u/Doppler74

Sabahattin Ali’den İçimizdeki Şeytan kitabını yeni bitirdim. Ve açıkçası inanilmaz etkilendim. İnsanın kendi zararına olan davranışları, bunlarında farkında olarak yapması durumunu bu kadar iyi işleyen başka bir kitap hatırlamıyorum. Kendini sabote etme davranışı ancak bu kadar iyi anlatılır. Ömer’e sinirlenmek, üzülmek ya da başka bir duygu hissetmeyi manasız buldum çünkü her sayfada sadece Ömer’i anladığımı hissettim.

Psikanalistler yaptığımız çoğu davranışın bilinçdışı amaçları olduğunu ancak bunun farkında olmadığımızı, çoğunlukla bu amaçlara sebep olan duyguları bastırdığımızı öne sürer. Ancak bu bilinçdışı süreçlerimiz söylemlerimizden ve davranışlarımızdan sızar. >!Ömer’in bu kendini durmadan sabote etme davranışının sebeplerini nasıl o bilmeyip sürekli soruyorsa, biz de anlamadan sadece tuhaf bir tanıdıklık hissiyle takip ediyoruz. Okuyan kimsenin Ömer’in Macide için değişeceğine inandığını, ya da bir şekilde bu evliliğin yürüyeceğine inandığını sanmıyorum. Ama yine de bir şekilde Öner’in de istediği gibi bir yerde bir şekilde her şeyin değişeceğini umut ediyoruz. Ömer ise son ana kadar herhangi bir şekilde konfor alanından çıkmadan, ömrünü o berbat insanların etrafında anlamsız ve aşağılık hareketlerle harcıyor. Ardından gelen ise o çok iyi bildiğimiz kaçınılmaz hayal kırıklığı hissi.!<

“Hiçbirinizi anlamıyorum. Verecek cevap da bulamıyorum. Fakat yanılmadığıma eminim: bizi istemediklerimizi yapmaya çeken bir kuvvet var, bu muhakkak. Bizim daha başka, daha iyi olmamız lazım… Bu da muhakkak… Bunu nasıl birleştirmeli, bunu bilmiyorum…”

Maybe a different tactic might have worked better in the season, what do you think guys?