u/Adventurous_Head_158

Hi allemaal,

De vraag spreekt eigenlijk een beetje voor zich. Ik heb binnenkort een sollicitatiegesprek en ben benieuwd: wat is volgens jullie nou echt een goede vraag om aan het einde van een gesprek te stellen?

Ik bedoel dan niet zozeer de standaardvragen, maar een vraag waar je zelf ook daadwerkelijk iets aan hebt.

Idealiter zoek ik een vraag die twee dingen doet: waardoor je als kandidaat geïnteresseerd en scherp overkomt, maar waarbij het antwoord je ook echt iets vertelt over de functie, werkgever of werksfeer.
Hebben jullie weleens een vraag gesteld waarop je een verrassend eerlijk of nuttig antwoord kreeg? Of, voor mensen die zelf sollicitatiegesprekken voeren: welke vraag van een kandidaat is jullie bijgebleven?

Hi!

Ik heb binnenkort een sollicitatiegesprek en realiseerde me dat ik eigenlijk geen idee heb wat tegenwoordig de “veilige” sollicitatie-outfit is.

Ik ben net afgestudeerd en zal de komende tijd waarschijnlijk vaker sollicitatiegesprekken hebben. Daarom wil ik graag één goede outfit aanschaffen die ik eigenlijk overal aan kan: zowel bij een wat informeler kantoor als bij een organisatie waar de dresscode wat zakelijker is.

Ik ben vooral benieuwd naar jullie ervaringen:

Wat is volgens jullie een outfit waar je eigenlijk nooit de mist mee in kunt gaan? Ik zat zelf te denken aan een nette pantalon + blouse/top + blazer.

Kunnen sneakers bij een sollicitatiegesprek? Ik heb hier eerlijk gezegd nooit zo bij stilgestaan en heb momenteel eigenlijk geen nette schoenen. Zijn bijvoorbeeld simpele, schone witte sneakers prima, of zouden jullie toch loafers/nette schoenen aanschaffen?

Hoe doen jullie je haar en make-up? Gewoon zoals normaal, of juist wat neutraler/netter dan anders?

Ik heb op dit moment niet superveel geld om een compleet nieuwe zakelijke garderobe aan te schaffen, dus ik zoek vooral naar een soort sollicitatie-uniform** **waarmee ik bij vrijwel iedere werkgever goed voor de dag kom.
Ben heel benieuwd wat jullie dragen en wat volgens jullie echte do’s/don’ts zijn! :)

After doing some research, i have come across a few studies suggesting that spatial reasoning skills can be improved over time. it is my goal to become a judge, and doing so requires passing an iq test that also involves spatial reasoning.

i’ve got about 3 years to practice, but i would like to know where to start.

sorry voor de vele posts de laatste tijd. Ik ben nog vrij nieuw in sollicitatieland.

ik vond een oude reddit post waarin dit ook werd besproken. daar werd ik niet echt wijs uit. ik hoorde beide kanten: bel wel, dan val je op; bel niet als je enkel een algemene vraag hebt.

Ik neem aan dat enkel een algemene vraag, zoals: ‘wat voor iemand zoeken jullie?’ als dat al in de vacature staat een beetje tijdverspilling is en wat lui over kan komen.

Dus ik vroeg mij af:
- hoe tactisch bellen zodat het echt in je voordeel werkt? wat zijn goede vragen om te stellen?

hi,

Ik zou graag als jurist willen werken voor een gemeente, het liefst op sociaal domein of met de Jeugdwet. alleen zie ik momenteel geen vacatures die hierop aansluiten. daarom zou ik graag een open sollicitatie sturen.

Ik vroeg mij af of een van jullie dit eerder heeft gedaan, en of er iets uit is gekomen. is dit zinvol?

hi,

this post is specifically about getting higher scores in cognitive tests. it is not about getting a higher IQ.

my situation is as follows. altough i am pretty highly educated and hold 2 masters degrees, i am not that smart. i struggle particularly with spatial reasoning and matrixes in these kinds of tests. i do not care for my iq, however, where i am from, IQ tests are often a part of selection for jobs.

so now ive got a problem. even though i hold these degrees that give access to jobs, i cannot get thriugh these rounds. so my future kind of depends on my iq score.

so the queston is:

- how can i get better results on an IQ test, in particular spatial reasoning and matrixes?
- is it even possible to get higher scores/get better? are these trainable skills or are they just set in stone.

Hey allemaal,

Ik moet toch even ergens mijn ei kwijt, want ik zit hier na vandaag behoorlijk mee.

Even wat achtergrond: ik heb drie masters afgerond in de rechten, waarvan twee tegelijkertijd. Ik snap heel goed dat opleidingsniveau natuurlijk niet een op een iets zegt over hoe goed je bent in assessments. Maar ik heb vandaag een assessment gemaakt dat zo bizar lastig was dat ik er eerlijk gezegd een beetje moedeloos van werd.

Op een gegeven moment zat ik echt te denken: hoe kunnen mensen dit in hemelsnaam maken binnen de tijd?

Ik heb van tevoren geoefend via allerlei sites en oefenassessments, maar niets kwam ook maar een beetje in de buurt van de moeilijkheidsgraad van de vragen die ik vandaag kreeg. Daardoor begin je toch even aan jezelf te twijfelen. Ben ik gewoon een hele domme WO'er?

Wat ik daarnaast ook een beetje vreemd vind, is de nadruk op cijfermatig en ruimtelijk inzicht bij een functie die in essentie juridisch is. Ik snap dat bepaalde cognitieve vaardigheden relevant kunnen zijn, maar soms voelt het een beetje alsof je wordt getest op dingen die nauwelijks iets met de daadwerkelijke functie te maken hebben.
Als wiskunde mijn sterkste vak was geweest,
had ik misschien wel wiskunde gestudeerd.

Sorry voor de negatieve post, ik moest gewoon even stoom afblazen. Maar ik ben eigenlijk wel benieuwd: hebben anderen dit ook meegemaakt? Dat je een assessment zo absurd moeilijk vond dat je tijdens of na afloop serieus begon te twijfelen aan je eigen competenties? En bleek achteraf dat het assessment inderdaad gewoon extreem pittig was, of lag het toch vooral aan jezelf?

Ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Hi,

Voor een sollicitatie (traineeship rechtspraak) moet ik een assesment en persoonlijkheidstest doen bij het bureau LTP. Deze ronde is volledig online. Een van de onderdelen van de persoonlijkheidstest is een simulatie.

Ik heb zelf geen ervaring met online simulaties en weet echt absoluut niet wat ik kan verwachten en hoe ik mij hier op kan voorbereiden. Heeft iemand tips over hoe ik mij hier op voor kan bereiden of wat dit inhoudt?

Ik ben benieuwd of hier mensen werken (of hebben gewerkt) bij de Rechtspraak.

Ik ben recent afgestudeerd en heb een bachelor Rechtsgeleerdheid, een master International and European Law en een extended master Familie- en Jeugdrecht | Arbeidsrecht afgerond.
Sinds mijn afstuderen probeer ik een functie als gerechtsjurist (of een vergelijkbare startersfunctie) bij de Rechtspraak te bemachtigen.

Het werk lijkt mij erg leuk en afwisselend en super interessant. Ik denk dat het goed bij mij zou passen. Tijdens mijn studie heb ik ervaring opgedaan bij een sociaal advocatenkantoor en als jurist in de rechtsbijstand. Hoewel ik die ervaringen erg waardevol vond, merkte ik dat de commerciële kant van de advocatuur en rechtsbijstand minder goed bij mij past. Juist het analyseren van zaken vanuit verschillende invalshoeken en het schrijven van concept vonnissen lijkt mij superleuk. Ook is het maatschappelijke aspect ervan spreekt mij aan en is voor mij heel belangrijk.

Toch loop ik steeds tegen hetzelfde probleem aan: ik word al in de eerste selectieronde afgewezen. Ik weet niet goed waar het aan ligt en de feedback is vaak heel generiek.

Ik besef dat mijn juridische werkervaring als starter nog relatief beperkt is. Buiten een stage in de sociale advocatuur en mijn werk in de rechtsbijstand heb ik geen jarenlange ervaring, en ik weet dat er veel concurrentie is.

Daarom ben ik benieuwd naar de ervaringen van mensen die bij de Rechtspraak werken of betrokken zijn geweest bij sollicitaties.

Waar letten selectiecommissies vooral op?
Welke competenties maken volgens jullie echt het verschil? Zijn er bepaalde ervaringen of activiteiten waar veel waarde aan wordt gehecht?
Alle tips zijn welkom!!

