Couldn't help but wonder about the fate of old couples I knew back in my youth
Paminsan-minsan habang nagdu-doomscroll sa socmed, sine-search ko yung profile ng mga naaalala ko biglang mga kaibigan more than 10 years ago. May halong pagiging tsismoso, at may kaunting pag-iisip lang kung kamusta na sila base sa mga pinipili nilang i-share na posts at pictures.
May mga nawala na pala sa friends list ko (sabagay hindi ko rin naman naging ka-close gaano), may mga nakakatuwa na ginagawa pa rin nila yung nasimulan nila nung mga estudyante pa lang kami.
Pero ang pinaka-misteryo sa akin na hindi ko rin masyadong mabigyan ng kasagutan (dahil hindi pa ako ganap na "Tolits," salamat naman) ay yung mga mag-nobyo dati, na naaalala ko pang kinasal base sa mga wedding SDE at photos, pero ngayon ay tila hindi na makita o nagpapakita sa post ng isa't-isa.
Hindi man kasing-obvious kumpara sa masasayang wedding photos nung simula ng buhay mag-asawa nila, medyo madaling ma-gets na naghiwalay na. Minsan, medyo pansin agad lalo't kapag iba na yung kinakasama nung tao sa mga latest posts nila.
Wala ako sa posisyon para mag-reach out at tanungin kung anung nangyari; ang kaya ko lang gawin ay basahin ang mga natitirang lumang post na maaaring may kinalaman sa kung bakit sila nagsipag-hiwalay, o tingnan ang date ng huling picture nilang magkasama parang tantsahin kung gaanong katagal na silang hiwalay.
Naiisip ko lang din na, bukod sa gasgas na meme na "walang forever," ay talagang mahirap pala pagtagalin ang relasyong romantiko. Siguro hindi dahil sa hindi na nagmamahalan ang dalawang tao kaya natapos ang kuwento nila, kundi dahil sa mga realidad ng buhay na hindi kayang punan ng pag-ibig lang.
TL;DR: Malungkot lang na maging witness sa isang (very public) birth of a relationship, pero kapag namatay yung relationship na iyon, tahimik lang dapat pagluksaan