloos?