Merhaba yaşım 27 işim sadece erkeklerin olduğu bir iş, ve kız çevrem arkadaşım da yok. Evlenmek için ciddi bir ilişki nasıl bulunabilir günlerin geçip gitmesini beklemek dışında bir şey yapmıyorum varsa tavsiyeleriniz dinlemek isterim.
Bundan yaklaşık bir sene önce online birisiyle tanıştım. İlk başta gerçekten çok iyi anlaştık ve birbirimizi daha yakından tanımak istedik. Yaklaşık bir ay boyunca konuştuk, ara sıra FaceTime yaptık. Genel olarak her şey güzel gidiyordu.
Ama beni rahatsız eden bir şey vardı: Bana hep çok geç yazıyordu. Genelde gece 12’den sonra, hatta bazen 1 gibi. Gün içinde ise çok az mesaj atıyordu. Sanki hayatındaki en son öncelikmişim gibi hissediyordum. Bunu fark ettiğimde sordum ama sürekli çok yoğun olduğunu söylüyordu.
Açıkçası zaman zaman kendimi yalnız ve değersiz hissetsem de konuştuğumuz zamanlar çok keyifli geçtiği için devam ettim. Ondan gerçekten hoşlanmaya başlamıştım. O da benimle ciddi düşündüğünü, ileride bir ilişki istediğini ve yüz yüze tanışmayı çok istediğini söylüyordu. Aramızda yaklaşık 4 saatlik bir mesafe vardı.
Sonunda buluşmak için bir tarih belirledik. Fakat buluşmadan sadece iki gün önce bana bir mesaj attı ve ayrılmak istediğini söyledi. Doğru dürüst bir açıklama bile yapmadı. Sadece mesafe, iş yoğunluğu, benim hâlâ üniversitede olmam ve söylemek istemediği başka bir sebep olduğunu söyledi.
Ben de bunu olgunlukla karşıladım ve kararına saygı duydum. Ama yaklaşık yarım saat sonra tekrar yazdı ve pişman olduğunu söyledi. Açıkçası o noktada hiçbir şey anlamamıştım.
Daha sonra beni aramak istediğini söyledi. Kırgındım ama yine de kabul ettim. Telefonda kafasının çok karışık olduğunu, ne istediğini bilmediğini anlattı. Bana bir gün düşünmek için süre vermemi istedi. Ben de verdim.
Fakat ertesi gün ne yazdı ne de aradı. Ben de yazmadım. Ondan sonraki gün ise sadece kısa bir mesaj gönderip her şeyi tamamen bitirdi.
Aradan yaklaşık bir yıl geçti ama hâlâ bu olanları anlayabilmiş değilim. Bu sizce neydi? Gerçekten hoşlanıp son anda korkup geri çekilen biri mi, yoksa başından beri emin olmadığı için mi böyle davrandı?
EDIT: Bu arada, herşeyi bitirdikten iki-üç hafta sonra bir arkadaşım bu adamı bir dating uygulamasında görmüş. Gerçekten aklım almıyor, nasıl bir saçmalık peşindeydi.
Bir kız var, kızdan çok hoşlanıyorum ama kız mental olarak bir ilişkiye başlayacak veya sürdürecek durumda değil. Benim 1/4'um kadar falan kazanıyor ve ucu ucuna geçiniyor. Kronik stres ve kaygı yaşıyor. Geçen gün stresten fenalaşıp hastaneye yatırılmış ve şartlar böyleyken de bir ilişkinin yükünü ve sorumluluğunu almak istemiyor. Kimisi sen bu kızın peşinden koş diyor kimisi de senin dengin değil, sen de kimsenin kurtarıcısı değilsin bırakmayı öğrenmen için ders diyor.
Merhaba, bu tavsiye önerim kızlara olacak, erkeklerin kullanmasını tavsiye ettiğiniz parfüm/parfümler neler? Hangi kokular ilginizi çekiyor ?