Alle inzichten zijn welkom. Ik hoor graag jullie ervaringen.

Hi,

Ik heb onlangs gesolliciteerd op een functie die voor mijn gevoel echt perfect aansloot bij mijn profiel. Ik voldeed aan alle functie-eisen en op sommige punten was ik zelfs overgekwalificeerd.
Ik heb veel tijd besteed aan het aanpassen van mijn cv en motivatiebrief, zodat deze zo goed mogelijk aansloten op de vacature. Ik had er dan ook een heel goed gevoel over.

Tot mijn verbazing kreeg ik echter al twee dagen na mijn sollicitatie een automatische afwijzing met de mededeling dat mijn profiel niet goed bij de functie zou passen.

Ik weet dat dit waarschijnlijk een standaardbericht is dat naar alle afgewezen sollicitanten wordt gestuurd, dus die formulering neem ik niet al te letterlijk. Toch vraag ik me af waarom ik niet eens ben uitgenodigd voor een gesprek.

De organisatie spreekt me namelijk nog steeds enorm aan en ik zou er in de toekomst graag willen werken, eventueel in een vergelijkbare functie.

Daarom twijfel ik of ik contact zal opnemen om feedback te vragen op mijn sollicitatie, omdat ik oprecht wil begrijpen waar het aan heeft gelegen en wat ik eventueel kan verbeteren voor een volgende sollicitatie.

Hebben jullie hier ervaring mee? Is het gebruikelijk om feedback te vragen na een afwijzing, en levert dat in de praktijk ook iets op?

Als echt Gen Z er heb ik helaas enorm last van belangst. Waarom weet ik niet. Op een dag was het er gewoon.

Dat is natuurlijk ontzettend vervelend, zeker nu ik aan het solliciteren ben. Het vreet zo veel energie en ik stel al de hele dag dat belletje uit.

Dus: iemand ervaring met belangst? En hoe kom ik hier in hemelsnaam ooit vanaf?

Hi,

Ik ben momenteel mijn Linkedin aan het updaten.
Het gaat niet om een zware bestuursfunctie of iets dergelijks, maar om het organiseren van activiteiten voor eerstejaarsstudenten van de opleiding rechtsgeleerdheid.

Waar kan ik dit het best vermelden? Onder ervaringen of vrijwilligerswerk?

Hi,

Ik heb mijn cv bijna af voor een super leuke functie die ik voorbij zag komen waar ik ontzettend enthousiast over ben. Daarom wil ik graag mijn kansen zo veel mogelijk vergroten dat ze mij uitnodigen voor een gesprek.

Alleen nu zit ik dus met mijn personal summary. Ik weet gewoon niet zo goed hoe ik dit het beste aan kan passen op de functie. Hoe pak ik dit goed aan? Tips?

Hi,

Een vriendin van mij heeft mij recent allemaal verontrustende dingen verteld. Ze heeft een van onze gemeenschappelijke vrienden beschuldigd van sexueel geweld jegens haar. Alleen hij herinnerd zich dit totaal niet.

Het hele verhaal is zo ontzettend raar. Deze vriendin heeft vaker tegen ons gelogen (we hebben hier bewijs van). Verder vertelt ze ook verhalen die gewoon niet kloppen met hoe het normaal gesproken gaat, lopen tijdlijnen door elkaar en als je hier over doorvraagt dan probeert ze daar omheen te draaien/wil ze niet in detail treden en ergens anders over praten.

Over (bijna) elke mannelijke vriend in haar leven heeft ze een verhaal verteld dat ze haar hebben aangerand of betast. Natuurlijk is het verschrikkelijk om deze verhalen in twijfel te trekken. Ik heb zelf immers ook sexueel geweld meegemaakt. Maar toch heb ik echt het gevoel dat ze de boel belazerd.

Wat zijn signalen van liegen?

Hey,

Ik heb vandaag mijn thesis succesvol verdedigd en wil dit graag vieren! Daarom zou ik graag ergens uit eten willen in tilburg.

Wat is leuk en lekker op de dinsdag?

Hey,

Ik ben echt heel erg zenuwachtig voor mijn scriptieverdediging. Ik slaap er slecht van en heb buikpijn. In mijn hoofd heb ik al alle rampscenario’s doorlopen.

