u/Effective-Sport-5634

Küçüklüğümden beri bir kız arkadaşım olsun isterdim. Onunla etkinlikte bulunmak zaman geçirmek isterdim. Ama hiçbir zaman olmadı. Çünkü yanımdaki kişiye sevgimden başka verebileceğim birşey yoktu mesela babam parası olduğu halde para vermezdi, mükemmel bir fiziğim yoktu ya da eğlenceli bir sohbetim yoktu. Sahte ya da gerçek sevgilerin kol gezdiği şu dünyada ilişki piyasasında rekabetçi bir CV'ye sahip değildim kısacası. Kızı geçtim erkek arkadaşım bile olmazdı. Zaten çok ciddiye alınan bir tip değildim karakterim ağır değildi biraz ezik bir tiptim. Yani duygularımı birisine söyleseydim muhtemelen dalgaya alınacaktım ya da önemsenmeyecektim malum insan yerine koyulmuyordum kendi çevremde. Yani kendimi bildim bileli yalnız takılırım. Ama şöyle böyle geldik 21 yaşına hala ailemden başka ne soranım var ne konuşanım, şuan iyi bir yerde staj yapıyorum muhtemelen mühendis olarak burada çalışmaya başlayacağım. Etrafımdakilerin en az 2 - 3 yıllık ilişki geçmişi var ben gençliğimi nihilist bir şekilde geçirdiğimi düşünüyorum. Ama elimden birşey gelmiyor. Kendimi kimseye sevdiremeyeceğim düşüncesi çok baskın lakin birisine bağlanma dürtüm de kuvvetli. Annem babam da yaşlı insanlar yani onlarla adamakıllı dertleşemiyoruz ve onlar ölünce muhtemelen şu dünyada yalnız kalacağım. Bayağı manevi olarak eksik birşeyler hissediyorum. Ama günümüzde iyi ilişki lüks oldu artık herkes erişemiyor. Muhtemelen ben de erişemeyeceğim. Derdimi dinlediğiniz için teşekkürler ...

Yahu elin 15 yaşındaki çocuğu bile kodlamayla oldukça komplex uygulamalar geliştirebiliyorken ben 30 - 45 dakikada max 50 satır yazabiliyorum. Çok yavaş kod yazıyorum, editör karşısında çok düşünüyorum ayrıca dikkatim aşırı dağılıyor. Bir de kütüphaneleri kullanması var ilgili fonksiyonun kullanılması var. Ben kod editörü karşısında yazdığım şeyin gerçekten bir işe yarayıp yarayamadığını saatlerce analiz ederken hiçbir mesafe katedemiyorum. Gelmişim üniversite 3. sınıfa hala basit hesap makinesi programlarından başka bir projem yok. İnternetten gördüğüm ya da başka yerden duyduğum projeci arkadaşların rahat rahat yazılım mimarisi kurup algoritma yazabilmesi beni adeta aşağılık komplexine sokuyor.

Ciddi anlamda kendimin ortalama ya da ortalama altı zeka seviyesine sahip olduğumu düşünmeye başladım veya programlama işi bana göre değil. Sevdiğim alanda olan başarısızlığım özgüvenimi mahvediyor. Biraz klişe olacak ama bende kuvvetli DEHB şüphesi var fakat yetersizliğimi DEHB ile örtbas etmek sorunu ortadan kaldırmıyor sadece geçici rahatlama sağlıyor. Zaten yazılımın darboğaza girdiği şu dönemde kendi alanım olan şeyi bile becerememek beni daha da kaygılandırıyor.

Merhabalar.

Ben 3 sene boyunca bir üniversitede Bil Müh okuduktan sonra piyasadaki malum durumlar sonrası kendi memleketimdeki üniversitede Elektrik - Elektronik Müh. okumaya karar verdim ama amacım bilgisayarı tamamen bırakmak değildi ne de olsa 3 sene okumuşluğum var. Bundan dolayı EEM ortalamamı yüksek tutup Bil Müh ile ÇAP yaptım. Ders intibakı biraz problemli olduğundan birçok almadağım ders var ve onları da almam gerekecek dolayısıyla bu yıl zorlu geçecek. Ayrıca Bil Müh ÇAP erkenden biteceği için ondan sonra işler iyi giderse Fizik ya da Matematik yan dal yapmayı planlıyorum.

Neyse konu bu değil asıl aklımdaki soru acaba ÇAP yapmanın artısı var mı? Malum elektrik elektronik ile bilgisayar iki ayrı disiplin olmasına rağmen birbirleriyle çok fazla örtüşen tarafları var. Acaba CV de ÇAP yapan birisi hangi sektörlerde avantajlı olabilir(özellikle savunma sanayisi için) veya her zamanki gibi üniversitenin adı önemsiz ise herşey mi önemsiz midir diyeceksiniz ya da başka birşey mi?