Arkadaşlar sevgilim vardı 2 ay beraberdik ama bu beraberlikte herşeyi yaptık. Sonra ben bunu abin dediği çocuktan kıskandım diye 2 gün tartıştık ve bir gün konuşmadım ben. Sonra arayı bulup barıştık ama 2 gün sonra bana senden soğudum dedi arkadaş olalım dedi ve ben çok kötü etkilendim. İlk sevgilimdi çok etkiledi bu durum. Acaba ben bu durumu dondurebilirmiyim 1 ay oldu ayrılalı ve hala özlüyorum. Aynı işyerinde çalışıyoruz bu durum daha çok etkiliyor. Hergün görmek berbat ediyor.
Mesela birlikte film izliyorsunuz. Filmdeki yakışıklı karakter çıkınca sevgilinizin dibi düşüyor. Bu durumu nasıl karşılardınız? Nasıl hissederdiniz?
2 yıldır uzak mesafe ilişkim var o ilişkimde (kızım 24yasinda) İlk başlarda çok iyi geçiyordu aramızda 16 saatlik bı yol var haliyle her seferinde buluşamıyoruz geçen sene bu zamanlarda annemlerle tanıştı ciddi olduğunu söyledi ki daha rahat buluşalım diye ben hala ama buluştuğumuzda ailemden dolayı yalan söylüyorum kendisi konuşmamızın arkadaşında durmamı söylüyor evde de daha rahat konuşamıyoruz ve buna da sınırımı cizmemi istedi çaba sarf etmemi istiyor
Ama nedense tam o çaba kavramını anlamadım hani başka şeylerde çaba sarf ettiğimi düşünüyorum ama yine de öyle olmadığını söylüyor bana
Çaba tam olarak ne bı kız olarak ne tür çaba sarf etmem gerekiyor ya da nasıl uzaktan ne yapabilirim bunun için
Öncelikle herkese selamlar ben 22 yaşında genç bir kardeşiniz olarak aranizdayim. birkaç haftadır yaşıtım bir kızla flörtleşiyorduk yazın abisinin düğünü olduğunu söyledi kendileri kız tarafına 800 gram altın takmış ve üstelik düğün gününe kadar görmeye gittiklerinde her görmeye giderken yarım altın takıyorlarmış haliyle kız bunları gördüğü için bunları normal bir şey olarak görüyor benimle mesajlasirken yarın bir gün işler ciddiye binerse ben de bu şekilde altın isterim diye bana söyledi ben de karşı çıktım bunları derken de kafede Story atmıştım “sana çok gelir tabi abimin işi gücü var senin gibi bütün gün kafelerde oturmuyor birikim yapıyor” diye bana çıkıştı ben de işsiz güçsüz bir insan değilim sanayide çalışıyorum 50k gibi bir maaş alıyorum evet çok üstdüzey bir maaş değil fakat şu anlık beni idare ediyor bu sözlerin ardından konuşmayı kestim sizce iyi yapmış mıyım?
Merhaba,
23 yaşındayım ve yaklaşık 7 aydır bir ilişkim var. Kız arkadaşım (23) beni gerçekten çok seviyor, çok sadık, çok fedakâr ve iyi kalpli bir insan. Son zamanlarda ilişkide yaşadığımız bazı problemler oldu. Özellikle küçük şeylere çok üzülmesi ve içine kapanması beni zamanla yordu. Geçenlerde bunları açıkça konuştuk. Beni dinledi, hak verdi ve değişmeye çalışacağını söyledi.
Sorun şu ki artık kafam çok karışık.
Ben Isvicre'de dünya capinda taninir bi universitede elektrik mühendisligi okuyorum. Bilim, matematik, tarih, felsefe, ekonomi, edebiyat gibi konularla ilgileniyorum ve bir partnerde de en azından belli bir seviyede entelektüel paylaşım aradığımı fark ettim. Kız arkadaşım ise bu konulara pek ilgi duymuyor. Onun zeki olmadığını düşünmüyorum hatta tam tersi aslinda baya zeki bir insan ama dünyaya bakışımız ve ilgi alanlarımız oldukça farklı. Bazen onunla konuşurken fikir alışverişi yerine sadece benim anlattığımı hissediyorum. Bu bahsettigim konulardan hicbiri hakkinda derin bir sohbet yapamiyorum.
Bir diğer konu da gelecek planları. Kendisi şu an Almanya'da meslek eğitimi alıyor ve ileride üniversite okumak istiyor (ikimizin arasi yaklasik 1.5-2 saat uzaklikta). Ama üniversiteye gelene kadar en az 3 yili var. Üstelik, kendisi Afganistan'dan oldugu icin aldigi lise egitimi cok düsük seviyede, temel dersler konusunda ciddi eksikleri var ve bu yolun onun için çok zor olacağını düşünüyorum ve hatta yolun yarisinda pes ederse ne yaparim diyorum. Yine de kendisi bizim geleceğimiz için çaba göstermeye çalışıyor ve su ana kadar aksi bir durumda da bulunmadi. Hatta bazı gelecek hayallerinden vazgeçti, normalde ailesinin yanina (Amerika'ya) gitmek istiyordu ama ben Avrupada kalmak istedigim icin vazgecti. Öte yandan kizin henüz üniversite okumamasindan ve Afgan olmasindan ötürü benim ailemle yasadigim problemler de var cünkü kizi kabullenmek, onunla tanismak, gorusmek istemiyorlar.
Yine de vicdanen cok zorlanıyorum. Çünkü ben ilişkiyi sorgularken o ilişki için emek vermeye çalışıyor ve beni gercekten cok seviyor.
Bir yanım diyor ki:
"Bu kadar seven, sadık ve iyi bir insanı kaybetme. Ona ve ilişkiye biraz daha zaman ver."
Diğer yanım ise:
"Ya yıllarca beklersem ve sonunda yine aynı noktaya gelirsem? Ya temel uyumsuzluklar hiç çözülmezse?"
Kafamı karıştıran şey şu: İlişkiyi bitirmek istememin sebebi sevgimin bitmiş olması değil. Daha çok uzun vadede uyumlu bir gelecek kurup kuramayacağımızdan emin olamamam. Bu durumda da 7 ayin üzerine koydugum her vakit bosa giden bir vakit olabilir gibi hissediyorum.
Benzer bir durum yaşamış olan veya dışarıdan objektif bakabilecek kişiler ne düşünüyor? Severek ayrilmak gercekten mümkün mü yoksa sevenler hicbir zaman ayrilmazlar mi?
TL;DR: 7 aylık ilişkimde beni çok seven, sadık ve iyi kalpli bir kız arkadaşım var. Ancak entelektüel uyum ve gelecek planları konusunda ciddi şüphelerim oluştu. O ilişki için çabalarken benim ayrılmayı düşünmem de vicdan azabı yaratıyor. Devam edip zaman mı vermeliyim, yoksa bu şüpheler ilişkinin geleceği hakkında yeterince şey söylüyor mu?
üstadlar herkese iyi günler çok güzel ilerleyen bi ilişkim var (yaş 17) 1 yıla yakındır sevgiliyiz çok iyi iletliyor ama çevremde hepdaha çok gençsin bu yaşta ciddi ilişki olmaz eğer olurda devam edersen çok pişman olursun daha takılıcagın çok kişi var diyolar bu kızda takılı kalma dediler ailemde desteklemiyor beni ayrılmamı istiyor sürekli kızı begenmemişler ailesini begenmemişler ayrılmadım vazgecmedim ama bu aralar ayrılma konusu cok kafamı kurcalıyor ne kadar sevsem ne kadar iyi vakit gecirsek bile içimde hala bi huzursuzluk var anlamadım bırakmak istemiyorum cok seviyorum ama bırakırsamda şu yaşlarımın en güzel zamanını geçireceğim sizce ne yapmalıyın
7-8 gündür bir kızla konuşuyorum, arkadaş aracılığıyla tanıştık. Kızla tanıştığımız gün ilk date çıktık spontane şekilde ve gayet güzel geçti kafamız aşırı uyuştu. Kıza telefonumdan kedimi gösterdim ve ben sana bugün gelip kediyi sevmek istiyorum dedi olur dedim eve gittim ortalığı toparlamaya başladım. Neyse geldi işte kediyi sevdi falan önce bir hamle yapmaya utandım sonra film açtık ve benim yaptığım hamle ile biraz öpüştük çok romantikti. Ama 1-2 defa işleri ilerletmek için hamle yaptığımda kafasını sallayarak gülümsedi ben de saygı duydum tabi ki zorlamayı asla sevmem böyle işlerde. Neyse beraber yattık uyuduk yine çok romantikti. Ertesi gün memleketine gideceği için sabah erkenden evine bıraktım yürüyerek. Yolda bana eskilere dair kaç kişiyle birlikte oldun gibi sorular sordu. Ben de cevaplamak istemedim ilk başta bana söylemezsen çok olduğunu varsayarım ve kafayı yerim gibi şeyler söyledi. 3 diyince de iyi çok değilmiş dedi. Sen kaçsın dedim 1 dedi. İşler burada biraz kafama yatmamaya başladı. Sonraki günlerde konuşmaya devam ettik ve ikinci günden bana aşkım demeye başladı. Sorun etmedim tabi ki desin nolacak sonuçta. Sonra konuşmalarımız baya cinselleşmeye başladı bu da hoşuma gitti yine erkeğiz sonuçta. Birbirimizin yataktaki sınırlarını konuşmaya başladık. Burada çok şüphelenmeye başladım çünkü sınırlarının asla olmadığını fark ettim kızın. Şunu yapalım diyorum olur diyor bunu yapalım diyorum olur diyor. Bakalım biliyor mu diyip tuzaklı bir soru soruyorum çaktırmadan onu da biliyor. Ne kadar sapık şakalar yaparsam yapayım hep olumlu cevap alıyorum ve o da üstüne koyarak devam ediyor. Kız bana konuşmaya başladığımız ilk zamanlar ilişki istediğini belli eden şeyler söylemişti ve normal bir ciddi ilişkide nasıl şeyler konuşulursa öyle konuları konuştuk baya. Kızın konuşmasından baya bir deneylimli olduğunu düşünüyordum hep onun aksini söylemesine rağmen. En son üstüne tüyü de attığı nude fotoyu anlık attım galerimde neden böyle bir foto tutayım demesi ve fotonun üstündeki tarihin bizim konuşmaya başlamamızdan 10 gün falan önce olması oldu. Benim okulu bitirip memlekete dönmeme az kaldı kız da benim bir alt dönemim ve dersleri felaket iyi durumda. Sizce bağlanmadan önümüzdeki birkaç hafta cenneti yaşamalı mıyım aldatılma riski olmasına rağmen veya ne yapmalıyım akıl verin lütfen
ilk defa bunu birileriyle paylaşıcam çünkü dayanamıyorum artık aşırı güzel bir kızım toplumda çok ilgi görüyorum arkadaşlarım bana bayılıyorlar ama ilişkimde neden bu kadar korkunç ve iğrenç biri olduğumu anlayamıyorum çözemiyorum da. ikimiz de üniversite birde tanıştık çok aşık oldum ben adım attım çıkmaya başladık zaten ilk aylarda çok inatçı-anlayışsız-kıskanç triplerde-düzgün iletişim kurmayan biriydim sonra bu bokları anlamam bir yılımı aldı zaten ama o hiç bıkmadan doğrusunu anlattığı için “bak hata yapınca beni suçluyorsun kavga etmek istiyorsun böyle olmaz açıkça söyle hislerini “ gibi yüz kere bin kere çocuk öğretmen gibi anlattı anlattı amk o halim çok daha toy ve bir şey bilmezdi şimdi her şeyi anlayan birisi olarak hala aynı şeyleri yaşamak ve bu canavar muamelesini görmek suçlu hissetmekten ben de yıpranır oldum hayatım karardı. çünkü onun hayatını ben kararttım. psikolojisi bozuldu sürekli anksiyete motivasyon kaybı depresyon yaşıyor ve bana diyor ki hayatımda tüm çabalarıma rağmen değişmeyen şey sen olduğun için ben de her şeye umudumu kaybettim çıkamıyorum bu çukurdan diyor..içim gidiyor..mesela daha somut bir örnek vereyim hem en temel davranış problemlerini saymış olayım. ben sürekli her şeyi erteleyen biriyim ve yazın çalışma mevzusunu ikinci kez bana açtı bu sefer de karnım ağrıyordu ben de sonra konuşalım dememe rağmen konuyu açınca sinirlendim ama yine de düzgünce ifade ettim “bu bana kötü hissettirdi”şeklinde (bravo amk o kadar gelişme de olsun) bu sefer de daha geçen onu delirttiğim “o bir hissini paylaşınca konunun her zaman ben olması” durumu yaşandı derken yine sinirleri boşaldı yani özellikle kendime cidden bakıp düşündüğümde çoğu şey fazla tepkisel ve duygusal biri olmamdan kaynaklanıyor ancak bu duyguları yönetemememle alakalı o bir şeyden mi bahsediyor ben de hemen kırılıyorum ya da bir şey oluyor engel olamıyorum yani bazen bunu arka plana atmayı başarabilip önce onunla şefkatli bir şekilde ilgilenebiliyorum ama sayılıdır yani.
sürekli dürtüleriyle yaşayan,bencil,manipülatif ve abusive bir insan olduğumu söylüyor canımı yakan şeyse son iki şeyin asla doğru olmadığını bilmem çünkü ben onu çok seviyorum o benim her şeyim ben kimseye yüz vermezken onun peşinden kendim koştum özel ilklerimi onunla yaşadım her şeyim oldu çok aşığım amk ama neden onu mutlu edemiyorum…çok çaresiz hissediyorum intihar düşünceleri geliyor yaşamayı hak etmediğimi düşünüyorum artık çünkü aşık olduğun ve olabileceğini düşündüğün tek insanın hayatını psikolojisini çalmak nedir ya nasıl hissettirir insana.
notlar alıyorum mesela “asla onu suçlu hissettirecek cümleler kullanma”,”tartışma esnasında öfkene yenik düşme telefonu kapat odadan çık” gibi salak salak notlar alıyorum ya yapmak bu kadar zor olmamalı
BEN ONU BU KADAR SEVERKEN,hani sorun da bu o hayatımda olmazsa ölürüm amk yani mental duygusal olarak asla aynı hissedemem yaşım 21 zaten tüm gelişme hayatımıza beraber şahit olduk ona çok bağlandım ama neden kendimi bu kadar tutmama eğitmeye çalışmama rağmen düzgün davranamıyorum ? bir fikri önerisi bişeyi olan varsa yazsın lütfen kafayı yiyeceğim psikolojik kuramlar araştırıyorum artık kişinin bilinçaltındaki davranışları olsun kendini regüle etmesi olsun ama neden gelişme katedemiyorum..bu suçluluk duygusu ve onun “hayatımdan en güzel 3.5 yılım gitti” sözleri beni bitiriyor onu mutsuz eden şeyin ben olması da ayrı türden bir acı.
sizden ricam lütfen “isteyen her türlü yapar abi yha” tarzı yüzeysel ve doğrudan yorumlar yapmamanız ve olayın benim için ciddiyetini duygusal ağırlığını ve hasarını çaresizliğini anlamaya çalışarak cevap vermeniz tabii yine yazabilirsiniz ama bu benim zaten bilip yine de değiştiremediğim için ölmek istediğim bir şey.
ironik olansa aslında çok empatik çok hassas ve sağduyulu birisi olmam yani hiçbirini yaparken yanlış yaptığımın farkında olmuyorum bazı öfke patlamalarım hariç,bana o anda normal bir davranış gibi geliyor fark etmiyorum. napacağım nasıl çıkacağım bu çukurdan bilmiyorum..