Hoe bereid ik mij het beste voor?

Ik heb de thesis al 4x van begin tot eind doorgelezen, en heb een presentatie gemaakt. Ik heb een aantal slides toegevoegd aan het eind over mogelijke vragen.

Wat kan ik nog meer doen?

Hoi allen.

Over een week (!) rond ik mijn master af met een scriptie verdediging. In het kader van deze verdediging moet ik een presentatie geven over mijn onderzoek.

Het gaat over klimaatverandering en mensenrechten, dus vrij toepasselijk met dit weer.

Nu wil ik mijn presentatie graag inleiden met een goede aandachtstrekker of passende introductie. Heeft iemand een idee? Zat zelf te denken aan de huidige hittengolf, maar dat is misschien ook een beetje cliché

Ik heb gister al gepost over een vriendin die mij vroeg of ze mijn kleding mocht lenen omdat ze “zichzelf niet meer wilde zijn”. Volgens haar zou dat helpen tegen haar PTSS en flashbacks.
Na lang nadenken heb ik een grens gesteld. Ik heb gezegd dat ik me daar niet prettig bij voel en dat ik niet haar steunpilaar kan zijn als het gaat om haar mentale problemen. Niet omdat ik haar niets gun, maar omdat ik zelf ook met mentale problemen worstel, midden in de afronding van mijn studie zit en simpelweg de draagkracht niet heb om die verantwoordelijkheid op me te nemen. We kennen elkaar bovendien nog maar een paar maanden. Bovendien vertrouw ik er niet op dat ze mijn kleding terug gaat geven, want ja, zo gaan die dingen nou eenmaal.

Wat me vooral dwarszit, is hoe ze reageerde. In plaats van mijn grens te accepteren, zei ze dat ik een slechte vriend was, dat nog nooit iemand zo op haar had gereageerd en dat het maar voor een dag zou zijn. Ze bleef aandringen, waardoor ik me steeds schuldiger voelde. Uiteindelijk heb ik zelfs sorry gezegd, terwijl ik degene was die alleen een grens probeerde aan te geven.

Ik heb er die nacht nauwelijks van geslapen. Dit is namelijk een patroon bij mij. Grenzen stellen vind ik ontzettend moeilijk. Als iemand blijft pushen of probeert mijn nee alsnog te veranderen in een misschien raak ik in paniek en ga ik vaak over mijn eigen grens heen om de confrontatie maar te vermijden. Achteraf voel ik me dan ellendig.
Ik denk er daarom serieus over om deze vriendschap te beëindigen.

Mijn vraag is nu eigenlijk:
- wordt ik gemanipuleerd/ gebruikt
- En hoe leren jullie om bij je grenzen te blijven als iemand blijft aandringen en je een schuldgevoel probeert aan te praten? Hoe kan ik zo’n situatie in de toekomst vermijden

Hey,

Sinds een half jaar ben ik bevriend met een klasgenootje. Ik ken haar nog niet super lang, en zie haar echt als een schoolvriendin. Iemand waarmee het gezellig is, maar waarmee je toch een enigszins oppervlakkige relatie hebt.

Al een tijd gaat het slecht met haar. Een paar maanden geleden was ze gestopt met eten en vroeg ze heel veel steun hierbij, tot op het punt waarop ze mensen vroeg eten voor haar te halen en te koken. Daarnaast barstte ze soms in tranen uit in de les. Bovendien is ze extreem verslaafd aan wiet en rookt ze dit elke dag.

Na een tijd ging het beter, alleen nu, sinds een week of twee is het weer helemaal mis. Ze geeft aan last te hebben van PTSS en flashbacks. Nu wil ze mijn kleding lenen omdat ze aangeeft haar eigen kleding niet meer aan te willen wegens herbelevingen. Ik voel me hier eigenlijk totaal niet prettig bij want ik ben bang dat ik mijn spullen niet meer terug ga krijgen en ik heb zelf ook heel weinig kleding. Bovendien sta ik helemaal niet zo dicht bij haar en zie ik mijzelf gewoon als schoolvriend.

Maar het voelt ook slecht om haar te laten stikken. Ik heb haar verteld dat ze naar haar huisarts moet gaan en een doorverwijzing moet vragen voor haar psychische problemen. Maar ik weet gewoon niet wat nu de juiste manier is om te handelen.

