Çok çirkin bir erkek olmak.
Hayatım boyunca saçma sapan şeylerle mücadele etmek zorunda kaldım.
5 şizofreni hastasının bulunduğu bir aile apartmanına doğdum. İnanılmaz korkunç şeyler yaşadım. 10 yaşındayken bir keresinde babam anneme bir şey yapar korkusuyla gece uyamadan nöbet tutmuştum.
13 yaşında skolyoz teşhisi kondu, 5 gün içinde ameliyat edildim ve engelli oldum. Kronik ağrı çekiyorum her gün. Artık ağırlık kaldıramıyor ve kalçadan eğilemiyorum.
İktiyosiz diye genetik bir deri hastalığım var. Tüm vücudum yara kabuğu benzeri kabuklarla kaplı. İğrenç görünüyor. Daha bir çok saçma sapan hastalığım var.
Ama en çok koyan şey çirkin olmam. Kimse baştan şans bile vermiyor. Verseler bu sahip olduğum eksileri söyleyip zaten kaybedeceğim. Ama yok. Çirkin olmamdan kimse şans vermiyor. Anlamıyorum ki. Bari sadece çirkin olsaydım da bu kadar zor bi hayat yaşamasaydım. Ya da çirkin olmasaydım da en azından bu kadar zorlukla mücadele etmeye değseydi.
Şimdi ne yapacağım ki? Resmimi attığımda 1 kişi bile "o kadar da değil be" demiyor. Herkes topluca oy birliği ile çirkin olduğuma kanaat getiriyor.
Artık çok zoruma gitmeye başladı yaşamak. Hayatın tüm standart sıkıntılarını çekiyorum (iş vs.), üstüne ekstra saçma sapan hastalıklar ve travmalarla uğraşıyorum. Yetmiyor bir de çirkinim, sevilmek sevmek ne bilmiyorum. Anlamıyorum, böyle hayat mı olur? Hayatın negatiflerini maksimumda yaşarken, hiç pozitif bir şey karşıma çıkmaz mı?