Edit:

Ik heb eerlijk aangegeven dat ik mij extreem oncomfortabel voel bij het uitlenen van mijn kleding en dat ik me niet kan voorstellen dat dat iets zou oplossen. Daarnaast heb ik met een gemeenschappelijke vriend gepraat die vervolgens (met mijn toestemming) heeft verteld dat ik mij oncomfortabel voel bij deze rol. Ik heb zelf ook te kampen met psychische problemen en ik kan dit er momenteel gewoon niet bij hebben. Zij heeft hem verteld dat: zij het wel voor mij had gedaan en dat ze het egoïstisch vond dat ik mijn kleding niet wilde uitlenen. Ik heb gezegd dat ik bereid ben om met haar nieuwe (tweedehands) kleding te kopen vanavond in de stad, maar daar is ze niet op ingegaan. Verder heb ik haar alle links gestuurd over waar ze psychische hulp kan krijgen en haar gevraagd dit alsjeblieft te gaan doen.

Er zijn echter een aantal dingen in het verhaal die me doen twijfelen. Volgens haar is ze al ontzettend lang bezig met het krijgen van een doorverwijzing, maar blijft haar huisarts zeggen dat ze bezig is met een brief opstellen. Voor zover mij bekend is doen ze dat normaal gesproken meteen tijdens de afspraak? Maar misschien is dot normaal. Verder weet ze niet of ze met de huisarts gesproken heeft of met de GGZ-poh wat ook raar is. Ze geeft aan een gesprek te hebben gehad met de schoolpsycholoog en dat het daarmee is gestopt. Ik heb met dezelfde schoolpsycholoog gepraat en die heeft mij meerdere sessies aangeboden, zoals gebruikelijk is (max 4-5 sessies geloof ik).

Telkens als ik aangeef contact op te nemen wil ze dat niet of lijkt ze dat niet te doen. Wel blijft ze vragen om mijn kleding. Dit geeft mij het gevoel dat het ook echt alleen om het verkrijgen van mijn kleding gaat en niet om het verkrijgen van psychische hulp. Als ze zo graag nieuwe kleding wil, waarom niet nieuwe kleding kopen? En waarom blijft ze aandringen dat het mijn kleding moet zijn. Als je geld hebt voor wiet, waarom niet voor kleding?

Hey,

De laatste tijd zit ik ergens mee. Mijn vriend en ik wonen nu al een lange tijd samen. In het begin studeerden wij beiden dus deden we allebei ongeveer 50/50 huishouden en 50/50 financien. Nu is mijn vriend sinds een jaartje aan het werk en vaak laat thuis. Omdat ik nog studeer ben ik vaak eerder thuis dus doe ik boodschappen en kook in bijna altijd. De geldverdeling is 50/50 gebleven. Daarnaast was ik altijd, ruim ik elke dag de vaatwasser uit, en doe ik het gross van de schoonmaak. Ook bedenk ik elke dag wat we gaan eten. Ik begrijp dat dit geen uren werk zijn, maar als je alles bij elkaar optelt kom je toch wel uit op +- een uur per dag aan huishoudelijk werk.

Mijn vriend heeft zijn hele leven thuis gewoond. Zijn moeder deed al het huishoudelijk werk. Daarom heb ik ook niet het gevoel dat hij altijd door heeft hoe veel tijd en moeite het kost.

In drukke periodes (tentamens etc) kan ik het niet altijd bijbenen. Dan is het wel eens een rommel, is de was niet gedaan en eten we ongezond. Dan is het altijd mijn vriend die geïrriteerd is over wat voor rommel het is en dat ‘we’ moeten opruimen. Daarmee bedoelt hij vaak dat ‘ik’ dan moet opruimen.

Nu begrijp ik dat ik meer tijd heb, een flexibeler rooster, maar ik heb het afgelopen jaar echt kei hard gewerkt (doe 2 masters tegelijk). Om die reden was ik vaak letterlijk van 8 - 22 aan het werk + weekenden. Desalniettemin kookte ik, maakte ik schoon en deed ik bijna alles in het huishouden terwijl de geldverdeling 50/50 bleef. En het knaagt gewoon steeds meer aan mij.

Hoe kan ik hier het beste over praten? En is dit normaal? Ik ben okay met meer huishoudelijk werk doen maar dan wil ik ook niet 50/50 in de financiering.